مردی که بازی را از نو نوشت!

در فوتبال اروپا، نیمه‌نهایی جایی است که مربیان نه فقط با دانش فنی‌شان سنجیده می‌شوند، بلکه با توانایی‌شان در تغییر جریان مسابقه، در بازگرداندن تیم از لبه سقوط، و در ساختن یک ریتم تازه از دل آشفتگی.

به گزارش مجله خبری نگار، در فوتبال اروپا، نیمه‌نهایی جایی است که مربیان نه فقط با دانش فنی‌شان سنجیده می‌شوند، بلکه با توانایی‌شان در تغییر جریان مسابقه، در بازگرداندن تیم از لبه سقوط، و در ساختن یک ریتم تازه از دل آشفتگی. دیدار اتلتیکو مادرید برابر آرسنال نمونه‌ای روشن از همین حقیقت بود؛ مسابقه‌ای که در آن دیه‌گو سیمئونه بار دیگر نشان داد چرا هنوز یکی از معدود مربیانی است که می‌تواند یک بازی مرده را زنده کند و تیمی خاموش را به تیمی تبدیل کند که مسابقه را در مشت می‌گیرد.

نیمه اول برای اتلتیکو شبیه قدم‌زدن در مه بود؛ تیمی که نمی‌دانست چطور به بازی دست بزند، چطور فاصله خطوط را کم کند، چطور فشار بیاورد و چطور از زمین خودش عبور کند. بازیکنان بیشتر دنبال واکنش بودند تا اقدام، و هر بار که توپ به دستشان می‌رسید، انگار یک لحظه دیرتر تصمیم می‌گرفتند. این همان اتلتیکویی بود که گاهی در بازی‌های بزرگ دیده می‌شود؛ تیمی که در شروع مسابقه انگار هنوز در حال سنجیدن نبض بازی است.

اما سیمئونه در بین دو نیمه کاری کرد که فقط از مربیانی برمی‌آید که بازی را با حس می‌فهمند، نه فقط با تخته وایت‌برد. تغییر آرایش، تغییر نقش‌ها، و مهم‌تر از همه تغییر ذهنیت. تیمی که در نیمه اول منفعل بود، در نیمه دوم تبدیل شد به تیمی که بازی را می‌بلعید؛ تیمی که هر توپ را با گرسنگی دنبال می‌کرد، هر پرسش را با شدت انجام می‌داد و هر حمله‌اش بوی گل می‌داد. این تغییر فقط یک جابه‌جایی ساده نبود؛ یک انتقال روانی بود. سیمئونه تیمش را از حالت تماشاگر بیرون کشید و به تیمی تبدیل کرد که آرسنال را عقب راند، به تیر زد، موقعیت ساخت و اجازه نداد حریف حتی برای چند دقیقه آرام بگیرد.

در نیمه دوم، اتلتیکو همان تیمی شد که سیمئونه سال‌هاست از آن ساخته؛ تیمی که وقتی بو می‌کشد بازی از دستش رفته، تبدیل می‌شود به موجودی وحشی، فشرده، و بی‌رحم. تیمی که با هر تکل، هر توپ‌گیری و هر حمله، فشار را روی حریف چند برابر می‌کند. این همان هویت اتلتیکوست؛ تیمی که شاید همیشه زیبا بازی نکند، اما وقتی جریان بازی را حس کند، می‌تواند مسابقه را از ریشه برگرداند.

اتلتیکو شاید این بازی را نبرد، اما سیمئونه نشان داد هنوز همان مربی‌ای است که می‌تواند یک مسابقه را از نو بنویسد. این نیمه‌نهایی هنوز زنده است و اگر در لندن هم لحظه‌ای برسد که بازی از دست تیمش خارج شود، سیمئونه دوباره می‌تواند جریان را عوض کند؛ چون او مربی‌ای است که در سخت‌ترین لحظه‌ها، تیمش را از خاکستر بیرون می‌کشد و دوباره به قلب مسابقه پرتاب می‌کند.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری