خون‌خواهی؛ کالبد تمدن‌ساز

تمدن‌های مادی بر تراکم قدرت و تمدن الهی بر تراکم ایثار استوار است؛ این تفاوت بنیادین در معماری جهان نوین است.

به گزارش مجله خبری نگار،ـ فاطمه لطف‌آبادی*؛ ماندگاری تمدن‌ها را نباید در صلابت سنگ‌ها و عظمت بنا‌های مادی جست؛ چرا که ریشه‌دارترین تمدن‌ها، بر پایه سرمایه‌ی خون بنا شده‌اند. در هندسه‌ی ایثار، خون تنها نمادی از پایان یک حیات نیست؛ بلکه نقطه آغازین برای بیداری توده‌ها و معماری یک جهان نوین است. مسأله این است که تمدن‌های مادی بر پایه تراکم قدرت بنا شده‌اند؛ اما تمدن الهی بر پایه تراکم ایثار؛ لذا باید تأمل کرد این جریان جاری و ایثارگونه که از کربلاست تا امروز، چگونه به عنوان سنگ‌بنایی برای معماری تمدنی نوین در افق آینده جلوه‌گر است.

تاریخ گواه است که خون اباعبدالله الحسین علیه‌السلام تنها برای نجات یک دین نبود؛ بلکه برای تعریف دوباره‌ی انسانیت در برابر استکبار بود. آن خون، لرزه‌ای بر اندام تاریخ انداخت تا ثابت کند حق، با ابزار مادی سنجیده نمی‌شود. امروز، وقتی می‌بینیم که خون قائد شهید در ادامه همان مسیر جاری شده است، در واقع با یک تکرار رو‌به‌رو نیستیم؛ بلکه با تجدید مواجهیم. تمدنی که هدفش عدالت مطلق است، نمی‌تواند بدون پرداخت هزینه‌ی خون به دست آید؛ زیرا خون، تنها زبانی است که استکبار می‌فهمد و تنها نیرویی است که زنجیر‌های ترس را در دل‌های خفته می‌شکند. خون قائد شهید، همانند خون حسین علیه‌السلام، یک «پیام سیاسی» نیست؛ بلکه یک رویکرد تمدنی است تا به جهان بفهماند که اراده‌ی انسان در برابر سلطه، از هر سلاحی برتر است؛ بنابراین تمدن نوین اسلامی، بر ویرانه‌های مادی بنا نمی‌شود؛ بلکه بر بنیاد‌های معنوی و ایثارگونه استوار است. اگر خون اباعبدالله الحسین علیه‌السلام، بذر بیداری را در دل تاریخ کاشت، خون قائد شهید، آبی برای رشد این بذر در عصر حاضر است. این پیوستگیِ سرخ، پلی است میان کربلای تاریخ و مدینه آینده؛ جایی که مرگ در راه حق، نه یک فقدان، بلکه بزرگ‌ترین دستاورد برای حیات یک ملت و تمدنی است که می‌خواهد بر قامت آسمان قد بکشد.

منبع: تسنیم

لینک کپی شد

منبع: تسنیم

اشتراک‌ گذاری