مغز چگونه خطرات کوهنوردی را بدون تکیه بر تجهیزات ویژه کنترل می‌کند؟

در ۲۵ ژانویه، ورزشکار شجاع، الکس هانولد، بدون تکیه بر طناب یا هرگونه تجهیزات حفاظتی، از آسمان‌خراش تایپه ۱۰۱ بالا رفت.

به گزارش مجله خبری نگار به نقل از فاکس نیوز، این صعود به صورت زنده از نتفلیکس پخش شد. هانولد تنها در یک ساعت و ۳۱ دقیقه به بالای ساختمان ۱۰۱ طبقه رسید و با وجود باد‌های شدید، منظره را «دیدنی» توصیف کرد.

شایان ذکر است که هانولد، به عنوان یک کوهنورد حرفه‌ای، پیش از این رشته کوه‌های عظیمی را در ایالات متحده و همچنین صخره‌های دریایی سر به فلک کشیده در گرینلند را فتح کرده و به ارتفاعی سه برابر ساختمان امپایر استیت در نیویورک رسیده است.

در سال ۲۰۱۶، پروفسور ژان جوزف، جراح مغز و اعصاب، تصمیم گرفت مغز هانولد را مطالعه کند تا بفهمد چه چیزی او را به چنین صعود خطرناکی ترغیب کرده است. بر اساس گزارشی در مجله ناتیلوس، اسکن‌های MRI عملکردی که توسط جوزف و همکارانش انجام شد، نشان داد که آمیگدال هانولد در پاسخ به تصاویری که معمولاً ترس و اضطراب را برمی‌انگیزند، فعالیت کمی از خود نشان می‌دهد.

همانطور که دانیل آمن، روانپزشک و متخصص تصویربرداری مغز از کالیفرنیا، که مغز سایر ورزشکاران حرفه‌ای و افراد ماجراجو را مطالعه کرده است، اشاره کرد، فعالیت اولیه قشر جلوی مغز آنها اغلب کم است - ناحیه‌ای که در سرکوب ترس، کنترل تکانه‌ها و ارزیابی ریسک نقش دارد. او افزود که این افراد فعالیت قوی در مسیر‌های دوپامین مرتبط با پاداش و انگیزه نشان می‌دهند، به این معنی که موقعیت‌های ترسناک همان اضطرابی را که در اکثر افراد ایجاد می‌شود، در آنها ایجاد نمی‌کند.

او گفت: «به جای وحشت، مغز وارد یک حالت جریان کاملاً تنظیم‌شده می‌شود، جایی که توجه محدود، آرام و دقیق است.» او افزود، این سطح آدرنالین، دقت و قضاوت صحیح را در افراد عادی مختل می‌کند، اما عملکرد مغز را در ورزشکاران حرفه‌ای تنظیم می‌کند.

منبع: روسیسکایا گازتا

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری