دورتموند: لوکا رجیانی، عزیز جدیدی است که اشک را به چشمان ایتالیا می‌آورد

به گزارش مجله خبری نگار، یکی دیگر از استعداد‌های ایتالیایی که دور از سری آ شکوفا شد. لوکا رجیانی در ۱۸ سالگی در بازی رفت پلی‌آف لیگ قهرمانان اروپا برای دورتموند مقابل آتالانتا به میدان رفت، در حالی که باشگاه‌های ایتالیایی از دادن فرصت به جوانان خود دریغ می‌کنند. نمادی آشکار از فقدان شجاعت در فوتبال ایتالیا که به بازیکنان آینده‌دار خود اجازه می‌دهد صد‌ها کیلومتر از سری آ دور شوند.

در حالی که سری آ برای دادن فرصت بازی به استعداد‌های جوان خود تقلا می‌کند، اروپا دیگر نمی‌لرزد. لوکا رجیانی تنها در ۱۸ سالگی به عنوان بازیکن اصلی بروسیا دورتموند در لیگ قهرمانان اروپا مقابل آتالانتا پا به زمین اروپا گذاشت. بله، یک بازیکن اصلی. در حالی که سری آ تردید دارد، مانع می‌شود و از استعداد‌های جوان خود بیش از حد محافظت می‌کند تا جایی که آنها را خفه می‌کند، غول‌های اروپایی نترس هستند. دورتموند یک مدافع میانی متولد ۲۰۰۸ را به بزرگترین صحنه قاره‌ای فرستاد... و توانست با خونسردی تقریباً بی‌رحمانه‌ای در بازی رفت بر آتالانتا مسلط شود. این نمادگرایی قدرتمند و تقریباً دردناک برای فوتبال ایتالیا است. زیرا رجیانی یک استعداد ناشناخته نیست. متولد مودنا، آموزش دیده در یک باشگاه محلی در امیلیا-رومانیا، سپس شکل گرفته توسط ساسولو، اکنون در فوتبال سیاه و زرد آلمان است که در حال شکوفایی است، نه در سری آ. تصویر یک نوجوان ایتالیایی که بر یک مسابقه اروپایی تسلط دارد در حالی که باشگاه‌های ایتالیایی صبر را موعظه می‌کنند، هشدار دیگری است. تنها چند روز پس از اولین بازی‌اش در بوندس‌لیگا مقابل ماینتس، او بدون هیچ مانعی، در تیمی که برای غلبه بر یک نماینده ایتالیایی تردیدی نداشت، به بزرگترین عرصه فوتبال پرتاب شد.

نمادگرایی این موضوع کاملاً آشکار است. در حالی که باشگاه‌ها در مورد بازیکنان خود تردید دارند، حسابگری می‌کنند و بیش از حد از آنها محافظت می‌کنند، باشگاه‌های بزرگ اروپایی به آنها اعتماد می‌کنند، استعدادهایشان را به نمایش می‌گذارند، به آنها قدرت می‌دهند و پیروز می‌شوند. با این حال، به نظر می‌رسید داستان او برای عظمت مقدر شده است. لوکا رجیانی، مدافع میانی ۱۹۸ سانتی‌متری و کاپیتان تیم زیر ۱۶ سال ایتالیا، نمونه‌ی مدرنی از یک بازیکن از نوع دین هویسن است که قدرت، بازی‌خوانی، توانایی پاسکاری و مهم‌تر از همه، غریزه‌ی گلزنی را با هم ترکیب می‌کند. فصل گذشته ۱۰ گل زد، که برای مدافعی به سن او شاهکاری نادر بود. اما در ۱۶ سالگی، آلمان به سراغش آمد. دورتموند با پرداخت تنها بخشی از حق الزحمه‌ی تمرین، سریع و قانونی عمل کرد. ایتالیا فقط تماشای رفتن یکی از گوهرهایش را نکرد، بلکه تقریباً تسلیم شد. در بوندس‌لیگا، او شروع مطمئنی داشت. در لیگ قهرمانان، استعداد خود را تأیید کرد. در جایی که برخی ممکن است سال‌ها منتظر بمانند تا "عجله نکنند"، باشگاه آلمانی او را آماده، تقویت و به او مسئولیت داد؛ و اینگونه است که یک ایتالیایی جوان، که در ایتالیا آموزش دیده، در خارج از کشور سریع‌تر از خانه پیشرفت می‌کند و رویای بازی در اولین کلاسیکر خود را مقابل بایرن دارد، در حالی که دورتموند، که پس از یک بازی دیوانه‌وار در بازی برگشت در برگامو حذف شد، می‌تواند از اینکه رجیانی را در ترکیب اصلی خود در روز چهارشنبه قرار نداده بود، پشیمان شود.

