مخاطرات طلایی‌های آبادان با رضا پرکاس

به گزارش مجله خبری نگار/ایران ورزشی: صنعت نفت که هدایت تیم فوتبال خود را برای بیست و دومین دوره لیگ برتر کشور به رضا پرکاس سپرده، قدم به مقطعی می‌گذارد که هر رویدادی در آن متصور است و از برخی دیدگاه‌ها خطر از سر و روی آن می‌بارد.

طلایی‌های آبادان لیگ بیست و یکم را با رهبری علیرضا منصوریان سپری و در نهایت رتبه دهم را کسب کردند، اما در مقاطعی از فصل در پی دستیابی به چند نتیجه خوب تا رده ششم جدول هم بالا آمده بودند. یکی از مشکلات اصلی این تیم بسیار محبوب که در قیاس با رنگ لباس و روش‌های تکنیکی بازی رایج در خوزستان آن را «آبادان- برزیلته» هم می‌نامند، این است که توقعات از آن همواره در بالاترین سطح بوده است و هواداران و حتی رسانه‌ها انتظار دارند یکی از رتبه‌های ارشد لیگ را به دست آورد.

واقعیت امر، اما این است که طلایی‌های آبادان معمولاً از کمبود شدید امکانات رنج می‌برند و در چند سال اخیر بودجه‌ای که وزارت نفت به این تیم نفتی و سایر باشگاه‌های نفتی مثل نفت مسجدسلیمان می‌داد، عملاً قطع شده است و فقط هر از چند گاه یک بودجه اندک از سوی این وزارتخانه به باشگاه‌های نفتی تزریق می‌شود که اگرچه اصلاً کافی نیست، اما در کوتاه مدت کار راه‌انداز است و از تعطیلی کامل این گونه باشگاه‌ها جلوگیری می‌کند.

توفیقی که باید گرامی داشته شود

فصل پیش برخورد‌هایی از همین دست از سوی مقام‌های مربوطه سبب شد نفتی‌ها بار‌ها جلسات تمرینی خود را در مقام اعتراض به تعطیلی بکشانند و، چون پولی در کار نبود، هیچ کس تمایلی به کار و تمرین نداشت. علی منصور هم در این میانه گرفتار و از هر جهت عاصی شده بود و طبعاً طرف بازیکنان معترض را می‌گرفت و دائماً تأکید می‌کرد که اگر کاری سریع صورت نگیرد، از نفت چیزی باقی نخواهد ماند. با این پیش‌زمینه‌ها اینکه «آبادان- برزیلته» در بالاترین دسته لیگ فوتبال کشور ماند و چتر محدود خود را برای دوره بیست و دوم این مسابقات هم گسترانده، توفیقی بزرگ بوده و باید گرامی داشته شود.

نیل به توانایی‌های آکادمیک در آلمان

با این حال تغییر کادر فنی فصل گذشته طلایی‌های آبادان که کار پخته‌ای بود و روی کار آمدن رضا پرکاس و دستیاران او، نفتی‌ها را در مقابل آینده‌ای قرار داده که قابل پیش‌بینی نیست و شاید مخاطرات آن بیشتر از امید‌هایی باشد که از پیشینه و هویت پرکاس برمی‌خیزد.

البته پرکاس نه یک مربی آموزش ندیده و فاقد علم و دانش بلکه صاحب مدرک مربیگری یوفا است که آن را در آلمان گرفته است و در تیم جوانان گسترش و پیام هم در تهران کار کرده است.

او در سال ۱۹۹۰ برای بالا بردن توانایی‌های آکادمیک و ارتقای قابلیت‌های فوتبالی‌اش به آلمان سفر کرد و چند سال در آنجا به کلاس‌های درسی رفت و به کار و فعالیت و مطالعه دروس مختلف پرداخت و پس از اتمام این مقطع و رسیدن به این باور که می‌تواند بر پایه آموخته‌هایش در فوتبال هر کشوری از جمله ایران کار کند، به کشورمان برگشت و فعالیت‌های فوتبالی‌اش را در اینجا از سر گرفت.

من را هم از مربیان خارجی لیگ بدانید

پرکاس در مصاحبه‌ای با استناد به آموزش‌های خارجی‌اش و اینکه چند سال در تیم‌های پایه آلمان کار کرده و در کشوری به مربیگری پرداخته که از الگو‌های آموزشی و کار آکادمیک است، تأکید کرده که او را هم می‌توانند بسان چند مربی خارجی شاغل در لیگ بیست و دوم، یکی از خارجی‌های این مسابقات بینگارند.

با این حال، چون پرکاس هرگز در سطح لیگ برتر و حتی لیگ‌های یک و دو سرمربیگری نکرده و تجربیات لازم را در این عرصه‌های بسیار سخت و سرشار از برخی حاشیه‌های مضر ندارد، ممکن است نتایج لازم را نگیرد و هدایتگر کوتاه مدت صنعت نفتی‌ها باشد.

کسب نتیجه در لیگ‌های ایران فراتر از آموزش‌های آکادمیک و مطالعات کلاسیک و فراگیری اصول پایه و ثانوی فوتبال مدرن به «زرنگ‌بازی‌ها» و بعضی سلاح‌های جنبی و نه چندان جوانمردانه نیاز دارد و اگر پرکاس این را نداند، بزودی و با شروع فصل جدید لیگ برتر فوتبال کشور با تمام وجود آن را حس و لمس خواهد کرد.

این‌ها درس‌هایـــــــــــی است کــــــــه خوشبختانه یا بدبختانه برای پیروز شدن در لیگ‌های پرحاشیه ایران نیاز به آن بسیار بیشتر از کسب انواع مدارک مربیگری یوفا و فیفا و امثال آن است و سرنوشت خیلی‌ها را رقم زده و قطعاً در ترسیم عاقبت کاری پرکاس هم نقش اول را خواهد داشت.