بازنگری ایالات متحده در روابط راهبردی خود با رژیم صهیونیستی

به گزارش مجله خبری نگار، استیون‌ای. کوک (Steven A. Cook) در این یادداشت که ۲۶ مه ۲۰۲۶ در نشریه فارین پالیسی (Foreign Policy) منتشر شد، استدلال کرد که کاهش یا پایان دادن به کمک‌های نظامی آمریکا به رژیم یاغی صهیونیستی دیگر صرفاً مطالبه‌ای حاشیه‌ای نیست، بلکه به تدریج به موضوعی جدی در فضای سیاسی آمریکا تبدیل شده است.

وی با اشاره به تحولات اخیر در سنای آمریکا نوشت: در ماه آوریل، بیشتر سناتور‌های دموکرات با فروش ۲۹۵ میلیون دلار بولدوزر زرهی و ۱۵۱ میلیون دلار بمب‌های یک‌هزار پوندی به رژیم صهیونیستی مخالفت کردند؛ هرچند این فروش در نهایت با حمایت گسترده جمهوری‌خواهان تصویب شد. به گفته کوک، این رأی‌گیری نشانه یک تغییر محسوس در موضع دموکرات‌ها نسبت به جنگ غزه و سیاست‌های تل‌آویو در کرانه اشغالی باختری است.

این پژوهشگر آمریکایی افزود که از آغاز جنگ غزه در اکتبر ۲۰۲۳، برنی سندرز چهار طرح برای جلوگیری از فروش سلاح آمریکا به رژیم صهیونیستی ارائه کرده و رأی‌گیری ماه آوریل، نخستین بار بود که اکثریت سناتور‌های دموکرات با او همراه شدند.

کوک در ادامه یادآور شد که ایده مشروط‌سازی یا کاهش کمک‌های نظامی آمریکا به رژیم صهیونیستی، به قبل از عملیات هفتم اکتبر ۲۰۲۳ و حتی پیش از روی کار آمدن کابینه کنونی بنیامین نتانیاهو بازمی‌گردد.

وی نوشت که سندرز در رقابت‌های انتخاباتی ۲۰۲۰ پیشنهاد کرده بود کمک‌ها به‌گونه‌ای مشروط شود که نتانیاهو به مذاکره با فلسطینیان تن دهد. همچنین پیت بوتیجیج (Pete Buttigieg) نیز در همان دوره گفته بود اگر «اسرائیل» کرانه باختری را ضمیمه دیگر اراضی اشغالی کند، کمک‌ها را کاهش خواهد داد، هرچند بعداً از این موضع عقب‌نشینی کرد. الیزابت وارن نیز تصریح کرده بود که در صورت پیشبرد الحاق، «همه گزینه‌ها روی میز است»، از جمله تعلیق کمک‌ها.

استیون‌ای. کوک با دفاع از پایان دادن به این کمک‌ها نوشت، رژیم صهیونیستی توان مالی آن را دارد که هزینه‌های باصطلاح دفاعی خود را تأمین کند. از نگاه او، تفاهم‌نامه ۱۰ ساله کمک‌های نظامی آمریکا که قرار است در سال ۲۰۲۸ تمدید و تا ۲۰۳۸ ادامه یابد، باید آخرین مورد از این نوع باشد.

وی در ادامه به دیدگاه‌های مشابه دیگر چهره‌ها اشاره کرد و نوشت: یوسی بیلین (Yossi Beilin)، عضو سابق کنست، و دنیل کورتزر (Daniel Kurtzer)، سفیر پیشین آمریکا در تل‌آویو، در سال ۲۰۲۰ در نشریه The National Interest این ایده را مطرح کردند. همچنین ویکتوریا کوتس (Victoria Coates) و رابرت گرین‌وی (Robert Greenway) در گزارشی برای بنیاد هریتیج (Heritage Foundation report) در سال ۲۰۲۵ و دنیل سامت از مؤسسه امریکن اینترپرایز (Enterprise Institute) در یادداشتی برای وال‌استریت ژورنال استدلالی مشابه ارائه دادند. افزون بر این، آمیت هالوی، عضو کنست از حزب لیکود، از مدافعان مستمر پایان تدریجی کمک‌ها به سود «استقلال راهبردی» بوده است.

