زهر زنبور عسل درمانی جدید برای سرطان سینه!

دانشمندان اعلام کرده‌اند که زهر زنبور عسل می‌تواند ۱۰۰ درصد سلول‌های سرطان سینه را در عرض ۶۰ دقیقه نابود کند.

به گزارش مجله خبری نگار/رکنا، یک پژوهشگر دکتری ۲۵ ساله به نام سیارا دافی، مطالعه خود را با بیهوش کردن زنبور‌های عسل با گاز دی‌اکسید کربن آغاز کرد. این پژوهشگر زهر آنها را با دقت از طریق تشریح استخراج کرد و آن را روی برخی از سخت‌ترین سلول‌های سرطانی که تاکنون وجود داشته‌اند، اعمال کرد. آنچه او کشف کرد، تیتر یک رسانه‌های سراسر جهان شد.

تحقیق منتشرشده در مجلهٔ ان پی سی انکولوژی پرسیژن نشان داد که زهر زنبور عسل به سرعت سلول‌های سرطان پستان سه‌گانه منفی و سرطان پستان را نابود می‌کند — این دو زیرنوع از تهاجمی‌ترین و مقاوم‌ترین انواع سرطان پستان در برابر درمان هستند — در حالی که تأثیر ناچیزی بر سلول‌های داشت.

مادهٔ فعال مسئول این اثر، ملیتیناست؛ پپتیدی کوچک و با بار مثبت که بخش اصلی زهر زنبور عسل را تشکیل می‌دهد. پژوهشگران دریافتند که ملیتین می‌تواند غشای سلول‌های سرطانی را در کمتر از ۶۰ دقیقه به طور کامل نابود کند. در غلظت خاصی، باعث مرگ ۱۰۰ درصدی سلول‌های سرطانی شد در حالی که سلول‌های سالم عمدتاً آسیب ندیدند.

ملیتین اثر قابل توجه دیگری هم داشت. در کمتر از ۲۰ دقیقه پس از مواجهه، به طور قابل توجهی مسیر‌های سیگنالینگ شیمیایی که سلول‌های سرطانی برای رشد و تکثیر به آنها وابسته هستند را کاهش داد و عملاً پیام‌هایی را که به سلول‌های سرطانی دستور تقسیم مداوم می‌دادند، قطع کرد.

وقتی ملیتین با داروی استاندارد شیمی‌درمانی به نام دوکتاکسل در مدل‌های موشی ترکیب شد، این ترکیب در کوچک کردن تومور‌ها مؤثرتر از هر کدام به تنهایی عمل کرد. این یافته پیشنهاد می‌کند که ملیتین می‌تواند کارایی شیمی‌درمانی موجود را افزایش دهد و احتمالاً دوز و عوارض جانبی مضر آن را کاهش دهد.

نکته بسیار مهم:

این پژوهش هنوز در مرحلهٔ پیش‌بالینی و آزمایشگاهی است. آزمایش‌ها روی سلول‌های سرطانی و مدل‌های موشی انجام شده و هنوز روی انسان انجام نشده است. زهر زنبور عسل در حال حاضر به عنوان درمان سرطان در دسترس نیست. مسیر تبدیل یک نتیجهٔ آزمایشگاهی به یک درمان تأییدشده برای انسان، طولانی و بسیار چالش‌برانگیز است.

آنچه این کشف را شایان توجه می‌کند ترکیب دقت و دسترسی‌پذیری آن است. زهر زنبور عسل در سراسر جهان در دسترس و نسبتاً ارزان است و در صورت رسیدن به مرحلهٔ کاربرد بالینی، می‌تواند گزینهٔ درمانی در دسترس برای مناطقی با منابع بهداشتی محدود باشد.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری