خانه‌ای به گروی دربی

به گزارش مجله خبری نگار/فرهیختگان-محمد سرشته‌داری: به تازگی مصاحبه‌ای از محمد رویانیان، مدیرعامل سابق باشگاه پرسپولیس دیدم که می‌گفت بعد از ۱۱ سال هنوز خانه‌اش را از دست داده و در این مدت پنج بار اسباب‌کشی کرده است. با خواندن این جمله، به ۱۲، ۱۳ سال قبل پرتاب شدم. آن روز‌ها مدیر روابط عمومی باشگاه استقلال بودم و دربی نزدیک بود. در یک حرکت مشترک با علی فتح‌الله‌زاده، سردار رویانیان را به کمپ حجازی دعوت کردیم و فردای آن روز، او میزبان ما در ورزشگاه درفشی‌فر، پایگاه پرسپولیس بود.

پنالتی در غبار کری‌خوانی

دو سه روز به دربی مانده بود. چند صد متر مانده به درفشی‌فر با رویانیان قرار گذاشتیم و با اتومبیل ایشان وارد مجموعه شدیم. فضا ملتهب و پر از هیجان بود. هواداران پرسپولیس با دیدن مدیرعامل استقلال در کنار مدیرعامل خودشان، شور و شوق عجیبی داشتند. عده‌ای کری می‌خواندند و عده‌ای هر دو را تشویق می‌کردند. آن روز‌ها تمرینات پرسپولیس هم وضعیت عجیبی داشت؛ گاهی حمید درخشان سر تمرین بود و گاهی علی دایی. برای تلطیف فضا، فتح‌الله‌زاده و رویانیان به هم پنالتی زدند و جالب اینکه هر دو مدیرعامل، ضربات یکدیگر را مهار کردند تا کل‌کل‌ها دوستانه‌تر شود.

روایت تلخ در اتومبیل سردار

تمرین که تمام شد، همراه رویانیان و فتح‌الله‌زاده سوار بر یک اتومبیل از ورزشگاه خارج شدیم. رفاقت بین دو مدیرعامل باعث شد تا سردار سفره دلش را باز کند. رو به فتح‌الله‌زاده کرد و با صدایی نگران گفت: «حاجی نمی‌دانی چه کشیدم. تیم در آستانه دربی اعتصاب کرده بود. پول نداشتیم. خانه‌ام را در رهن بانک گذاشتم و پولی گرفتم تا بین بچه‌ها تقسیم کنم که سر تمرین بیایند. برای آبرویمان باید این کار را می‌کردم. نمی‌دانم آخر و عاقبت خانه‌ام چه می‌شود.»

فتح‌الله‌زاده هم در جواب گفت که برای پرداخت بدهی بازیکنان، او نیز یک ویلا در شمال و یک اتومبیل شخصی‌اش را فروخته است. آن روز‌ها از هلدینگ و کنسرسیوم خبری نبود. درآمد باشگاه‌ها به چند اسپانسر کوچک محدود بود و مدیران برای گذران امور، گاهی مجبور می‌شدند سرمایه شخصی خود را به میان آورند.

ترازوی نامتوازن دیروز و امروز

بیش از یک دهه از آن روز گذشته است. رویانیان هنوز دنبال خانه‌ای می‌دود که برای جلوگیری از اعتصاب بازیکنان پرسپولیس گرو گذاشته بود. او از باشگاه شکایت کرده و حکم هم گرفته، اما هنوز به پولش نرسیده است. فتح‌الله‌زاده هم با وجود طلب‌هایش از باشگاه، نه تنها پولی نگرفته که با اتهاماتی نیز مواجه شد که البته از آنها تبرئه شد.

قصه، اما برای بازیکنان همیشه متفاوت است. آنها پولشان را دیر یا زود می‌گیرند؛ چه با فشار کمیته مجوز حرفه‌ای AFC، چه با مصاحبه‌های آتشین و چه با ارتباطات. قراردادهایشان را نه با نرخ تورم، که چند برابر آن می‌بندند و اگر حس کنند ارزش قراردادشان کم شده، با سر و صدا آن را بالاتر می‌برند تا مبادا چینی نازک دلشان ترک بردارد. امروز هم با وجود ورود کنسرسیوم‌ها، همچنان هزینه‌ها بر درآمد‌ها می‌چربد، با این تفاوت بزرگ که حالا مدیران می‌آیند و می‌روند؛ نه خانه‌ای گرو گذاشته می‌شود و نه کسی بازخواست می‌شود. انگار در این فوتبال، این فقط مدیران سابق هستند که نمی‌توانند طلب خود را بگیرند، حتی آن جوانکی که در طول فصل یکی دو بار هم به میدان نمی‌رود، در نهایت به تمام پولش می‌رسد. این قصه، نتیجه‌گیری‌های تلخی دارد که شاید قضاوتش با شما باشد.