اینجا دیگر آخر خط است رفیق! رونالدو و آخرین رقص

به گزارش مجله خبری نگار/فرهیختگان: کریستیانو رونالدو در آستانه آخرین فرصت خود برای فتح جام جهانی قرار دارد؛ رؤیایی که بیش از هر افتخار دیگری در دوران پرافتخار او دست‌نیافتنی مانده است. ستاره پرتغالی پس از حذف تلخ تیمش مقابل مراکش در جام جهانی ۲۰۲۲ قطر، با چشمانی اشکبار زمین را ترک کرد و فردای آن روز در پیامی احساسی نوشت که بزرگ‌ترین رؤیای حرفه‌ای‌اش به پایان رسیده است. اما حالا، با وجود اینکه در ژانویه ۲۰۲۶ وارد ۴۱ سالگی می‌شود، بار دیگر در فهرست پرتغال برای جام جهانی حضور دارد.

رونالدو در قطر امیدوار بود منتقدانش را ساکت کند و تنها جامی را که در کارنامه‌اش ندارد به دست آورد، اما پایان حضورش در آن تورنمنت با حاشیه‌های فراوان همراه شد. نیمکت‌نشینی برابر سوئیس، گزارش‌های مربوط به نارضایتی او از تصمیمات فنی و در نهایت حذف مقابل مراکش، تصویری متفاوت از فوق‌ستاره‌ای را نشان داد که سال‌ها نماد موفقیت و اقتدار بود.

پس از جام جهانی، فدراسیون فوتبال پرتغال روبرتو مارتینز را به عنوان سرمربی جدید انتخاب کرد. بسیاری انتظار داشتند او نسل تازه‌ای از ستارگان پرتغال را محور تیم قرار دهد، اما مارتینز تصمیم گرفت همچنان روی رونالدو حساب کند. این تصمیم در ابتدا بحث‌برانگیز بود، به‌ویژه پس از یورو ۲۰۲۴؛ تورنمنتی که رونالدو با وجود شوت‌های فراوان، حتی یک گل هم به ثمر نرساند.

در آلمان، فشار روی کاپیتان پرتغال به اوج رسید. او مقابل اسلوونی یک پنالتی حساس را از دست داد و در وقت اضافه اشک ریخت؛ صحنه‌ای کم‌سابقه از بازیکنی که سال‌ها به عنوان نماد اعتمادبه‌نفس شناخته می‌شد. بسیاری معتقد بودند رونالدویی که زمانی بار تیم را به دوش می‌کشید، حالا خودش به باری روی دوش هم‌تیمی‌هایش تبدیل شده است.

با این حال، مارتینز به او اعتماد کرد. رونالدو نیز در لیگ ملت‌های اروپا پاسخ این اعتماد را داد؛ گل پیروزی‌بخش برابر آلمان را به ثمر رساند و در فینال مقابل اسپانیا نیز گلزنی کرد تا پرتغال به قهرمانی برسد. همین عملکرد باعث شد بحث‌ها درباره ادامه حضور او تا حدی فروکش کند.

اما تردید‌ها همچنان پابرجاست. کاهش تحرک بدنی رونالدو موضوعی انکارناپذیر است. او دیگر مهاجمی نیست که بتواند مانند سال‌های اوج، در پرسینگ و دوندگی مداوم شرکت کند. فوتبال مدرن نیازمند مهاجمانی پرتحرک است و برخی کارشناسان معتقدند پرتغال با مهاجمانی مانند گونچالو راموس می‌تواند ساختار بهتری داشته باشد.

علاوه بر مسائل فنی، رفتار‌های احساسی رونالدو نیز نگرانی‌هایی ایجاد کرده است. او در سال‌های اخیر بار‌ها واکنش‌های تند و عصبی از خود نشان داده و همین مسئله این پرسش را مطرح می‌کند که آیا در فشار سنگین مراحل حذفی جام جهانی می‌تواند آرامش خود را حفظ کند یا نه.

با وجود این ابهامات، هیچ‌کس نمی‌تواند اهمیت جام جهانی ۲۰۲۶ را برای رونالدو نادیده بگیرد. این آخرین رقص او در بزرگ‌ترین صحنه فوتبال جهان خواهد بود. بازیکنی که پنج توپ طلا کسب کرده، قهرمان اروپا شده و تقریباً همه افتخارات ممکن را به دست آورده، هنوز در جام جهانی کارنامه‌ای در حد نام بزرگ خود ندارد. او هرگز در مراحل حذفی این رقابت‌ها گل نزده و تنها یک بار به نیمه‌نهایی رسیده است.

نکته امیدوارکننده برای پرتغال، کیفیت فوق‌العاده نسل فعلی این تیم است. ویتینیا، ژوائو نوس و برونو فرناندز یکی از قدرتمندترین خطوط میانی جهان را تشکیل داده‌اند. روبن دیاس، نونو مندز و دیه‌گو کاستا نیز ستون‌های اصلی خط دفاع و دروازه هستند. در کنار آنها، بازیکنانی مانند برناردو سیلوا تجربه و کیفیت لازم را به تیم اضافه می‌کنند.

شاید این نسخه از رونالدو ضعیف‌تر از تمام دوران حرفه‌ای او باشد، اما در عوض، پرتغال احتمالاً قدرتمندترین تیم تاریخ خود را در اختیار دارد. همین موضوع باعث شده بسیاری از هم‌تیمی‌هایش از رؤیای مشترک «قهرمانی جهان با رونالدو و برای رونالدو» صحبت کنند.

اکنون همه‌چیز به جام جهانی ۲۰۲۶ ختم می‌شود؛ آخرین فرصت مردی که بیش از دو دهه برای رسیدن به قله جنگیده است. اینکه این داستان با جام قهرمانی به پایان برسد یا نه، هنوز مشخص نیست؛ اما یک چیز قطعی است: پایان رؤیای کریستیانو رونالدو، هر شکلی که داشته باشد، بدون اشک نخواهد بود.