واکنش رابی ویلیامز به اتهام کپی‌برداری اولیویا رودریگو از آهنگ معروف «کندی»: «از او شکایت نمی‌کنم»

به گزارش مجله خبری نگار،رابی ویلیامز به مقایسه‌های روزافزون میان آهنگ موفق خود با نام «کندی» (Candy)، منتشرشده در سال ۲۰۱۲، و تازه‌ترین قطعه کریسمسی اولیویا رودریگو واکنش نشان داد و روشن کرد که قصد ندارد به‌دلیل شباهت‌های موسیقایی ادعایی، علیه این خواننده جوان اقدامی انجام دهد.

این ستاره موسیقی پاپ بریتانیا پس از انتشار قطعه مناسبتی رودریگو با عنوان «مرا به خانه ببر» (take me home) که با نام «۴ کریسمس» (۴ Christmas) نیز شناخته می‌شود، در هفته گذشته، بیانیه‌ای مفصل در اینستاگرام منتشر کرد.

اگرچه گفته می‌شود این آهنگ از قطعه کلاسیک «بسته‌بندی کریسمس» (Christmas Wrapping) متعلق به گروه «ویت‌رِسِز» (The Waitresses) که در سال ۱۹۸۱ منتشر شد، الهام گرفته است، شنوندگان خیلی زود به شباهت‌های ملودی و ضرب‌آهنگ آن با تک‌آهنگ موفق ویلیامز اشاره کردند.

ویلیامز در واکنش به بحث‌های شکل‌گرفته در فضای مجازی، بخش زیادی از انتقاد‌ها درباره شباهت‌های موسیقایی را رد کرد و گفت نباید هنرمندان را هر بار که آهنگ‌هایشان اتفاقاً به آثار دیگری شباهت پیدا می‌کند، بی‌وقفه هدف حمله قرار داد.

او نوشت: «چیزی در صنعت موسیقی مدتی است که مرا آزار می‌دهد؛ اینکه مردم به سراغ دیگران می‌روند و به آنها حمله می‌کنند، فقط به این دلیل که شباهتی میان دو آهنگ پیدا کرده‌اند.»

او اضافه کرد که اگرچه برخی شکایت‌های مربوط به نقض حق نشر کاملاً موجه هستند، بسیاری از آنها «کاملاً بی‌اساس و مزخرف‌اند».

این خواننده همچنین احتمال داد که رودریگو ممکن است ناخواسته از اثر قدیمی‌تر او تأثیر گرفته باشد.

با این حال، تأکید کرد که این موضوع برایش اهمیتی ندارد.

ویلیامز گفت: «من اولیویا رودریگو را دوست دارم. از زمانی که آهنگ «بی‌رحم» (Brutal) را شنیدم، دوستش داشته‌ام. چه قطعه فوق‌العاده‌ای! آرزو می‌کنم کاش خودم آن را ساخته بودم.»

او با این جملات تحسین خود را نسبت به این خواننده برنده جایزه گرمی ابراز کرد.

ویلیامز همچنین روشن کرد که علاقه‌ای ندارد بررسی کند آیا شباهت‌های مطرح‌شده ممکن است از نظر حقوق انتشار یا حق نشر مسئله‌ساز باشند یا خیر و افزود: «من قصد ندارم از او شکایت کنم.»

او پذیرفت که موسیقی‌دانان باید در برابر سرقت واقعی آثار خلاقانه‌شان مورد حمایت قرار بگیرند.

با این حال، هشدار داد که نباید هر ملودی آشنا یا توالی نت‌های مشابه را فرصتی برای طرح شکایت حقوقی دانست.

به گفته این خواننده، موسیقی به‌طور طبیعی از آثار نسل‌های پیشین تأثیر می‌گیرد و گاهی هنرمندان حتی بدون آنکه متوجه باشند، از صدا‌ها و آثار قبلی الهام می‌گیرند.

او همچنین از آنچه «شکار آمبولانس» در صنعت موسیقی توصیف کرد، انتقاد کرد؛ اصطلاحی برای افرادی که به دنبال فرصت‌های حقوقی و کسب منفعت از اختلاف‌ها هستند. ویلیامز هشدار داد که اختلاف‌های بیش از حد درباره حق نشر می‌توانند خلاقیت را محدود کنند و باعث شوند موسیقی‌دانان از تجربه کردن صدا‌ها و سبک‌های تازه بترسند.

ویلیامز در پایان بیانیه خود بار دیگر حمایت از رودریگو را تکرار کرد و نشان داد که این مقایسه‌ها نظر او را درباره این خواننده یا آثارش تغییر نداده است.

واکنش او دیدگاهی متفاوت به بحث‌های ادامه‌دار درباره شباهت‌های موسیقایی و اختلاف‌های حقوقی بر سر حق نشر ارائه کرده است؛ رویکردی که در آن، این خواننده به‌جای تقابل، تحسین را انتخاب کرده است.