با این حال، کوک تأکید کرد که پایان دادن به کمک‌ها پیامد‌هایی نیز به همراه دارد که باید مورد توجه قرار گیرد. به نوشته وی، مخالفان کمک‌های نظامی اغلب آن را نوعی بخشش مالی به رژیم صهیونیستی توصیف می‌کنند، اما طبق تفاهم‌نامه موجود، تل‌آویو باید تمام این منابع را در آمریکا هزینه کند؛ موضوعی که به گفته او از هزاران شغل در صنایع نظامی آمریکا پشتیبانی می‌کند.

وی نوشت که اگر رژیم صهیونیستی دیگر ۳۸ میلیارد دلار طی ۱۰ سال در آمریکا هزینه نکند، احتمال از بین رفتن بخشی از فرصت‌های شغلی وجود دارد؛ مسئله‌ای که برای اعضای کنگره تصمیم‌گیری را دشوار می‌کند.

این نویسنده آمریکایی در عین حال خاطرنشان کرد که گرچه پایان تدریجی کمک‌ها می‌تواند آمریکا را از مشارکت در تخلفات رژیم صهیونیستی دورتر کند، اما بعید است موجب مهار واقعی تل‌آویو شود.

او افزود، صرف اینکه «اسرائیل» دیگر بمب‌های یک‌هزار پوندی را از آمریکا نخرد، به این معنا نیست که این رژیم به چنین تسلیحاتی دسترسی نخواهد داشت. به گفته وی، دولت رژیم صهیونیستی در اوایل سال ۲۰۲۵ دو قرارداد به ارزش ۲۷۴ میلیون دلار به شرکت البیت سیستمز واگذار کرد تا بمب‌های سنگین و مواد اولیه مرتبطی را که پیش‌تر وارد می‌شد، در داخل تولید کند.

کوک خاطر نشان کرد، هرچه رژیم صهیونیستی بیشتر به سمت خوداتکایی حرکت کند، اهرم فشار واشنگتن کمتر خواهد شد؛ هرچند او اصل این تصور را که آمریکا از اهرم فشار تعیین‌کننده بر تل‌آویو برخوردار است، تا حد زیادی اغراق‌آمیز دانست.

وی در پایان نوشت که پس از حملات هفتم اکتبر و واکنش برخی سیاستمداران آمریکایی در مخالفت با جنگ نسل کشی غزه}، رژیم صهیونیستی بار دیگر به مزیت‌های خوداتکایی پی برده است. نتانیاهو که خود وزیر دارایی پیشین بوده، حتی سال گذشته از ضرورت سازگاری فزاینده «اسرائیل» با اقتصادی دارای ویژگی‌های خودبسندگی سخن گفته بود. با این حال، کوک تصریح کرد که هرچند تل‌آویو همچنان برای خرید جنگنده‌ها و برخی سامانه‌های سنگین به آمریکا نیاز خواهد داشت، اما در تولید مهمات و بخشی از سامانه‌های تسلیحاتی توانمند است.

استیون‌ای. کوک در این مقاله نتیجه‌گیری کرد که واشنگتن نباید بیش از این هزینه سیاسی، اخلاقی و راهبردی اقدامات رژیم صهیونیستی را بپردازد و زمان آن رسیده است که در شراکت راهبردی با تل‌آویو تجدیدنظر کند.

انتشار این مقاله در حالی صورت می‌گیرد که موج مطالبات برای توقف یا کاهش حمایت‌های نظامی از رژیم صهیونیستی دیگر به جریان‌های چپ‌گرا یا فعالان حامی فلسطین محدود نمانده، بلکه این رویکرد اکنون به عمق ساختار سیاسی آمریکا نفوذ کرده و در داخل حزب دموکرات نیز به یک مطالبه جدی و پررنگ تبدیل شده است.