قِران ِسعدین؛ تبرکی برای روشنایی ایران «چراغ خدا»

به گزارش مجله خبری نگار،شجره خبیثه‌ای از شرارت که همچون صاعقه‌ای ویرانگر، دانش آموزان ِ شجره طیّبه میناب ِ ایران را به کام مرگ کشاند و ملتی را در سوک و عزا نشاند. تند باد ِ اهریمنی‌ای که نو رسیده ِ ترنجان ِ ما را به خاک و خون افکند. چنانکه حکیم طوس در مقدمه چینی برای توصیف مرگ سهراب به زیبایی می‌سراید؛ «اگر تندبادی برآید ز کنج/ به خاک افکند نورسیده ترنج»

جنگی برآمده از انباشت ِ کین و حقارت و هویت جویی ِ مذهبی ِ صهیونیستی که با در اختیار درآوردن ِ ولع ِ ثروت، کیش شخصیت و حقارت و خودشیفتگی ِ ترامپ، با به مسلخ بردن ِ اخلاق و انسانیت و قانون، بر کشور و ملتی مظلوم و در جست و جوی توسعه و پیشرفت، تحمیل و قران سعدین شان در قرانت نحسین ترامپی و نتانیاهویی، خون آلود و غم انگیز شد.

هیولای جنگ، یک شبه بر ما نازل نشد. پرداختن به چرایی آن حوصله و فرصتی دیگر می‌طلبد. آنچه امروز، اما بیش از هر چیز اهمیت دارد، یافتن ِ راهی برای غلبه ٔ شرافتمندانه بر جنگ است. غلبه بر نفرت پراکنی و نابودی خواهی‌ای که به دست و دل ِ متجاوزان به ایران، حک شده و جان ستانی و تخریب گری می‌کند، به میزانی که به قدرت و سلحشوری نیاز‌مند است، نیاز به درایت، عقلانیت، فضیلت و شجاعت ِ آینده بیانه و مسئولیت پذیری دارد. آتش ِ جنگی که کین توزان هویت گرای تنها کشور ِ جعلی ِ قومی ـ مذهبی جهان با همراهی ِنازیسم ِ قرن بیست و یکمی آمریکایی، به جان ایران ِ جان انداخته‌اند، نیازمند ِ سلحشوری، شجاعت و عقل سردی است تا از ویرانگری اش بکاهد. تبرک ِ هم‌نشینی ِ نوروز و فطر که هر دو به معنای ِ گشایشگری و نونوشدگی‌اند را باید به غلبه ٔ شجره‌ی طیّبه زندگی بر شجره‌ی خبیثه‌ی ویرانگری، کبر و غرور تبدیل کرد.

عقل سردی که نای ِ جغد ِ جنگ را خفه کند، پر و پای او را بِبُرد و بشکند و زمانه و روزگار را به نور صلح و ایمنی و امنیت مژده دهد و بقای ملک و ملت و کشور را تضمین کند.

ایرانیان ِ عزیز و با اصالت که این روز‌ها دیاسپورای ایرانی شناخته می‌شوند و به هر دلیل از کشور مهاجرت کرده‌اند، در هر جای عالم برای مهار ِ جنگ و جنایت علیه ِ کشور و ملت شان و ستاندن ِ نام ِ ایران از قدرت طلبان ِ سن و سال دار و کم خردی که نام ِ نامی ایران را برای جنگ و جنایت علیه ِ ایران به بازارگاه ِ دیوار ِ ندبه در اسرائیل به حراج گذاشته‌اند و آبادی ایران را در ویرانی اش می‌جویند و نان و زندگی خویش را در خون و مرگ ایرانیان می‌جویند و بر پوست ِ طبل ِ جنگی که بر آن می‌کوبند از پوست ِ ایرانیان عزیزی است که برای ایران آینده‌ای امن و ایمن دلشان می‌تپیده و می‌تپد، فرصت و امکانات فراوانی دارند.

آنچه جنگ طلبان علیه ِ ایران به قربانگاه برده‌اند، امنیت، انسانیت، شرافت و حقیقت است. ایرانیان، اما با پاسداشت ِ انسانیت، شرافت، امنیت و پایداری ِ ایران، مرز‌های ایران را پاسداری خواهند کرد. آنچه امروز بیش از هر چیز روشن شده است، آن است که ایران ِ اهورایی غیر از سرزمین و مردمانش و صد البته خدای ایران که چراغ ایران را روشن نگهداشته، پشت و پناهی ندارد. با تأسی به سنت‌های سترگ ایرانی و اسلامی و بهره گیری از صبوری و خردمندی ایرانی، باید بر جنگ غلبه کرد. شاید این مهمترین تبرک ِ قران سعدین ِ نوروز و فطر برای ایران باشد.

امید است که با تدبیر، تقدیر ِ مملک عزیزمان را از سیطره ٔ کین و نفرت ِ قرین نحسین، نجات دهیم.

بر این خاک بس باد ِ صَرصَر گذشت

چراغ خدا بود خامش نگشت