کدام خطرناک‌تر است: لاغری بیش از حد یا اضافه وزن؟

یک مطالعه اخیر در دانمارک نشان داده است که کمبود وزن ممکن است خطر مرگ زودرس را بیش از اضافه وزن افزایش دهد و این امر زمینه را برای بازنگری در طبقه‌بندی‌های سنتی «شاخص توده بدنی» (BMI) فراهم می‌کند.

به گزارش مجله خبری نگار، این مطالعه که بیش از ۸۵۰۰۰ بزرگسال را مورد بررسی قرار داد، نشان داد افرادی که شاخص توده بدنی (BMI) آنها زیر ۱۸.۵ است، سه برابر بیشتر از افرادی که BMI آنها بین ۲۲.۵ تا ۲۴.۹ است، در معرض مرگ زودرس قرار دارند. این محدوده طبق استاندارد‌های فعلی، محدوده «سالم» محسوب می‌شود.

افرادی که به عنوان "اضافه وزن" یا حتی "چاقی درجه ۱" (BMI بین ۲۵ تا ۳۵) طبقه بندی شدند، افزایش قابل توجهی در میزان مرگ و میر نشان ندادند، در حالی که بیشترین خطر در بین افراد لاغر بود.

اگرچه شاخص توده بدنی بین ۱۸.۵ تا ۲۴.۹ به طور سنتی "محدوده سالم" در نظر گرفته می‌شود، اما این مطالعه نشان می‌دهد که این طبقه‌بندی ممکن است نیاز به به‌روزرسانی داشته باشد، به خصوص با توجه به پیشرفت‌های پزشکی که به افراد کمک می‌کند تا با بیماری‌های مزمن مرتبط با چاقی مانند دیابت و بیماری‌های قلبی کنار بیایند.

محققان اظهار می‌کنند که حداقل در شرایط دانمارکی که این مطالعه در آن انجام شده است، محدوده‌ای که کمترین خطر مرگ را دارد، ممکن است بین ۲۲.۵ تا ۳۰ باشد.

شاخص توده بدنی (BMI) ابزاری ساده‌شده است که وزن و قد را بدون در نظر گرفتن عوامل ضروری مانند توزیع چربی، توده عضلانی، رژیم غذایی و سبک زندگی به هم مرتبط می‌کند. همچنین تفاوت‌های نژادی و فرهنگی را در نظر نمی‌گیرد، زیرا این شاخص دو قرن پیش بر اساس داده‌های مردان اروپایی تهیه شده است.

در برخی موارد، نتایج این شاخص در تصمیم‌گیری‌های حیاتی سلامت، مانند تعیین واجد شرایط بودن برای درمان‌ها یا جراحی‌های خاص، مورد استفاده قرار می‌گیرد که این امر بحث‌هایی را در مورد انصاف و دقت آن ایجاد می‌کند.

نتایج نشان می‌دهد که کاهش وزن شدید ممکن است نشانه‌ای از بیماری‌های زمینه‌ای مانند سرطان یا دیابت نوع ۱ باشد که گاهی اوقات منجر به کاهش وزن قبل از تشخیص می‌شوند. داشتن درصد مشخصی از چربی بدن به مقاومت در برابر بیماری کمک می‌کند، به خصوص در مواردی مانند شیمی درمانی که بیماران اشتهای خود را از دست می‌دهند و از تغییرات در طعم رنج می‌برند.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری