یک گونه عجیب از خیار‌های دریایی که پس از قطع عضو زنده میماند!

اندام‌های یک گونه عجیب از خیار‌های دریایی پس از قطع شدن نه‌تنها از بین نمی‌روند، بلکه می‌توانند سال‌ها به فعالیت زیستی خود ادامه دهند.

به گزارش مجله خبری نگار/بهار،اگر بخشی از بدن یک انسان یا حیوان قطع شود، سرنوشت آن کاملاً مشخص است. بافت جداشده به سرعت می‌میرد و تجزیه می‌شود. اما دانشمندان اکنون موجودی را شناسایی کرده‌اند که این قانون را به چالش می‌کشد.

این موجود، نوعی خیار دریایی به نام Psolus fabricii است که در آب‌های سرد اقیانوس اطلس شمالی و قطب شمال زندگی می‌کند. پژوهشگران دریافتند که پا‌های لوله‌ای و شاخک‌های تغذیه‌ای این جانور پس از جدا شدن از بدن، برخلاف انتظار از بین نمی‌روند و می‌توانند برای سال‌ها زنده بمانند.

بر اساس نتایج پژوهشی تازه، بخش‌های جداشده بدن این خیار دریایی ظرف چند روز زخم‌های خود را ترمیم می‌کنند. لبه‌های آسیب‌دیده بسته می‌شود، سلول‌های صدمه‌دیده حذف می‌شوند و بافت باقی‌مانده به حیات خود ادامه می‌دهد.

شگفت‌آورتر اینکه برخی از این بافت‌ها بیش از سه سال پس از جدایی همچنان نشانه‌های واضحی از زندگی نشان داده‌اند. پژوهشگران مشاهده کردند که این قطعات قادر به جذب اسید‌های آمینه و مواد مغذی از آب دریا هستند و فعالیت سلولی در آنها ادامه دارد.

دانشمندان این بافت‌ها را به شوخی «زامبی‌های آزمایشگاهی» نامیده‌اند، زیرا در مرز میان حیات و مرگ قرار دارند. آنها نه مغز دارند، نه دستگاه گوارش کامل و نه توانایی تولیدمثل، اما همچنان بسیاری از ویژگی‌های موجودات زنده را حفظ کرده‌اند.

یکی از مهم‌ترین یافته‌های تحقیق، مشاهده فرایندی به نام آپوپتوز یا «خودکشی برنامه‌ریزی‌شده سلول‌ها» در بافت‌های جداشده بود. این سازوکار به حذف سلول‌های آسیب‌دیده کمک می‌کند و احتمال عفونت را کاهش می‌دهد. به نظر می‌رسد همین توانایی نقش مهمی در بقای طولانی‌مدت این بافت‌ها داشته باشد.

پژوهشگران دریافتند برخی شاخک‌های جداشده حتی ماه‌ها پس از قطع شدن، در برابر لمس واکنش نشان می‌دهند. این موضوع نشان می‌دهد که بخشی از شبکه عصبی و توانایی ترمیم عضلات در این بافت‌ها حفظ شده است.

با وجود تیتر‌های هیجان‌انگیز درباره «جاودانگی»، دانشمندان تأکید می‌کنند که این بافت‌ها به موجودات جدید تبدیل نمی‌شوند و هنوز مشخص نیست تا چه مدت قادر به ادامه حیات هستند.

با این حال، این کشف می‌تواند اهمیت زیادی برای پزشکی آینده داشته باشد. درک سازوکار‌هایی که به این بافت‌ها اجازه می‌دهد بدون قلب یا مغز برای سال‌ها زنده بمانند، ممکن است راه‌های جدیدی برای ترمیم اندام‌های آسیب‌دیده انسان و توسعه فناوری‌های مهندسی بافت ایجاد کند.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری