لیگ بیست و دوم؛ بدون پیشرفت فنی

به گزارش مجله خبری نگار/ایران ورزشی: امیر قلعه‌نویی سرمربی گل گهر سیرجان پس از تساوی ۲-۲ جمعه شب تیمش با سپاهان به جامعه فوتبال و بواقع به خود این ورزش تبریک گفت، زیرا معتقد بود این یک بازی عالی به لحاظ کیفی بوده، اما واقعیت امر این است که سه هفته نخست از لیگ بیست و دوم هیچ معیار و نشانه دقیقی از پیشرفتی محسوس به لحاظ فنی به دست نداده است. بازگشت لژیونر‌های «زمین مانده»‌ای که می‌دانستند در صورت ادامه نیمکت‌نشینی در تیم‌های خارجی شانس گسیل خود به جام جهانی را از دست می‌دادند و به ایران آمده‌اند تا از نو بدرخشند، بر جذابیت لیگ به طور نسبی افزوده و بازیکنان مقیم وطن نیز مشغول جان فشانی‌اند تا شاید دراگان اسکوچیچ به وعده خود در خصوص میدان دادن به هر بازیکن محق تازه واردی جامه عمل بپوشاند، اما اگر ویژگی‌های کیفی مسابقات سه هفته نخست از لیگ امسال را مرور کنیم، می‌بینیم که تفاوت بزرگی حاصل نیامده و سطح بازی تیم‌ها و روش‌های تاکتیکی آنان تقریباً همانی است که پیش‌تر بود.

منظور نظر، لزوماً ظهور پدیده‌های جدید نیست و در فرصتی این همه کم معمولاً ستاره‌های تازه اگر وجود خارجی هم داشته باشند، مجالی برای اثبات حقانیت خویش نمی‌یابند. در همین ارتباط باید متذکر شد که یاسین سلمانی، هافبک تهاجمی آزاد سپاهان نیز نه «بچه» و «زاده» تازه این لیگ بلکه محصولی از دو لیگ قبلی است که اینک متبلورتر شده و او ستاره تیم ملی امید ایران در مسابقات سال پیش مقدماتی قهرمانی زیر ۲۳ سال آسیا بود و تیم ما با گل‌های حساس او صعود کرد.

ورود ژوزه مورایس پرتغالی، بازی سپاهان را قدری متفاوت با گذشته کرده، اما نه به حدی که تحولی واقعی به حساب آید، ولی تأثیرات وجودی ریکاردو ساپینتو هموطن پرسر و صدای مورایس در استقلال اگر صفر نبوده باشد، چندان هم از آن بالاتر نبوده است. به همین منوال قربان بردیف مربی روس تبار و جدید تراکتور هم به جای اینکه مشغول آموختن به نفرات این تیم بوده باشد مشغول یادگیری اصول و مؤلفه‌های حاکم بر لیگ است.

در مورد مربیان ایرانی شاغل در لیگ نیز لابد بهتر از ما می‌دانید که قبلاً چه بوده‌اند و در این سه هفته چه کرده‌اند و آیا پیشرفتی را بروز داده‌اند یا خیر. عدم تحول و اکتفای اجباری به آنچه پیش‌تر در تیم‌ها وجود داشت، نه خصلت همین لیگ بلکه مبتلابه همیشگی فوتبال ما است و در اکثر ۲۱ دوره قبلی نیز رکود و عدم پیشرفت را حس کرده‌ایم.

امسال شتاب و فشردگی در برگزاری مسابقات بهانه تازه و قوی‌تری برای پیشرفت نداشتن در کار است، اما با جمع‌بندی مسائل فوق باید به دراگان اسکوچیچ حق داد که اگر قید نفرات جدید مدعی حضور در تیم ملی را زد و همان چهره‌های آشنای چند سال اخیر را به جام جهانی ۲۰۲۲ برد، کار درستی کرده است. او نمی‌تواند و نباید معطل ظهور ستاره‌هایی بماند که برخی مدعی‌اند دیر یا زود در لیگ امسال چهره نشان خواهند داد، اما تا این لحظه اثری از آثار وجودی‌شان رؤیت نشده است.