ساعت بیولوژیکی تحت تأثیر هورمون‌های جنسی: کشفی جدید، هماهنگی سلولی را توضیح می‌دهد

محققان نشان داده‌اند که هورمون‌های جنسی نقش مهمی در هماهنگ‌سازی ساعت‌های بیولوژیکی درون سلول‌های بدن با یکدیگر و با محیط اطراف دارند.

به گزارش مجله خبری نگار، این ساعت‌های مولکولی داخلی که تقریباً در تمام سلول‌ها در طول روز فعال هستند، عملکرد‌های حیاتی بدن مانند خواب و متابولیسم را کنترل می‌کنند و اختلال در آنها می‌تواند منجر به مشکلات سلامتی متعددی از جمله دیابت و سرطان شود.

یک مطالعه جدید از آزمایشگاه پروفسور گاد اشر در موسسه علوم وایزمن نشان داده است که هورمون‌های جنسی زنانه، به ویژه پروژسترون، همراه با هورمون کورتیزول، به طور قابل توجهی بر هماهنگ‌سازی این ساعت‌ها تأثیر می‌گذارند.

ساعت‌های زیستی تحت تأثیر سیگنال‌های خارجی مانند نور خورشید و همچنین سیگنال‌های منتقل‌شده از طریق جریان خون قرار می‌گیرند. با این حال، ماهیت این سیگنال‌ها و مؤلفه‌ای از ساعت زیستی که آنها را دریافت می‌کند، تاکنون ناشناخته مانده است، زیرا ابزار‌های دقیقی برای محققان وجود ندارد تا بتوانند پاسخ ساعت به سیگنال‌ها را در یک چرخه کامل ۲۴ ساعته رصد کنند.

آزمایشگاه پروفسور اشر از یک رویکرد نوآورانه مبتنی بر مجموعه‌ای از سلول‌های انسانی استفاده کرد که هر کدام نمایانگر زمان متفاوتی از روز بودند، دقیقاً مانند دیواری پوشیده از ساعت که زمان را در شهر‌های بزرگ جهان نشان می‌دهد. این روش محققان را قادر ساخت تا نحوه همگام‌سازی ساعت‌های سلولی را با دقت بی‌سابقه‌ای تعیین کنند.

نتایج نشان داد که پروتئین مسئول دریافت سیگنال‌های هورمون‌های جنسی Cry۲ است، نه Per۲ که قبلاً تصور می‌شد.

Cry۲: پروتئینی که از طریق آن هورمون‌ها ساعت بیولوژیکی درون سلول‌ها را تنظیم می‌کنند و به این ترتیب به تنظیم عملکرد‌های بدن بر اساس سیگنال‌های داخلی و خارجی کمک می‌کنند.

Per۲: پیش از این تصور می‌شد که پروتئین اصلی مسئول دریافت این سیگنال‌ها است، اما مستقیماً در پاسخ به هورمون‌های جنسی اختلال ایجاد نمی‌کند.

آشر خاطرنشان می‌کند که سطح هورمون‌های جنسی در طول زندگی یک فرد تغییر می‌کند - در دوران قاعدگی، بارداری، هورمون درمانی، استفاده از دارو‌های ضدبارداری و بیماری‌های مختلف - و این تغییرات با اختلالات ساعت‌های بیولوژیکی در نتیجه تعامل با مکانیسم‌های هماهنگ‌کننده مرتبط هستند.

این مطالعه در مجله Nature Communications منتشر شده است.

منبع: مدیکال اکسپرس

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری