دانشمندان نقش میان وعده‌ها را در رژیم غذایی توضیح می‌دهند

به گزارش مجله خبری نگار، خوردن میان وعده بین وعده‌های غذایی اغلب در درجه اول با چیپس، کلوچه و شکلات مرتبط است. با این حال، مطالعه‌ای روی عادات غذایی ساکنان هلند نشان داده است که خوردن بین صبحانه، ناهار و شام همیشه ناسالم نیست. ایزوستیا بررسی می‌کند که چه چیزی واقعاً بر انتخاب میان وعده تأثیر می‌گذارد و چرا یک غذای مشابه می‌تواند بسته به موقعیت معانی متفاوتی داشته باشد.

خوردن میان وعده لزوماً به معنای خوردن غذای ناسالم نیست

ماریل دو وال، محققی که عادات غذایی ۲۶۴ نفر از ساکنان هلند را مطالعه کرد، به این نتیجه رسید که مصرف میان وعده همیشه ناسالم نیست. این مطالعه که طی یک سال انجام شد، شامل نسل هزاره بود. رژیم غذایی آنها با استفاده از یک برنامه تلفن همراه بررسی شد، جایی که آنها هر آنچه را که در طول روز می‌خوردند و می‌نوشیدند، ثبت می‌کردند. نتایج در مجله Medical Xpress منتشر شد.

از شرکت‌کنندگان صرفاً خواسته نشد که اقلام غذایی را فهرست کنند. هر مصرف غذا یا نوشیدنی باید دسته‌بندی بیشتری می‌شد. برای مثال، یک فرد می‌توانست مشخص کند که آیا صبحانه، ناهار، وعده غذایی بین وعده‌های اصلی یا جایگزین وعده غذایی بوده است. این رویکرد به محقق اجازه داد تا نه تنها ترکیب رژیم غذایی، بلکه نحوه درک خود افراد از دوره‌های مختلف غذا خوردن را نیز بررسی کند.

مشخص شد که شرکت‌کنندگان به طور متوسط ​​چهار تا پنج بار در روز بین وعده‌های غذایی میان وعده مصرف می‌کردند. اگرچه این تعداد دفعات در نگاه اول ممکن است زیاد به نظر برسد، اما لزوماً نشان دهنده کیفیت رژیم غذایی آنها نیست. بخش قابل توجهی از غذا‌هایی که آنها در طول روز انتخاب می‌کردند با توصیه‌های راهنمای تغذیه سالم هلندی، به اصطلاح چرخ پنج، سازگار بود.

طبق نتایج این مطالعه، ۶۴٪ از غذا‌هایی که شرکت‌کنندگان بین وعده‌های غذایی مصرف کردند، این توصیه‌ها را برآورده می‌کردند. این غذا‌ها شامل میوه، خیار، نان، ماست و قهوه سیاه بود. بنابراین، میان وعده در این مطالعه محدود به شیرینی یا سایر غذا‌هایی که معمولاً ناسالم تلقی می‌شوند، نبود.

نویسندگان به این تمایز اشاره می‌کنند: صرف اینکه فرد بین وعده‌های غذایی چیزی می‌خورد، به این معنی نیست که رژیم غذایی او سالم نیست. میان وعده‌ها می‌توانند شامل غذا‌هایی باشند که در توصیه‌های کلی غذایی قرار می‌گیرند و می‌توانند بخشی از یک رژیم غذایی منظم باشند.

این مطالعه نشان داد که معنای غذا نه تنها با آنچه در بشقاب است تعیین می‌شود، بلکه زمینه‌ای که فرد در آن غذا می‌خورد نیز نقش مهمی ایفا می‌کند. محقق نتیجه گرفت که یک غذای مشابه می‌تواند بسته به مکان، زمان و شرایط کاملاً متفاوت درک شود.

شرکت‌کنندگان خیار را به عنوان مثال ذکر کردند. اگر کسی صبح‌ها در محل کار خیار بخورد تا گرسنگی‌اش را تا ناهار برطرف کند، ممکن است به عنوان یک وعده غذایی «بین» وعده‌های غذایی اصلی تلقی شود. اما همان خیار، اگر عصر هنگام دور هم جمع شدن با دوستان خورده شود، ممکن است به عنوان یک میان وعده ساده تلقی شود. قهوه نیز داستان مشابهی داشت. یک فنجان قهوه سیاه در محل کار ممکن است برای کسی یک هدف عملی داشته باشد: ممکن است آن را راهی برای دریافت انرژی اضافی در طول روز کاری تلقی کند. با این حال، در تراس با دوستان، همان قهوه ممکن است دیگر به عنوان یک وعده غذایی کاربردی تلقی نشود، بلکه به عنوان یک لذت کوچک یا بخشی از یک فعالیت تفریحی مشترک تلقی شود.

به گفته‌ی دی وال، چنین نمونه‌هایی نشان می‌دهند که چرا نگاه صرف به میان وعده‌ها از دریچه‌ی غذا کافی نیست. افراد ممکن است بین وعده‌های غذایی به دلایلی غیر از گرسنگی یا تشنگی غذا بخورند یا بنوشند. همچنین ممکن است انگیزه‌ی آنها عادت، راحتی، میل به انرژی، میل به استراحت، نگرانی‌های سلامتی یا تعامل اجتماعی باشد. علاوه بر این، این انگیزه‌ها ثابت نیستند.

همان فرد ممکن است صبح چیزی بخورد تا انرژی بگیرد و عصر چیزی مشابه را انتخاب کند، زیرا به ارتباط مربوط می‌شود یا به این دلیل که چیزی خوشمزه می‌خواهد.

محیط نیز بر رفتار تأثیر می‌گذارد. تحقیقات نشان می‌دهد که افراد در محل کار نسبت به خانه، مثلاً هنگام نشستن روی مبل، میان وعده‌های متفاوتی می‌خورند. این نشان می‌دهد که عادات غذایی نه تنها توسط ترجیحات فردی، بلکه توسط زمینه خاصی که در آن غذا می‌خورند نیز شکل می‌گیرد.

یافته‌های این مطالعه با روند گسترده‌تری به نام «میان وعده‌گرایی» مرتبط است. این به تغییر تدریجی در الگو‌های غذایی اشاره دارد، به طوری که افراد غذا و نوشیدنی را در تعداد بیشتری از وعده‌های غذایی کوچک‌تر در طول روز تقسیم می‌کنند.

ما شاهد یک روند جهانی هستیم که به عنوان «میان وعده گرایی» شناخته می‌شود. مرز بین میان وعده‌ها و وعده‌های غذایی در حال محو شدن است: میان وعده‌ها می‌توانند جایگزین وعده‌های غذایی شوند، در حالی که غذا‌هایی که به طور سنتی بخشی از یک وعده غذایی در نظر می‌گیریم - مانند ساندویچ - گاهی اوقات می‌توانند به عنوان میان وعده عمل کنند.

این محقق به عنوان مثال به ساندویچ اشاره می‌کند. به طور سنتی، ممکن است بخشی از یک وعده غذایی کامل در نظر گرفته شود. با این حال، اگر فردی آن را بین وعده‌های غذایی بخورد، به یک میان وعده تبدیل می‌شود. بنابراین، تعیین اینکه آیا یک غذای خاص، وعده غذایی است یا میان وعده، صرفاً بر اساس خود غذا، همیشه امکان‌پذیر نیست.

شرکت‌کنندگان در این مطالعه همچنین به جای یک وعده غذایی کامل، چندین وعده غذایی کوچک خوردند. در نتیجه، غذا خوردن در طول روز پخش شد و تمایز بین وعده‌های غذایی اصلی و میان وعده‌ها به طور فزاینده‌ای مبهم شد. به همین دلیل است که دی وال پیشنهاد می‌کند میان وعده را به عنوان یک فرآیند مداوم در نظر بگیرید که در آن چندین عامل به طور همزمان در تعامل هستند: خود غذا یا نوشیدنی، شرایط، انگیزه فرد و معنایی که به یک وعده غذایی خاص می‌دهند.

این رویکرد، دیدگاه سنتی نسبت به میان وعده‌ها را تغییر می‌دهد. آنها می‌توانند چیزی بیش از یک وعده غذایی اضافی بین صبحانه و ناهار یا ناهار و شام باشند. بسته به شرایط، می‌توانند یک رسم آشنا، فرصتی برای استراحت، راهی برای گذراندن وقت با دیگران یا صرفاً راهی مناسب برای تقسیم وعده‌های غذایی در طول روز باشند.

به گفته این محقق، یافته‌های این مطالعه نه تنها برای درک عادات غذایی روزمره مهم است، بلکه ممکن است بر نحوه تدوین توصیه‌های غذایی نیز تأثیر بگذارد. صرفاً ترغیب مردم به پرهیز از میان وعده ممکن است دلایل خوردن غذا بین وعده‌های غذایی و محتوای خود میان وعده را نادیده بگیرد.

دی وال پیشنهاد می‌کند که بیشتر روی موقعیت خاص تمرکز کنید. اگر کسی می‌خواهد رژیم غذایی خود را تغییر دهد، درک عادات او می‌تواند مفیدتر از حذف کامل تمام میان وعده‌ها باشد. درک این نکته مهم است که چه غذا‌هایی را انتخاب می‌کند، چه زمانی آنها را انتخاب می‌کند و چه چیزی او را به خوردن غذا ترغیب می‌کند. به عنوان مثال، به گفته این محقق، کسی که می‌خواهد قند را در رژیم غذایی خود کاهش دهد، می‌تواند از یافتن جایگزینی برای یک شیرینی خاص که مرتباً بعدازظهر‌ها می‌خورد، سود ببرد. این رویکرد با توصیه کلی مبنی بر قطع صرف میان وعده‌ها متفاوت است.

این مطالعه همچنین پیشنهاد می‌کند که به غذا خوردن از منظر نیاز‌های شخصی نگاه شود. در حالی که یک میان وعده ممکن است به گرسنگی مربوط باشد، دیگری ممکن است به نیاز به انرژی، سومی به استراحت و چهارمی به معاشرت مرتبط باشد. بنابراین، قوانین یکسان لزوماً در موقعیت‌های مختلف به یک اندازه خوب عمل نمی‌کنند. برای فرد، این بدان معناست که اولین قدم ممکن است مشاهده رفتار خود باشد. درک اینکه چرا یک نفر هوس غذا یا نوشیدنی می‌کند، به فرد اجازه می‌دهد تا عادات خود را بهتر درک کند و تصمیم بگیرد که آیا واقعاً نیاز به تغییر دارند یا خیر.