دانشمندان یکی از ویژگی‌های سلول‌های ایمنی در دیابت نوع ۱ را کشف کرده‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، دانشمندان در غدد لنفاوی نزدیک پانکراس افراد مبتلا به دیابت نوع ۱، سطح بالایی از سلول‌های T را با نشانه‌هایی از توانایی پایداری و تولید سایر سلول‌های ایمنی کشف کرده‌اند. محققان این فرضیه را مطرح می‌کنند که این سلول‌ها ممکن است از حمله طولانی‌مدت به سلول‌های تولیدکننده انسولین پشتیبانی کنند. ایزوستیا در مورد آنچه در بافت‌های اهداکننده کشف کرده‌اند و اینکه چرا صحبت در مورد یک درمان جدید خیلی زود است، گزارش می‌دهد.

چرا دانشمندان غدد لنفاوی را مطالعه کردند؟

در دیابت نوع ۱، سیستم ایمنی به سلول‌های بتای پانکراس که انسولین تولید می‌کنند، حمله می‌کند. این فرآیند شامل سلول‌های T CD۸+ می‌شود - سلول‌های ایمنی که قادر به از بین بردن سایر سلول‌های بدن هستند. یک سوال برای محققان این است که چگونه این حمله خودایمنی می‌تواند در طول زمان ادامه یابد.

بسیاری از مطالعات ایمنی در دیابت به نمونه‌های خون متکی هستند. با این حال، سلول‌های موجود در جریان خون لزوماً مانند سلول‌هایی که مستقیماً در پانکراس و غدد لنفاوی مرتبط یافت می‌شوند، رفتار نمی‌کنند. به دست آوردن این بافت‌ها از یک فرد زنده دشوار است. بنابراین، تیمی از دانشگاه فلوریدا، به رهبری لیانا پیترز و تاد بروسکو، نمونه‌هایی را که توسط شبکه اهداکنندگان عضو nPOD ارائه شده بود، مطالعه کردند.

غدد لنفاوی که لنف را از پانکراس دریافت می‌کنند، مورد توجه ویژه هستند. مطالعات قبلی روی موش‌ها نشان داده است که آنها سلول‌های T را در خود جای داده‌اند که قادر به حفظ ذخیره‌ای از سلول‌های ایمنی هستند که به پانکراس حمله می‌کنند. نویسندگان مطالعه جدید بررسی کردند که آیا جمعیت‌های سلولی مشابهی در بافت انسان وجود دارد یا خیر.

چه سلول‌هایی پیدا شدند؟

در مرحله اول، دانشمندان غدد لنفاوی ده اهداکننده مبتلا به دیابت نوع ۱ و ۱۲ اهداکننده غیر دیابتی را مقایسه کردند. با استفاده از روش‌هایی که سلول‌های ایمنی را بر اساس مجموعه‌ای از ویژگی‌های مشخص متمایز می‌کنند، سطح بالایی از زیرمجموعه خاصی از سلول‌های T CD۸+ را در افراد مبتلا به دیابت کشف کردند. این سلول‌ها ویژگی‌های سلول‌های T حافظه‌ای شبه بنیادی را داشتند. نتایج با استفاده از گروه دیگری از نمونه‌های اهداکنندگان بیشتر تأیید شد.

کلمه "شبیه به سلول بنیادی" در اینجا به این معنی نیست که محققان سلول‌های بنیادی معمولی را پیدا کرده‌اند. بلکه آنها لنفوسیت‌های T هستند که از نظر ویژگی‌هایشان، شبیه سلول‌هایی هستند که قادر به بقای طولانی مدت و حفظ پاسخ ایمنی هستند. دانشمندان همچنین بررسی کردند که کدام ژن‌ها در سلول‌های منفرد فعال هستند و نشانه‌هایی از فعالیت التهابی را با نشانه‌های کمتر بارز "خستگی" نهایی آنها کشف کردند. این تجزیه و تحلیل همچنین به نقش احتمالی ماده سیگنالینگ IL-۱۵ در حفظ این حالت‌های سلولی اشاره کرد.

