نقش هوش مصنوعی در آموزش و یادگیری بهتر دانش آموزان

به گزارش مجله خبری نگار،در سال تحصیلی ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۳، حدود ۹۲ درصد از مدارس دولتی متوسطه در اسپانیا دارای محیط‌های یادگیری مجازی بودند. بیشتر دانش‌آموزان می‌توانستند وارد سامانه شوند، تکالیف خود را انجام دهند، در درس‌ها مشارکت کنند و از ابزار‌های دیجیتال بهره ببرند.

در نگاه اول، این روند نشانه پیشرفت است. در بسیاری از جنبه‌ها نیز چنین است. اما این تغییر، سویه دیگری هم دارد که اکنون توجه بیشتری را به خود جلب کرده است.

معلمان در خط مقدم این تحولات قرار دارند. آنها هر روز می‌بینند که دانش‌آموزان چگونه می‌خوانند، می‌نویسند، تمرکز می‌کنند، به تکالیف واکنش نشان می‌دهند.

گروهی از پژوهشگران، از جمله دکتر مارتا ونسسلاو پوئیو از دانشگاه بارسلونا، تلاش کردند درک کنند که معلمان دقیقاً چه تغییراتی را مشاهده می‌کنند.

وقتی آموزش به فضای آنلاین منتقل می‌شود

این تیم تحقیقاتی با ۳۰ معلم مدارس متوسطه در کاتالونیا گفت‌و‌گو کرد تا بررسی کند پلتفرم‌های دیجیتال چگونه بر فرآیند یادگیری در کلاس‌های واقعی اثر می‌گذارند.

رائول ناوارو، یکی از نویسندگان این مطالعه از دانشگاه باز کاتالونیا، توضیح داد که انگیزه اصلی این تحقیق، بازاندیشی انتقادی درباره معنای یادگیری با صفحه‌نمایش در آموزش متوسطه امروز بوده است.

به گفته او، دیجیتالی‌سازی با سرعتی بالا اجرا شده؛ سرعتی که بیشتر تحت تأثیر سیاست‌های نهادی و فشار بخش فناوری بوده، بدون آنکه اثرات واقعی آن بر یادگیری به اندازه کافی مورد توجه قرار گیرد.

او همچنین اشاره کرد که تجربه معلمان، با وجود نقش محوری آنها در این فرآیند، اغلب در بحث‌های عمومی نادیده گرفته می‌شود؛ بحث‌هایی که بیشتر تحت سلطه نگاه خوش‌بینانه به فناوری قرار دارند.

تغییر در شیوه فکر کردن و کار کردن دانش‌آموزان

پلتفرم‌های دیجیتال فقط جای کاغذ را نمی‌گیرند. آنها ساختار درس‌ها، شیوه انجام تکالیف، نحوه پردازش اطلاعات را نیز تغییر می‌دهند. بر اساس این مطالعه، این تغییر می‌تواند یادگیری را به بخش‌های کوچک، جدا از هم تقسیم کند.

به گفته معلمان شرکت‌کننده در تحقیق، این پلتفرم‌ها خواندن سطحی و پراکنده را تقویت می‌کنند، درک عمیق را دشوارتر می‌سازند، پیوستگی آموزشی را با وظایف کوتاه و نامرتبط مختل می‌کنند. همچنین ریتمی شتاب‌زده و منطق چندوظیفگی را تحمیل می‌کنند که بر تمرکز اثر منفی دارد.

دانش‌آموزان اغلب میان فعالیت‌ها، تب‌های مختلف، اعلان‌ها جابه‌جا می‌شوند. این تغییر مداوم توجه، تمرکز طولانی‌مدت بر یک ایده را دشوار می‌کند. در طول زمان، این مسئله بر عمق پردازش اطلاعات تأثیر می‌گذارد.

نقش هوش مصنوعی در آموزش

معلمان نگرانی‌های تازه‌ای درباره نحوه استفاده دانش‌آموزان از ابزار‌های جدید دارند.

به گفته ناوارو، استفاده از ابزار‌های هوش مصنوعی مولد باعث نوعی واگذاری شناختی می‌شود و مشارکت شخصی دانش‌آموزان را در فرآیند‌های پایه‌ای مانند نوشتن، خلاصه‌سازی، ارائه استدلال کاهش می‌دهد.

گزارش‌ها نشان می‌دهد که دانش‌آموزان بیش از گذشته به این ابزار‌ها تکیه می‌کنند؛ مسئله‌ای که توانایی آنها در حل مستقل مسائل را تضعیف می‌کند.

نوشتن نیز به‌جای آنکه فرآیند شکل‌گیری ایده باشد، بیشتر به ویرایش خروجی تولیدشده توسط ماشین تبدیل می‌شود.

خستگی دیجیتال، سرعت بالا، یادگیری سطحی

به باور پژوهشگران، ارزش آموزشی بسیاری از تکالیف سنتی مدرسه و حتی مدل‌های فعلی ارزیابی نیز زیر سؤال رفته است.

هم‌زمان، اشباع دیجیتال و خستگی ناشی از استفاده مداوم از فناوری در حال افزایش است. این روند با تغییر در ذهنیت دانش‌آموزان همراه شده؛ ذهنیتی که هرچه بیشتر تحت تأثیر منطق سرعت، پاسخ فوری، رضایت لحظه‌ای قرار دارد.

در چنین فضایی، دانش‌آموزان انتظار پاسخ‌های سریع دارند. صبر کردن، تأمل کردن، بازنگری در کار‌ها ممکن است بی‌معنا به نظر برسد. این موضوع در بلندمدت می‌تواند نحوه نگاه آنها به تلاش و پشتکار را دگرگون کند.

همه معلمان نگاه یکسانی ندارند

با وجود این نگرانی‌ها، تصویر کلی کاملاً منفی نیست. برخی معلمان معتقدند اگر فناوری با دقت، هدف‌گذاری مشخص استفاده شود، می‌تواند مزایای واقعی داشته باشد.

اصلی‌ترین دغدغه‌ها شامل تکه‌تکه شدن یادگیری، سرعت بیش از حد کار‌های مدرسه، واگذاری شناختی ناشی از هوش مصنوعی است.

اما در کنار این نگرانی‌ها، صدا‌های متعادلی نیز شنیده می‌شود که ظرفیت آموزشی فناوری را در صورت استفاده گزینشی، قانون‌مند، همراه با نگاه انتقادی به رسمیت می‌شناسند.

بسیاری از معلمان بر اساس تجربه خود تصمیم می‌گیرند چه زمانی از ابزار‌های دیجیتال استفاده کنند، چه زمانی فاصله بگیرند. آنها با توجه به شرایط کلاس، روش‌های خود را تنظیم می‌کنند.

چرا صدای معلمان اهمیت دارد؟

معلمان هر روز ساعت‌ها رفتار دانش‌آموزان را در تعامل با محتوا مشاهده می‌کنند. آنها تغییرات کوچکی را می‌بینند که صرفاً از طریق داده‌ها قابل تشخیص نیست.

دیدگاه آنها تصویری واقعی از آنچه در آموزش دیجیتال رخ می‌دهد ارائه می‌کند.

در مقابل گفتمان‌های فنی و سیاست‌محور که اغلب نوآوری را ایده‌آل‌سازی می‌کنند، صدای معلمان پیامد‌های آموزشی، شناختی، نمادین این تغییرات را در عمل روزمره برجسته می‌سازد.

پژوهشگران تأکید دارند که نظرات معلمان در این تحولات، به‌طور سنتی نادیده گرفته شده و هدف این مطالعه، تقویت بحث عمومی با ارائه شواهد تجربی درباره اثرات دیجیتالی‌سازی است؛ اثراتی که اغلب در دستور کار‌های سیاسی جایی ندارند.

یادگیری در عصر دیجیتال

گسترش صفحه‌نمایش‌ها در مدارس متوقف نخواهد شد. فناوری در سال‌های آینده همچنان آموزش را شکل خواهد داد. پرسش اصلی این نیست که آیا باید از آن استفاده کرد یا نه؛ بلکه این است که چگونه باید از آن بهره برد.

پژوهشگران اکنون به دنبال پاسخ به پرسش‌های عمیق‌تری هستند: مدرسه دیجیتال چه نوع دانش‌آموزی تربیت می‌کند؟ دسترسی دائمی به فناوری چگونه بر هویت، توجه، میزان تلاش اثر می‌گذارد؟

و در جهانی که ماشین‌ها می‌توانند بسیاری از وظایف شناختی را انجام دهند، یادگیری باید چه شکلی داشته باشد؟

این پرسش‌ها پاسخ ساده‌ای ندارند. اما یک نکته روشن است: گذار به یادگیری دیجیتال فقط درباره ابزار‌ها نیست؛ بلکه درباره نحوه فکر کردن، یاد گرفتن، رشد کردن انسان‌هاست.

جمع‌بندی

تأثیر صفحه‌نمایش‌ها بر یادگیری دانش‌آموزان فراتر از ابزار‌های آموزشی است. این تحول، شیوه تفکر، تمرکز، درک عمیق، مهارت‌های شناختی نسل آینده را بازتعریف می‌کند.

منبع: فوت وفن