مزایا و معایب پرهیز از رابطه جنسی

به گزارش مجله خبری نگار، اول، باید بفهمیم که پرهیز جنسی چیست. «دکتر، من شش ساعت است که پرهیز کرده‌ام، حالم خیلی بد است» - آیا این پرهیز است؟ به احتمال زیاد، چنین پرهیزی هیچ تاثیری بر سلامتی ندارد. پرهیز حالتی است که در آن فرد روابط صمیمی یا سایر اشکال رهایی جنسی ندارد و در این مدت احساس ناراحتی می‌کند. بنابراین، این یک مفهوم نسبی است. به عنوان مثال، اگر مردی یک سال رابطه جنسی نداشته باشد، بله، پرهیز محسوب می‌شود. اما برخی افراد پرهیز به مدت یک ماه را دشوار می‌دانند؛ و برخی دیگر سه روز پس از آخرین انزال خود، میل شدید به رهایی جنسی را تجربه می‌کنند.

پرهیز جنسی هم یک حالت فیزیولوژیکی و هم روانی است. از نظر فیزیولوژیکی، برانگیختگی در ابتدا بدون یافتن راهی برای خروج از آن ایجاد می‌شود و این اتفاق هم در مردان و هم در زنان رخ می‌دهد. سپس، وقتی بدن متقاعد می‌شود که "هیچ اتفاقی نمی‌افتد"، حتی وقتی سعی می‌کند "ارباب" یا "معشوقه" خود را مجبور به انجام اعمال جنسی برای رهایی فیزیولوژیکی کند، به تدریج شروع به کاهش برانگیختگی می‌کند. به عنوان مثال، مردی که به مدت یک سال پرهیز می‌کند، ممکن است در ماه اول از نظر جنسی بسیار تحریک‌پذیر باشد، اما در طول یازده ماه باقی مانده، ممکن است به اندازه قبل اهمیت ندهد، زیرا به زندگی در حالت بدون رابطه جنسی عادت کرده است.

از دیدگاه روانشناختی، می‌توانیم در مورد پرهیز اجباری صحبت کنیم، زمانی که فرد دوست دارد، اما مجبور است و نمی‌تواند: بدون شریک، شریکی دارد، اما ترجیح می‌دهد نداشته باشد، یا جدایی کامل از جنس مخالف، در ارتش، زندان و غیره. سپس پرهیز داوطلبانه، رهبانیت، نذرها، اعمال مذهبی یا شبه مذهبی و ... وجود دارد. از نظر فیزیولوژیکی، یک واکنش کاملاً بیولوژیکی زمانی رخ می‌دهد که بدن نیاز به برانگیختگی و آرامش دارد.

در یک فرد بالغ جنسی، از سن ۱۵ سالگی، این یک نیاز طبیعی است. اگر فردی برانگیختگی شدید را تجربه کند و در نتیجه پرهیز، رهایی را تجربه نکند، هم تمایلات جسمی و هم روانی در او ایجاد می‌شود و او را مشغول می‌کند. افرادی که پرهیز اجباری خود را توصیف می‌کنند، اغلب می‌گویند: "من شروع به درآوردن لباس مردان با نگاهم به وسایل نقلیه عمومی کردم. من دائماً تحریک می‌شدم و صمیمیت می‌خواستم. " چه اتفاقی برای فرد می‌افتد؟ ابتدا، آنها برانگیخته می‌شوند، سپس ممکن است عصبانی یا حتی تلخ شوند، سپس انتظارات آنها از یک شریک زندگی کاهش می‌یابد. "مردان زیادی در اطراف هستند، اما من نمی‌توانم با آن کنار بیایم. خب، من به دنبال یک شریک موفق، جوان و باهوش بودم، اما اکنون می‌توانم کسی را داشته باشم که برایم خوشایند باشد. برای تسکین این تنش در بدن. " اکثریت قریب به اتفاق افرادی که مجبور به پرهیز از صمیمیت و فعالیت جنسی هستند، خودارضایی می‌کنند. این یک رفتار کاملاً طبیعی در چنین شرایطی است. بدن را تسکین می‌دهد و "تناسب اندام ورزشی" را حفظ می‌کند، مانند ورزش در باشگاه. خودارضایی به هیچ کس و هیچ چیز آسیبی نمی‌رساند و ابزاری حمایتی است. اگر مردی بگوید: «من یک سال است که رابطه جنسی نداشته‌ام، خودارضایی نکرده‌ام و گاهی اوقات رویا‌های خیس داشته‌ام»، این باعث ایجاد شک و تردید در مورد تمایلات جنسی او می‌شود. احتمالاً این میزان کم است، زیرا این یک پرهیز کامل است. خودارضایی با آزاد کردن تنش در بدن، پرهیز را کاهش می‌دهد. از سوی دیگر، عواقب پرهیز طولانی مدت چقدر می‌تواند ناخوشایند باشد؟ «دکتر، من یک سال است که رابطه جنسی نداشته‌ام و اکنون با یک زن هستم و نمی‌توانم با او نعوظ داشته باشم. آیا من بیش از حد پرهیز کردم؟» - نه، این درست نیست. بنابراین، پرهیز بر تمایلات جنسی تأثیری ندارد. پرهیز همچنین انزال را تسریع نمی‌کند، آن را طولانی نمی‌کند، میل جنسی را کاهش نمی‌دهد یا جهت آن را تغییر نمی‌دهد. پرهیز مانند گرسنگی است که تا زمانی که ارضا نشود با فرد باقی می‌ماند. بله، وقتی گرسنه هستید، می‌توانید چیزی بخورید که در زمان دیگری حتی امتحان نمی‌کردید یا در بشقاب خود نمی‌گذاشتید.