مدافعی با مشخصات غیرمعمول

بازار نقل و انتقالات نسبت به استعداد او بی‌تفاوت نبود. یوونتوس و آ. اس. رم درخواست‌هایی ارائه داده بودند. در خارج از کشور، بایرن مونیخ، بایر لورکوزن و ردبول سالزبورگ علاقه‌ی مشخصی به او نشان داده بودند. اما دورتموند سریع‌ترین و متقاعدکننده‌ترین گزینه بود، و همچنین به یک تیم کوچک ایتالیایی که از قبل در باشگاه جا افتاده بود، با فیلیپو مانه و ساموئله ایناسیو، متکی بود. شاید بی‌رحمانه‌ترین جنبه در حریف آن شب اروپایی نهفته بود. آتالانتا، الگوی ایتالیایی پرورش جوانان و اغلب به عنوان یک استثنای شایسته از آن یاد می‌شود، نتوانست مانع از نمایش آلمانی‌ها شود. با شروع بازی رجیانی از ابتدا، دورتموند یک استراتژی روشن و تقریباً تحریک‌آمیز را اتخاذ کرد و به ارزش استعداد‌های آتزوری بیش از باشگاه‌های خود اعتقاد داشت. در همین حال، ایتالیا در تلاش برای بازسازی هویت رقابتی خود است، به دنبال رهبران می‌گردد و از عدم تداوم نسلی شکایت دارد... در حالی که غول‌های اروپا همین گوهر‌های ایتالیایی را در لیگ قهرمانان اروپا به کار می‌گیرند. لوکا رجیانی ناخواسته به نماد سیستمی تبدیل می‌شود که وعده‌های خود را قبل از اینکه حتی به آنها عمل کند، صادر می‌کند.

در حالی که ایتالیا به دلیل نیاز به جوان‌سازی تیم خود، در حال فروپاشی است، آلمان در حال اقدام است. باشگاه روهر با صبر و حوصله رجیانی را در تیم خود ادغام کرد، او را از نظر جسمی تقویت کرد، به تدریج او را در معرض دید قرار داد... قبل از اینکه او را در بوندس‌لیگا و سپس لیگ قهرمانان اروپا (۴ حضور) به میدان بفرستد. نه در جام داخلی، نه در یک مسابقه بی‌معنی، بلکه در یک پلی‌آف حساس اروپایی؛ و سپس جنبه انسانی وجود دارد. وقتی از لوکا رجیانی در مورد الگوهایش سوال می‌شود، او از جورجیو اسکالوینی نام می‌برد، نامی که با نزدیکی نسلی‌اش غافلگیرکننده است. با اختلاف کمتر از پنج سال، و در حال حاضر یک بت برای مدافع جوان آتالانتا است. پدرش پیراهن شماره ۴۲ آتالانتا را برای کریسمس به او داد؛ و چند هفته بعد، در مقابل باشگاه اسکالوینی بود که او برای اولین بار لیگ قهرمانان اروپا را تجربه کرد. چیزی از پیش تعیین شده، تقریباً رمانتیک، در مورد این مسیر وجود دارد. اما در پشت این احساسات، یک واقعیت تلخ غالب است. وقتی باشگاهی مثل دورتموند به یک مدافع ۱۸ ساله در لیگ قهرمانان اروپا فرصت بازی می‌دهد، پیام مهمی به فوتبال ایتالیا می‌فرستد. نیکو کوواچ پس از بازی مقابل ماینتس گفت: «به او گفتم از بازی لذت ببرد و این یک اتفاق خاص است. شروع فوق‌العاده‌ای بود، او واقعاً خوب بازی کرد. خوشحالم که می‌بینم بازیکنان جوانی با چنین کیفیتی مورد تقدیر قرار می‌گیرند.»

در حالی که جنجال‌های مربوط به انتقال او از ساسولو به باشگاه آلمانی همچنان ادامه دارد (همانطور که جنجال مربوط به ساموئله ایناسیو به آتالانتا ادامه دارد)، بوروسیا دورتموند مصمم است با یک قرارداد جدید و قابل توجه، پیشرفت این بازیکن را پاداش دهد. شایعات مربوط به تمدید قریب‌الوقوع قرارداد این بازیکن جوان ایتالیایی به طور فزاینده‌ای قوت می‌گیرد، و دورتموند پیش از این به او پیشنهاد تمدید قرارداد با تعدیل قرارداد تا سال ۲۰۳۰ را داده است. به جز شرایط پیش‌بینی نشده، انتظار می‌رود رجیانی در ساعات آینده قرارداد بلندمدت جدید خود را با دورتموند امضا کند. در همین حال، لوکا رجیانی بی‌سروصدا و با اعتماد به نفس یک ستاره واقعی، راه خود را به جلو باز می‌کند؛ و ایتالیا او را تماشا می‌کند، در حالی که بین غرور و پشیمانی گیر کرده است. با دادن یک نقش اصلی به او، بوروسیا دورتموند یک سیلی نمادین به صورت سیستم ایتالیایی زده است، زیرا پیام واضح است: اگر به اندازه کافی به استعداد خود ایمان نداشته باشید، دیگران این کار را خواهند کرد؛ و آنها آن را خواهند درخشید. فوریه امسال برای شماره ۴۹ سیاه و زرد‌ها ممکن است فقط آغاز یک دوران حرفه‌ای عالی باشد، اما از همین حالا مانند یک هشدار به نظر می‌رسد. ایتالیا کمبود استعداد ندارد. اما گاهی اوقات به شدت فاقد شجاعت لازم برای فرصتی دادن به آن است.