جام‌ها را تاکتیک‌ها می‌آورد نه رونالدو و زلاتان!

به گزارش مجله خبری نگار/فرهیختگان: شکست یاران کریستیانو رونالدو برابر نماینده ژاپن یعنی گامبا اوزاکا در فینال سطح دو آسیا، بار دیگر یک حقیقت کهنه و البته کلیدی را به رخ فوتبال کشید؛ با خرید یک ابرستاره، حتی اگر نامش کریستیانو رونالدو و دارنده چندین توپ طلا باشد، نمی‌توان سند قهرمانی را امضا کرد. فوتبال در سطح اول دنیا مدت هاست که از دوران اتکا به یک منجی عبور کرده است. این روز‌ها جام‌ها را رونالدو‌ها نمی‌آورند، بلکه این زیرساخت‌ها، تلاش مستمر، دیسیپلین، کار گروهی و رویکرد دقیق علمی است که موفقیت را تضمین می‌کند.

درس بزرگ بارسلونا و زلاتان

برای درک بهتر این مفهوم، کافی است به تاریخچه یکی از برترین باشگاه‌های دنیا یعنی بارسلونا نگاه کنیم. زلاتان ابراهیموویچ بدون شک یکی از بهترین مهاجمان تاریخ فوتبال است، اما وقتی پای دیسیپلین و ساختار تاکتیکی بارسلونا به میان آمد، او نتوانست در آن نظم تیمی جای بگیرد. زلاتان در بارسا ماندگار نشد و رفت، اما بارسلونا بدون او به جام آوری و ارائه فوتبال چشم نوازش ادامه داد. دلیل این امر واضح بود؛ در باشگاه‌های بزرگ، سیستم، کار گروهی و اجرای اصول صحیح، فراتر از نام هر بازیکن بزرگی است.

تفاوت الهلال با النصر؛ عمق به جای ویترین

حتی در خود لیگ عربستان هم می‌توان این تفاوت رویکرد را به وضوح دید. اگر امروز باشگاه‌هایی مثل الهلال و الاهلی موفق‌تر، منسجم‌تر و با ثبات‌تر از النصری عمل می‌کنند که رونالدو را در اختیار دارد، دلیلش فقط خرید بازیکن نیست. شاید سه یا چهار ستاره الهلال روی کاغذ به اندازه رونالدو قیمت و ارزش رسانه‌ای نداشته باشند، اما این تیم‌ها زیرساخت‌های بهتر، هارمونی تیمی، ثبات مدیریتی و هواداران سازمان یافته‌تری دارند. آنها در فوتبال عربستان و آسیا ریشه‌دارتر و عمیق‌تر هستند و می‌دانند که تیم بودن، بسیار مهم‌تر از داشتن یک فوق ستاره در خط حمله است.

راز سامورایی ها؛ آکادمی‌ها و برنامه ۱۰۰ ساله

در سوی مقابل، ژاپنی‌ها با برنامه ریزی بنیادین خود ثابت کرده‌اند که راه موفقیت از کجا می‌گذرد. پیروزی تیم‌های ژاپنی تصادفی نیست؛ این موفقیت‌ها ریشه در «برنامه توسعه ۱۰۰ ساله» فدراسیون فوتبال ژاپن دارد. در حالی که تیم‌های عربی میلیون‌ها دلار صرف خرید ستاره‌ها می‌کنند، ژاپن روی توسعه بیش از ۵ هزار زمین چمن استاندارد در سراسر کشور و الزام تمام تیم‌های جی‌لیگ به داشتن آکادمی‌های حرفه‌ای از رده‌های سنی خردسالان سرمایه‌گذاری کرده است. باشگاه‌های ژاپنی دپارتمان‌های علوم ورزشی پیشرفته‌ای دارند و خروجی این زیرساخت، بازیکنانی هستند که شاید نام‌های پر زرق و برقی نداشته باشند، اما در قالب یک تیم، هر ستاره‌ای را تسلیم می‌کنند.

در نهایت، فوتبال بار دیگر ثابت کرد که مستطیل سبز جای میانبر زدن نیست. تا زمانی که زیرساخت، نظم و کار تیمی وجود نداشته باشد، حتی حضور برترین بازیکن دنیا هم نمی‌تواند ضعف‌های ساختاری را بپوشاند.