به گزارش مجله خبری نگار/ایران- علی موسوی خلخالی(کارشناس مسائل عراق): آنچه در عراق در روزهای گذشته شاهد بودیم در حقیقت نبرد میان حامیان بیقانونی و حافظان قانون بود. آن طرفی که سلاح برداشت و به جنگ نیروهای امنیتی و نظامی کشور رفت، سرایا السلامی بود که بدون هیچ توجیهی و صرفاً با اجرای کورکورانه دستورات، وارد منطقه سبز بغداد شد، سلاح برداشت و حتی از سلاحهای نیمه سنگین، مثل آرپیجی و خمپاره، استفاده کرد و از ظهر دوشنبه تا ظهر سهشنبه، نیروهای امنیتی نهاد رسمی کشور را هدف گرفت و کار خود را «انقلاب» نامید و، چون هدف صرفاً شلیک بود و جنگ نامنظم، گلولهها بیهدف شلیک میشدند و برای همین بر سر خانههای مسکونی مردم عادی ساکن در منطقه سبز نیز فرود میآمدند.
این اتفاق در زمانی روی داد که مردم عراق خود را برای اربعین حسینی که عموماً طی سالیان گذشته زندگی عادی خود را برای شرکت در آن رها میکنند، آماده میکردند. آشی که سرایا السلام جریان صدر طی ساعتهای گذشته میپخت، به قول معروف، آن قدر شور شد که آشپز هم از شوریاش نالید، مقتدی صدر عصر سهشنبه با شرکت در کنفرانس مطبوعاتی از رفتارهای خشونتآمیز طرفداران خود ابراز بیزاری کرد و خواستار توقف فوری تظاهرات و خشونتها شد و به آنها یک ساعت فرصت داد صحنه را ترک کنند و به اعتراضها پایان دهند.
عراق با گذشت بیش از ۱۰ ماه از انتخابات سراسری عراق، هنوز نتوانسته دولت تشکیل دهد و جلسات پارلمان نیز بعد از هجوم طرفداران صدر به پارلمان، حدود یک ماهی است فعالیت خود را متوقف کرده است.
آنچه ظرف روزهای گذشته شاهد بودیم، تعجب برانگیز نبود. بحران سیاسی به قدری عمیق شده است که آنچه را شاهد بودیم میتوان در ادامه همان بحران دانست. کما اینکه آنچه را در روزهای آینده خواهیم دید نیز باید در همین چهارچوب قلمداد کنیم، تا اراده لازم برای پایان دادن به بحران وجود نداشته باشد و دولت تشکیل نشود و بهطور جدی به فکر حل معضلات کشور نباشد و اعتماد از دست رفته اجتماعی را بازنگرداند، باید تطویل بحران به همین منوال را انتظار داشت.
بحران تشکیل دولت در عراق اگر چه تازه نیست و در سالهای گذشته و بعد از برگزاری انتخابات در سالهای گذشته، بعد از پایان دوران نخستوزیری نوری مالکی، حیدر العبادی و حتی در دوره دولت ناتمام عادل عبدالمهدی مشابه آن را دیده بودیم، اما میتوان اذعان کرد، بحران جاری تراکم بحرانهای گذشته است و نباید انتظار هم داشت بزودی حل شود. بازیگران صحنه سیاسی عراق به کوتاه آمدن از خواستههایشان در ازای حل بحران سیاسی کشور حاضر نیستند و همچنان اصرار دارند بر اصل به خاک مالیدن حریف در هر حالتی، ادامه دهند. الان هم وضع بر همین منوال است. چهارچوب هماهنگی [شیعیان عراق]با حفظ اتحاد خود و حفظ استقامت در برابر صدر او را وادار کرد از مواضعش عقبنشینی کند. اما بعید به نظر میرسد این پایان کار باشد.
آنچه دیروز صدر در کنفرانس مطبوعاتی خود بیان کرد، اگرچه به معنای عقبنشینی از مواضع است، اما به معنای پایان دادن به بحران نیست، فردی که بارها از سیاست خداحافظی کرده، ولی باردیگر به صحنه بازگشته است، معلوم نیست این بار هم صحنه را ترک کرده باشد. باید منتظر ماند و دید در آینده چه خواهد شد. حتی اگر صدر به تشکیل دولت توسط چهارچوب هماهنگی تن بدهد معلوم نیست اجازه دهد دولت آینده دورهاش را به پایان برساند و همانند گذشته سناریوی جدیدی را علیه آن به راه نیندازد. بیقانونی در جایگاه قدرت همچنان ابزار دم دستی صدر است که در هر لحظه احتمال استفاده از آن توسط او میرود.
بحران عراق زمانی حل میشود که به طور جدی همه طرفها واقعاً به فکر حل مشکلات کشور باشند و حاضر باشند برای منافع ملی از منافع شخصی و حزبی بگذرند، در غیر این صورت نه تنها هیچ چیز عوض نخواهد شد، بلکه باید برای بحرانهای بزرگتر و عمیقتر انتظار کشید.