محمدسیفی: چهارمین طلای بازی‌های آسیایی را در ناگویا می‌خواهم

به گزارش مجله خبری نگار، محسن محمدسیفی، دارنده سه مدال طلا و یک نقره بازی‌های آسیایی در گفت‌و‌گو با «فرهیختگان»، در مورد شرایط تمرینی خود در دوران جنگ اظهار داشت: «خدا را شکر در اسفند ماه در اردو‌های آخر تیم جوانان در مازندران حضور داشتم. تیمی که قرار بود به مسابقات جهانی اعزام شود، اما به دلایل شرایط جنگ از سفر بازماند. قرار بود تیم جوانان دو اردوی آخر خود را در تهران برگزار کند، اما دقیقاً در نخستین روز اردو جنگ شروع شد و در نهایت همه چیز منتفی شد.»

وی تصریح کرد: «با این شرایط در مازندران ماندم و حدود ۳ ماه است که اینجا هستم. جنگ باعث شد در این سه ماه در مازندران تمرینات خوبی داشته باشم و احساس می‌کنم به زعم خود و بچه‌هایی که با آنها تمرین می‌کنم یکی از سال‌هایی خواهد بود که به خوبی برای مسابقات آماده خواهم بود.»

کاپیتان تیم ملی ووشو در مورد جنگ تحمیلی سوم عنوان کرد: «واقعیت این است که جنگ بسیار سخت است و در این شرایط سیستم ورزش و تمرینی نیز تحت الشعاع قرار می‌گیرد. در این مدت اعزام تیم‌های ورزشی را مشاهده کردید که با چه سختی صورت گرفته است. با دکتر قاسم‌نیا بدنساز تیم ملی کشتی آزاد صحبت کردم و عنوان می‌کرد که برای حضور در مسابقات قهرمانی آسیا حدود ۴۰ تا ۴۵ ساعت با ماشین در راه بودند.»

محمدسیفی یادآور شد: «کاروان ورزشی اعزامی به بازی‌های ساحلی در چین نیز حدود ۴ روز در راه بود. باید تشکر ویژه‌ای از دکتر علی‌نژاد دبیر کل کمیته ملی المپیک داشته باشم که اگر نبود در آن بحبوبه هیچ تیمی اعزام نمی‌شد. خیلی راحت می‌شد عنوان کرد که با توجه به شرایط کشور هیچ تیمی اعزام نخواهد شد، اما با تلاش علی‌نژاد که ثابت کرده است که مدیر توانمندی است، برخی تیم‌ها و رشته‌ها به مسابقات اعزام شدند.»

وی در مورد اینکه کسب مدال طلای ناگویا می‌تواند پایانی درخشان برای سال‌ها افتخارآفرینی او در دنیای ورزش باشد، گفت: «خیلی سخت است که بعد از ۲۰ سال بالاخره داستان دوران قهرمانی در حال تمام شدن است. بازی‌های آسیایی ناگویا آخرین حضورم به عنوان بازیکن در مسابقات خواهد بود و قطعاً در دوره آینده دیگر به عنوان بازیکن نیستیم. خیلی برای من سخت است، اما از طرفی انگیزه مضاعفی دارم.»

دارنده ۵ مدال طلا و دو نقره جهان در پایان خاطر نشان کرد: «سه ماه است که در مازندران هستم و زنجان نرفتم. روزانه دو وعده تمرین کردم تا بتوانم اتفاقی را رقم بزنم و خودم را به خودم ثابت کنم. می‌خواهم ثابت کنم که در آستانه ۳۷ سالگی نیز می‌توان افتخار کسب کرد و خیلی از مرز‌ها را جا به جا کرد. امیدوارم خدا نیز کمکم کند و این اتفاق بیفتد تا بتوانم چهارمین مدال طلای خود از پنجمین حضور در این رویداد کسب کنم. متاسفانه یکی از مدال‌های من نقره شده است و دوست دارم آن را دوباره در ناگویا تبدیل به طلا کنم.»