دانشمندان ویروس پاپیلومای انسانی را در مومیایی ۵۰۰۰ ساله شناسایی کردند

دانشمندان بقایای «مرد یخی» را که نزدیک به ۵۰۰۰ سال پیش یخ زده و در کوه‌های آلپ در مرز بین اتریش و ایتالیا پیدا شده است، مطالعه کرده‌اند.

به گزارش مجله خبری نگار، نتایج نشان داد که «مرد یخی» قبل از مرگش از شکستگی استخوان، عفونت انگلی روده و بیماری ریوی رنج می‌برده است. اکنون، دانشمندان ویروس پاپیلومای انسانی بدخیم (HPV۱۶) را نیز به فهرست بیماری‌های او اضافه کرده‌اند.

صد‌ها نوع ویروس پاپیلومای انسانی (HPV) شناخته شده‌اند که در داخل و سطح بدن انسان زندگی و تکثیر می‌شوند. اکثر آنها مشکلات سلامتی ایجاد نمی‌کنند، اما برخی از انواع آنها می‌توانند منجر به سرطان‌های دستگاه تناسلی و گلو شوند که حدود ۵٪ از کل سرطان‌های جهان را تشکیل می‌دهند.

در حال حاضر، عفونت‌ها و سرطان‌های ناشی از این ویروس را می‌توان از طریق واکسن‌هایی که از سال ۲۰۰۶ در دسترس بوده‌اند، پیشگیری کرد. با این حال، نگرانی‌هایی وجود دارد که گونه‌های دیگر این ویروس ممکن است جای خالی ناشی از کمپین‌های واکسیناسیون گسترده را پر کنند. مطالعه‌ای در سال ۲۰۲۳ روی بیش از ۳۰۰۰ نوجوان در فنلاند نشان داد که هشت سال پس از واکسیناسیون، گونه‌های پرخطر مورد هدف واکسن‌ها تقریباً ناپدید شده‌اند، در حالی که تنوع گونه‌های دیگر افزایش یافته است.

دانشمندان توضیح دادند که برای درک چگونگی مبارزه با این عفونت، دانستن تاریخچه تکامل ویروس ضروری است. برای این منظور، تیمی از دانشمندان به رهبری زیست‌شناس مولکولی مارسلو بریونس از دانشگاه فدرال سائوپائولو، توالی‌های DNA موجود از «مرد یخی» و یک هومو ساپینس ۴۵۰۰۰ ساله از غرب سیبری را تجزیه و تحلیل کردند و ده‌ها هزار قطعه را کشف کردند که با مناطقی از ژنوم ویروس پاپیلومای انسانی (HPV) مطابقت دارند.

محققان خاطرنشان کردند که وجود این نوع ویروس در بدن «مرد یخی» و «مرد اوست-اشیم» که تقریباً ۴۰ هزار سال و ۵۰۰۰ کیلومتر از هم فاصله دارند، نشان می‌دهد که این ویروس برای مدت طولانی در بین انسان‌ها شایع بوده است. به احتمال زیاد انسان‌ها این ویروس سرطان‌زا را به نئاندرتال‌ها منتقل کرده‌اند، نه برعکس، که با ایده غالب مبنی بر اینکه ویروس پاپیلومای انسانی (HPV) از آمیزش بین انسان‌های خردمند و نئاندرتال‌ها سرچشمه گرفته است، در تضاد است.

دانشمندان تأیید کردند که این کشف مستقیماً به توسعه واکسن‌ها یا درمان‌های مؤثرتر منجر نخواهد شد، اما شکاف مهمی را در درک تاریخچه ویروس‌ها و تکامل آنها در طول اعصار پر می‌کند.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری