عاشق شده‌اید یا به حضورش وابسته شده‌اید؟ این نشانه‌ها را جدی بگیرید!

بعضی رابطه‌ها با یک جمله ساده شروع می‌شوند: نمی‌توانم بدون او زندگی کنم. اما وقتی این وابستگی به اضطراب، تکانشگری و ناتوانی در تنظیم هیجان گره می‌خورد، دیگر نمی‌توان آن را صرفا شدت عشق نامید. پژوهشی جدید ارتباط میان پریشانی روان شناختی، تکانشگری و آنچه در پژوهش با عنوان عشق اعتیادگونه بررسی می‌شود را مطالعه کرده است.

به گزارش مجله خبری نگار/رکنا، عشق اعتیادگونه دقیقا یعنی چه؟ پژوهشگران در مطالعه‌ای با ۷۱۴ شرکت کننده بررسی کردند که پریشانی روان شناختی و تکانشگری حرکتی چگونه با عشق اعتیادگونه ارتباط دارند و آیا مشکلات تنظیم هیجان در این رابطه نقش واسطه‌ای دارند یا نه. نتیجه پژوهش نشان می‌دهد موضوع فقط شدت احساس عاشقانه نیست. دشواری در تنظیم هیجان می‌تواند بخشی از ارتباط میان پریشانی روان شناختی، تکانشگری و عشق اعتیادگونه باشد.

وقتی نبودن او تبدیل به فروپاشی می‌شود

دلبستگی شدید به یک فرد به خودی خود نشانه بیماری نیست. انسان‌ها به رابطه نیاز دارند و جدایی یا تهدید رابطه می‌تواند دردناک باشد. مسئله زمانی جدی‌تر می‌شود که فرد برای آرام کردن اضطراب خود به شکل مداوم به رابطه، تماس، تایید یا حضور طرف مقابل وابسته شود و نتواند هیجان هایش را بدون واکنش‌های تکانشی تنظیم کند.

اضطراب، تکانشگری و رابطه در یک چرخه

اگر فرد در برابر ترس از دست دادن شریک عاطفی دچار اضطراب شدید شود، ممکن است برای کاهش فوری این احساس دست به رفتار‌های تکانشی بزند؛ تماس‌های مکرر، چک کردن، اصرار برای اطمینان گرفتن یا رفتار‌هایی که بعدا خودش از آنها پشیمان می‌شود.

پژوهش جدید دقیقا به اهمیت تنظیم هیجان در این ارتباط پرداخته است، هرچند از یک مطالعه نمی‌توان نتیجه گرفت که هر فرد وابسته یا مضطرب در رابطه، عشق اعتیادگونه دارد.

مرز مهم میان عشق عمیق و وابستگی مشکل ساز، صرفا میزان دلتنگی نیست. باید دید فرد با هیجان‌های خود چه می‌کند. آیا می‌تواند اضطراب جدایی را تحمل کند، زندگی شخصی خود را ادامه دهد و درباره نیازهایش گفت‌و‌گو کند، یا برای خاموش کردن اضطراب به رفتار‌های تکراری و کنترل گرانه پناه می‌برد؟

عشق وقتی سالم است، رابطه را به بخش مهمی از زندگی تبدیل می‌کند؛ نه اینکه تمام زندگی را به یک نفر گره بزند.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری