دانشمندان نقش آسیب‌دیدگی‌ها در زنان در طول ورزش را کشف کرده‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، درد و آسیب‌دیدگی می‌تواند مانع دیگری برای زنانی باشد که می‌خواهند برنامه ورزشی خود را افزایش دهند. این نتیجه‌ای است که محققان استرالیایی با بررسی بیش از ۱۳۰۰ زن غیرفعال که در برنامه‌های ورزشی تفریحی شرکت داشتند، به آن دست یافتند. مشکلات به ویژه در بین زنانی که درآمد کم و اعتماد به نفس کمی به توانایی‌های بدنی خود دارند، رایج بود. ایزوستیا بررسی می‌کند که چرا آسیب‌دیدگی‌ها مانع برنامه‌های ورزشی زنان می‌شود و چگونه آنها سعی می‌کنند فعالیت بدنی خود را با آن تطبیق دهند.

از هر پنج زن، یک نفر درد یا آسیب را تجربه می‌کند

محققان دانشگاه لاتروب بیش از ۱۳۰۰ زن غیرفعال از نظر جسمی را که در برنامه‌های ورزش اجتماعی در ویکتوریا شرکت کرده بودند، مورد بررسی قرار دادند. ورزش اجتماعی توسط کارشناسان به عنوان فعالیت‌های تفریحی آماتور، نیمه سازمان‌یافته و غیررقابتی تعریف می‌شود.

مشخص شد که تقریباً از هر پنج شرکت‌کننده، یک نفر دچار آسیب یا دردی شده است که بر توانایی او در انجام فعالیت‌های بدنی تأثیر گذاشته است. شایع‌ترین مشکلات شامل درد زانو (۳۹ ٪)، درد کمر (۳۰ ٪) و درد مچ پا (۲۵ ٪) بود.

نتایج این مطالعه در مجله علم و پزشکی در ورزش منتشر شد. نویسندگان خاطرنشان کردند که آسیب‌ها نه تنها باید به عنوان یک مشکل پزشکی، بلکه به عنوان یک عامل متمایز که می‌تواند مانع مشارکت زنان در برنامه‌های ورزشی شود، در نظر گرفته شوند.

عدم فعالیت بدنی همچنان یک نگرانی عمده در مورد سلامت عمومی است و این مطالعه نشان می‌دهد که آسیب یا درد می‌تواند مانع دیگری برای بسیاری از زنانی باشد که می‌خواهند فعال‌تر شوند.

اعتماد به نفس پایین نیز با آسیب دیدگی مرتبط است

این مطالعه نشان داد که این مشکل به طور نابرابر بین زنان توزیع شده است. شرکت‌کنندگانی که از خانواده‌هایی با درآمد سالانه کمتر از ۱۰۰۰۰۰ دلار بودند، بیش از سه برابر بیشتر از زنانی که از خانواده‌هایی با درآمد بیش از ۲۰۰۰۰۰ دلار بودند، احتمال گزارش آسیب‌دیدگی داشتند.

عامل دیگر، اعتماد به نفس در توانایی انجام منظم فعالیت بدنی بود. زنانی که به توانایی خود در ورزش منظم اعتماد نداشتند، به طور قابل توجهی بیشتر در گروهی قرار داشتند که به دلیل آسیب یا درد دچار مشکل می‌شدند.

نویسندگان این وضعیت را به موانع گسترده‌تری نسبت می‌دهند که ممکن است مانع از انجام فعالیت بدنی زنان شود. تحقیقات قبلی دانشگاه سیدنی نشان داده است که زنان عموماً زمان آزاد کمتری نسبت به مردان به فعالیت بدنی اختصاص می‌دهند. علل احتمالی ذکر شده توسط محققان شامل کمبود وقت، مسئولیت‌های مراقبتی، محدودیت‌های مالی، حمایت اجتماعی ناکافی و کمبود برنامه‌ها و امکانات ورزشی قابل دسترس است.

