ساز‌ها کوک شده برای وطن

به گزارش مجله خبری نگار، تارِ علی قمصری را تصور کنید که در دلِ سازه‌های عظیم و غول‌پیکرِ نیروگاه برق دماوند می‌پیچد و نغمه‌اش با شریان‌های روشناییِ میهن گره می‌خورد، یا سالن لبریز از هیجانی در بندرعباس که زیر پرتو نورافکن‌ها با صدای فرزاد فرزین و موج‌های خلیج فارس به تپش می‌افتد. اینها فقط قاب‌هایی از یک اجرای موسیقی نیستند؛ اینها تصویرِ زنده و بی‌باکِ ملتی هستند که نبض زندگی‌اش حتی در ملتهب‌ترین روز‌ها از حرکت نمی‌افتد. امروز وقتی خبر می‌رسد سه چهره برجسته — علی قمصری، فرزاد فرزین و پرواز همای — قصد دارند پرچم هنر را در جنوب کشور به اهتزاز درآورند، پیام روشن‌تر از همیشه است؛ جریان زندگی و عشق به وطن، متوقف‌شدنی نیست.

جنوب، همواره در حافظه تاریخی ما نماد بی‌بدیل مقاومت، خون‌گرمی و فداکاری بوده است. خاکی که در دهه‌های گذشته، داغِ بمباران‌ها، موشک‌باران‌های بی‌امان و جنگی نابرابر را بر تن چشیده، اما هرگز زانو نزده. آب‌های نیلگون خلیج فارس و نخل‌های استوار خوزستان، شاهدان زنده‌ای از شجاعت مردمان این دیارند. حالا، سفر این هنرمندان به این جغرافیای مقدس و استراتژیک، آن هم در روز‌هایی که ماشین جنگ‌روانی دشمن با تمام قوا کار می‌کند، تجدید میثاقی دوباره با روح دلاوریِ ایرانیان است.

حضور نام‌هایی با سبک‌های کاملاً متفاوت، پیام عمیقی از اتحاد ملی را مخابره می‌کند. «علی قمصری» با تارِ سحرآمیز و ریشه‌دارش که اصالت موسیقی ایرانی را به رخ می‌کشد، «پرواز همای» با آوای حماسی و اشعار میهن‌پرستانه‌اش، و «فرزاد فرزین» با انرژی و شورِ موسیقی پاپ که صدای پرنشاط نسل جوان است، هر کدام بخش متفاوتی از جامعه را نمایندگی می‌کنند. اما همه آنها امروز زیر یک پرچم و برای یک هدف مشترک راهی جنوب شده‌اند. آنها با زبان موسیقی نشان می‌دهند که در خط مقدم دفاع از هویت ملی، هنرمندان نیز دوشادوش مردم ایستاده‌اند و سازهایشان امروز رساتر از هر سلاحی، نغمه زندگی، غرور و امید را کوک می‌کند.

این کار دقیقا همان پیامی را به جهان مخابره می‌کند که در سینه تک‌تک ما می‌تپد؛ برای ما ایرانیان، نه تهدید‌های پوشالی و لفاظی‌های دشمنان مهم است، نه صدای رعب‌آور بمب‌ها و موشک‌ها. دشمنانی که گمان می‌کنند با ارعاب و تهدید نظامی می‌توانند قلب‌ها را بلرزانند و جریان زندگی را متوقف کنند، حالا با ملتی روبه‌رو هستند که زیر سایه همان تهدیدها، برای پاسداشت هنر و هم‌صدایی به سالن‌های کنسرت می‌روند و زندگی را فریاد می‌زنند.

وقتی پای «وطن» در میان باشد، ترس رنگ می‌بازد و معادلاتِ معمولِ جهان به هم می‌ریزد. تاریخِ پرفراز و نشیب این مرز و بوم بار‌ها ثابت کرده است که ما مردمی هستیم که عاشقانه زندگی می‌کنیم، اما اگر روزی چشم طمعی به خاکمان دوخته شود، برای حفظ وجب به وجب این سرزمین و برافراشته ماندن پرچمش، بی‌درنگ جان فدا می‌کنیم. عشق به میهن، ریسمانی است که تمام تفاوت‌های سلیقه‌ای و فکری ما را به هم پیوند می‌زند و از ما یک سدِ غیرقابل‌نفوذ می‌سازد.

کنسرت این سه گروه در جنوب، نماد پیروزی نور بر تاریکی و غلبه زندگی بر مرگ است. این سمفونی وحدت، به دنیا یادآوری می‌کند که تنها چیزی که برای ما اصالت دارد و خط قرمزِ بی‌چون‌وچرای ماست، «ایران» است.

منبع: فرهیختگان-عاطفه جعفری