تاد بروسکو، مدیر موسسه دیابت دانشگاه فلوریدا، در مورد نقش پیشنهادی چنین سلول‌هایی گفت: «من فکر می‌کنم این همان چیزی است که ممکن است روند خودایمنی را به عنوان یک بیماری مزمن حفظ کند.» این توضیح همچنان یک فرضیه در مورد مکانیسم بیماری است که باید آزمایش شود.

برای درک بهتر ارتباط احتمالی بین غدد لنفاوی و محل التهاب، محققان به طور جداگانه نمونه‌های جفت‌شده غدد لنفاوی و پانکراس را از دو اهداکننده دیابتی مورد مطالعه قرار دادند. آنها توانستند برخی از زیرمجموعه‌های مرتبط با سلول‌های T CD۸+ را در هر دو بافت تشخیص دهند. با این حال، در پانکراس، سلول‌ها علائم بارزتری از یک بیماری مرتبط با پاسخ ایمنی فعال نشان دادند. برخی از سلول‌های T با نشانگر‌های مورد نظر در نزدیکی جزایر پانکراس حاوی سلول‌های بتا قرار داشتند.

این مشاهدات با این فرضیه سازگار است که غدد لنفاوی ممکن است ذخیره‌ای از سلول‌های T کمتر بالغ را حفظ کنند و پس از ورود به پانکراس، برخی از این سلول‌ها خواص سلول‌های درگیر در حمله را به دست آورند. با این حال، همپوشانی کمی بین رده‌های سلولی در دو بافت وجود داشت. تجزیه و تحلیل ماده اهداکننده، وضعیت بافت را در یک نقطه خاص از زمان نشان می‌دهد و به ما اجازه نمی‌دهد حرکت سلول‌های خاص را در بدن انسان در طول زمان ردیابی کنیم.

نویسندگان یک تفسیر جداگانه در مجله تحقیقات بالینی، محدودیت دیگری را برجسته می‌کنند: ارتباط دقیق بین سلول‌های بنیادی شناسایی‌شده و سلول‌های T که در واقع سلول‌های بتا را تشخیص داده و به آنها حمله می‌کنند، هنوز مشخص نشده است. بنابراین، غدد لنفاوی را می‌توان به عنوان یک مکان احتمالی برای حفظ فرآیند خودایمنی در نظر گرفت، اما این مطالعه ثابت نمی‌کند که خود جمعیت سلولی شناسایی‌شده منبع آن باشد.

محققان امیدوارند که شرح مفصلی از سلول‌ها و ویژگی‌های مولکولی آنها به آنها در شناسایی راه‌هایی برای هدف قرار دادن دقیق‌تر فرآیند خودایمنی کمک کند. به طور خاص، این تیم در حال بررسی امکان مطالعه آنتی‌بادی‌ها برای اهداف سلولی شناسایی شده است. این مقاله علمی همچنین مسیر سیگنالینگ IL-۱۵ را به عنوان راهی برای تحقیقات بیشتر مورد بحث قرار می‌دهد.

با این حال، این مطالعه داروی جدید را در بیماران آزمایش نکرد یا نشان نداد که هدف قرار دادن سلول‌های شناسایی شده می‌تواند دیابت نوع ۱ را معکوس کند. برای رسیدن به چنین نتیجه‌ای، ابتدا لازم است نقش جمعیت سلولی در ایجاد بیماری تأیید شود و سپس ایمنی و اثربخشی مداخله بالقوه آزمایش شود.

نویسندگان خود به حجم نمونه کوچک و تفاوت‌های بین اهداکنندگان اشاره می‌کنند. علاوه بر این، نمونه‌های پانکراس غیر دیابتی برای مقایسه کامل سلول‌های ایمنی در این اندام بین گروه‌ها کافی نبود. گام بعدی مطالعه بافت بیشتر و تعیین این است که کدام یک از سلول‌های شناسایی شده مستقیماً با حمله طولانی مدت به سلول‌های بتا مرتبط هستند.