این فقط مربوط به زنانی نیست که نیاز به ورزش بیشتر دارند. محققان معتقدند که خود برنامه‌های ورزشی باید تشخیص دهند که برخی از شرکت‌کنندگان بالقوه در حال حاضر درد یا عوارض جانبی آسیب را تجربه می‌کنند و بنابراین به توانایی تطبیق ایمن تمرینات خود نیاز دارند.

همه موانع مرتبط با آسیب‌دیدگی به طور یکسان برطرف نمی‌شوند. زنانی که از خانواده‌های کم‌درآمد هستند و کسانی که اعتماد به نفس کمتری در توانایی خود برای انجام فعالیت‌های بدنی دارند، بیشتر احتمال دارد که با مشکلاتی مواجه شوند.

علیرغم درد و آسیب‌دیدگی، بسیاری از شرکت‌کنندگان در مطالعه، فعالیت بدنی را به طور کامل کنار نگذاشتند. در عوض، فعالیت‌های ورزشی خود را تغییر دادند و شدت آن را با شرایط خود متناسب کردند. بیش از نیمی از زنانی که دچار آسیب‌دیدگی شدند، نوع ورزش یا فعالیت بدنی خود را تغییر دادند. ۳۹٪ دیگر حجم فعالیت‌های خود را کاهش دادند و ۳۴٪ فعالیت‌های خود را اصلاح کردند و به شرکت در ورزش انتخابی خود در قالبی سازگار ادامه دادند.

محققان این نتیجه را مهم می‌دانند: داشتن آسیب‌دیدگی لزوماً به معنای کنار گذاشتن کامل فعالیت بدنی نیست. با این حال، برای دستیابی به این هدف، زنان به محیطی نیاز دارند که بتوان برنامه ورزشی خود را بر اساس وضعیت سلامتی‌شان تنظیم کرد.

به گفته استیلی، برنامه‌های ورزشی قابل دسترس، حمایتی و انعطاف‌پذیر به ویژه برای از بین بردن شکاف جنسیتی در فعالیت بدنی مهم هستند. این برنامه‌ها همچنین باید به زنانی که درد دارند یا در حال بهبودی از آسیب‌دیدگی هستند، اجازه دهند تا با خیال راحت تمرینات را تغییر دهند و به تدریج به ورزش بازگردند.

این موضوع با توجه به سطح عمومی فعالیت بدنی در جمعیت، به ویژه مبرم است. طبق این مطالعه، تقریباً از هر ۱۰ بزرگسال استرالیایی، هشت نفر به حداقل سطح توصیه شده فعالیت بدنی - ۱۵۰ دقیقه فعالیت متوسط ​​یا ۷۵ دقیقه فعالیت شدید در هفته - دست نمی‌یابند.

در چنین شرایطی، آسیب‌دیدگی می‌تواند دلیل دیگری برای ادامه سبک زندگی بی‌تحرک فرد باشد. این امر به ویژه برای کسانی که تازه شروع به ورزش کرده‌اند، اهمیت دارد: درد یا یک تجربه منفی می‌تواند اعتماد به نفس آنها را در توانایی‌های جسمی کاهش دهد و بازگشت به فعالیت را دشوارتر کند.

بنابراین، نویسندگان این مطالعه پیشنهاد می‌کنند که برنامه‌های ورزشی نه تنها به عنوان راهی برای افزایش فعالیت بدنی، بلکه به عنوان ابزاری که باید با توانایی‌های مختلف شرکت‌کنندگان سازگار شود، در نظر گرفته شوند. برای زنانی که دچار آسیب‌دیدگی یا درد مزمن هستند، این ممکن است به معنای اصلاح تمرینات، کاهش بار یا انتخاب نوع دیگری از فعالیت باشد.

بنابراین، این مطالعه نشان می‌دهد که مسئله نه تنها این است که آیا زنان می‌خواهند ورزش کنند، بلکه این نیز هست که آیا آنها فرصت انجام این کار را با خیال راحت دارند یا خیر. اگر فعالیت بدنی بتواند با شرایط فرد سازگار شود، آسیب دیدگی نباید دلیلی برای کنار گذاشتن کامل ورزش باشد.