اما پس از ارضای گرسنگی اولیه، فقط اشتهای طبیعی باقی می‌ماند. یعنی عملکرد جنسی فرد پس از یک یا دو رابطه جنسی به حالت عادی برمی‌گردد؛ و اینکه بگوییم پرهیز به مدت یک سال کل زندگی صمیمی من را مختل کرد، بیشتر جنبه روانی دارد. بله، ممکن است در این زمینه تغییرات زیادی ایجاد شده باشد، هم به دلیل پرهیز و هم به دلیل بازگشت به رابطه جنسی شدید، اما با این وجود، بدن هیچ ارتباطی با آن ندارد. ما باید به دنبال علل دیگری برای مشکلاتی باشیم که ناگهان ظاهر شده‌اند.

آسیب‌های ناشی از پرهیز طولانی مدت یا حتی کوتاه مدت نیز به میزان تحریک فرد در طول پرهیز بستگی دارد. در طول برانگیختگی جنسی، خون به اندام‌های تناسلی و لگن جریان می‌یابد. در طول رهاسازی، ارگاسم، خون جریان می‌یابد و به سطح عادی برمی‌گردد. اگر رهاسازی وجود نداشته باشد و مرد یا زن دائماً برانگیخته باقی بماند و اندام تناسلی آنها پر از خون باشد، رکود خون در اندام تناسلی می‌تواند منجر به پروستاتیت، اورتریت و گاهی اوقات رادیکولیت لگن در مردان شود. زنان ممکن است التهاب زائده‌ها را تجربه کنند و رشد فیبروم رحم یا اندومتریوز، در صورت وجود، می‌تواند تسریع شود. اگر برانگیختگی شدید باشد و برانگیختگی مداوم آزاد نشود، عواقب بسیار ناخوشایند و صرفاً جسمی می‌تواند در مردان و زنان رخ دهد. با این حال، در این رابطه، آسیب‌های پرهیز را می‌توان در دوره‌های کوتاه مدت، حتی فقط برای چند روز، نیز در نظر گرفت. اگر پرهیز به راحتی و آزادانه تحمل شود، هیچ میل خاصی برای رابطه جنسی وجود نداشته باشد، هیچ برانگیختگی خاصی وجود نداشته باشد، هیچ آسیبی، چه جسمی و چه روانی، وجود نخواهد داشت.

سکسولوژی مدرن مدت‌هاست که پاسخ قطعی به این سوال ارائه داده است: پرهیز جنسی در جوانان کاملاً بی‌ضرر است، اما در دوره تکامل برای افراد بالای ۵۰ سال و بالاتر نامطلوب است، زیرا می‌تواند مکانیسم‌های مهار جنسی برگشت‌ناپذیر را فعال کند.

آیا پرهیز از رابطه جنسی بر عملکرد فیزیکی تأثیر می‌گذارد؟ برخی از ورزشکاران موظفند سه، پنج یا حتی ده روز قبل از مسابقات از رابطه جنسی خودداری کنند. بیست سال پیش، یک نظرسنجی از بازیکنان یک تیم ملی فوتبال نشان داد که آنها از نظر جنسی فعال هستند، برخی از آنها از رابطه جنسی خودداری می‌کنند و برخی دیگر درست قبل از مسابقات انزال دارند. نه پرهیز از رابطه جنسی و نه فعالیت جنسی هیچ تأثیری بر عملکرد فیزیکی یا موفقیت ورزشکاران نداشته است. بنابراین، شما خودتان تصمیم می‌گیرید که چه احساسی دارید و چگونه خود را آماده می‌کنید. اگر در مورد سلامت و رفاه جنسی سؤالی دارید، می‌توانید در کنفرانس آنلاین سکسولوژی ماه آوریل، آموزش‌های جنسی قابل دسترسی دریافت کنید.