ساخت مدلی از اسکلت‌های بیرونی برای راحتی و ایمنی کارگران

به گزارش مجله خبری نگار، وبگاه سای‌تِک‌دِیلی در گزارشی آورده است:

پژوهشگران با مطالعه میدانی روی ۱۶ کارگر ساختمانی دریافتند کارگرانی که از یک اسکلت بیرونی (اگزواسکلتون) مکانیکی (بدون موتور و باتری) برای ناحیه کمر استفاده می‌کردند، ۳۷ درصد خستگی کمتر و ۲۹ درصد بهبود در شناسایی خطرات را تجربه کردند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که کاهش خستگی فیزیکی می‌تواند به کارگران کمک کند تا خطرات بالقوه در محل کار را بهتر ببینند.

پراسپر گبینگو (Prosper Gbiengu)، نویسنده اصلی این مطالعه و دانشجوی دکتری در گروه علوم ساختمانی، می‌گوید: ایمنی ساختمانی هم به بدن و هم به ذهن شما مربوط است. اگر خستگی را کاهش دهید، به بیدارترماندن کارگر کمک می‌کنید و می‌توانید خطرات بیشتری را شناسایی کنید.

این مطالعه که در مجله چندرشته‌ای مهندسی عمران/ ASCE Open: Multidisciplinary Journal of Civil Engineering منتشر شده، بُعد تازه‌ای به پژوهش‌های مربوط به اسکلت‌های بیرونی پوشیدنی می‌افزاید؛ این پژوهش‌ها که عمدتاً بر توانایی این دستگاه‌ها در کاهش فشار فیزیکی متمرکز بوده‌اند.

آزمایش اسکلت‌های بیرونی در میدان

اسکلت‌های بیرونی می‌توانند از بخش‌های مختلف بدن، از جمله بازوها، کمر و زانو‌ها پشتیبانی کنند. مدلی که در این مطالعه میدانی استفاده شد، یک نمونه اولیه اسکلت‌های بیرونی مکانیکی برای ناحیه کمر بود که برای کاهش تلاش لازم در کار‌های فیزیکی سنگین طراحی شده است.

چوکوما ناجی (Chukwuma Nnaji)، دانشیار گروه علوم ساختمانی، می‌گوید: اسکلت‌های بیرونی هنوز در کارگاه‌های ساختمانی چندان رایج نیستند؛ اما در محیط‌های منظم‌تری مثل تولید خودرو، حمل‌ونقل و انبارداری بیشتر استفاده می‌شوند که کارگران در آنها معمولاً یک حرکت را بار‌ها تکرار می‌کنند. در مقابل، ساخت‌وساز پیچیده‌تر و حرکات کارگران هم متنوع‌تر است.

چالش ساخت‌وساز

ناجی می‌گوید: به‌ندرت پیش می‌آید که شرکتی را پیدا کنید که اسکلت‌های بیرونی را به‌طور کامل به‌کار گرفته باشد. در ساخت‌وساز، کارگران یک کار ثابت و تکراری انجام نمی‌دهند. آنها مدام از یک کار به کار دیگر می‌روند و هر کار حرکات متفاوتی نیاز دارد. به همین دلیل، استفاده از اسکلت بیرونی در ساخت‌وساز سخت‌تر از کارخانه است.

برای بررسی عملکرد این فناوری در شرایط واقعی، کارگران ساختمانی در جلساتی که هر کدام سه ساعت طول می‌کشید، کار عادی خود را هم با اسکلت بیرونی و هم بدون آن انجام دادند. پژوهشگران خستگی آنها را اندازه‌گیری کردند و پیش و پس از هر جلسه، تصاویری از خطرات ساختمانی را به آنها نشان دادند تا خطرات را شناسایی و خطرات مرتبط را ارزیابی کنند.

نتیجه این بود: کارگران هنگام استفاده از اسکلت بیرونی، کمتر خسته می‌شدند و خطرات را بهتر شناسایی می‌کردند. همچنین، کارگرانی که خستگی کمتری را تجربه کرده بودند، بهبود بیشتری در شناسایی خطرات نشان دادند. این موضوع نشان می‌دهد که وضعیت جسمی کارگران با عملکرد ذهنی آنها در زمینه ایمنی ارتباط دارد.

ناجی اظهار می‌کند: این یافته‌ها نشان می‌دهد که اسکلت‌های بیرونی می‌توانند فشار فیزیکی روی کارگران را کاهش دهند. وقتی کارگر خسته نباشد، ذهنش آزادتر است و بهتر می‌تواند به اطرافش توجه کند.

او می‌گوید: اگر کمتر خسته شوید و در نتیجه بتوانید بیشتر روی کار تمرکز کنید، بهتر می‌توانید چیز‌های غیرعادی در محیط را تشخیص دهید.

این موضوع در ساخت‌وساز اهمیت ویژه‌ای دارد؛ چون کارگران باید مدام شرایط متغیر اطراف خود را ببینند و به آنها واکنش نشان دهند. ناجی تأکید می‌کند: محیط ما بسیار پویا و مدام در حال تغییر است. باید از آنچه در اطرافتان می‌گذرد آگاه باشید.

مدیریت خستگی در کارگاه

این یافته‌ها به شرکت‌های ساختمانی نشان می‌دهد که فواید مدیریت خستگی فیزیکی می‌تواند فراتر از کاهش فشار بر بدن کارگران باشد. با این حال، ناجی هشدار می‌دهد که اسکلت‌های بیرونی را نباید به‌عنوان یک راه‌حل جادویی در نظر گرفت که می‌تواند همه مشکلات را حل کند.

وی معتقد است: بهترین راه این است که شرکت‌ها از ابتدا کار را طوری طراحی کنند که خطرات و فشار‌های فیزیکی به‌وجود نیایند یا کاهش یابند. اگر فشار‌های فیزیکی را نتوان حذف کرد، فناوری‌هایی مثل اسکلت بیرونی می‌توانند راهی دیگر برای کاهش تلاش لازم از کارگران باشند.

گروه پژوهشی همچنان این دستگاه‌ها را در کارگاه‌ها آزمایش و با شرکت‌های ساختمانی همکاری می‌کند تا بفهمد چگونه می‌توان آنها را برای کار‌های ساختمانی طراحی و به‌طور ایمن استفاده کرد.

ناجی می‌گوید: بهترین راه این است که کارگران هم در طراحی این فناوری مشارکت کنند، چون آنها بهتر از همه می‌دانند در کارگاه‌های واقعی چه اتفاقی می‌افتد.