سوزانا آلویز: ایران در سینما پیشرو و صاحب‌نام است

به گزارش مجله خبری نگار، سوزانا آلویز، بازیگر سوری، که این روز‌ها با نقش «صوفیا» در سریال «رویای نیمه‎شب» روی آنتن تلویزیون است، در گفت‌و‌گو با «فرهیختگان» درباره حضور خود در دومین پروژه ایرانی و تفاوت این تجربه‌ها گفت: می‌خواهم نکته‌ای را روشن کنم، نخستین پروژه من در ایران در واقع «رویای نیمه‌شب» بود، هرچند اکران آن به دلایل فنی به تعویق افتاد. سپس نوبت به «بیگانگان» به کارگردانی آقای راما قویدل رسید.

وی ادامه داد: راما قویدل کارگردان محترمی است که می‌خواهم از ایشان تشکر کنم، چرا که همکاری با او برایم بسیار لذت‌بخش بود و از او بسیار آموختم. آن پروژه دومین کار من بود و در پذیرش نقش تردیدی نکردم، زیرا تجربه‌ام در «رویای نیمه‌شب» فوق‌العاده بود؛ تجربه‌ای که مرهون زحمات سعید سعدی، حسن آخوندپور، گروه بازیگران عالی و تمام عوامل فنی بود که در دوران دوری‌ام از خانه، واقعاً برایم حکم خانواده را پیدا کردند.

بازیگر نقش صوفیا افزود: همه فوق‌العاده بودند. تک‌تک افراد بر کار خود تسلط داشتند و با اشتیاق و تعهدی مثال‌زدنی کار می‌کردند. همین موضوع به تنهایی انگیزه‌ای شد تا بهترین عملکردم را ارائه دهم و تمام انرژی‌ام را صرف کار کنم. حتی رقابت مثبت میان بازیگران نیز لذت‌بخش و سازنده بود.

آلویز درباره تفاوت میان دو تجربه خود در پروژه‌های ایرانی اظهار کرد: طبیعتاً یک پروژه تاریخی تفاوت‌های بنیادینی با یک درام معمولی دارد، به‌ویژه از منظر آماده‌سازی شخصیت‌ها و بازه زمانی داستان. با این حال، هر دو پروژه از بهترین تجربه‌های دوران کاری من محسوب می‌شوند.

وی دلیل این نگاه خود را این‌گونه توضیح داد: ایران در عرصه سینما پیشرو و صاحب‌نام است و از عوامل فنی فوق‌العاده و استاندارد‌های تولیدی بسیار سطح‌بالا و عظیم بهره می‌برد. آنها هرگز در کار کم نمی‌گذارند، بلکه برعکس، همواره می‌کوشند تا تمام ملزومات را برای دستیابی به تولیدی بی‌نقص و همه‌جانبه فراهم آورند.

آلویز درباره نحوه آشنایی با شخصیت صوفیا پیش از آغاز فیلم‌برداری نیز گفت: صادقانه بگویم، زمانی که برای نخستین بار فیلمنامه را دریافت کردم، مسئله‌ای در خصوص ترجمه آن به «عربی معیار» وجود داشت که ناشی از تنوع لهجه‌های عربی بود، چرا که متن در ابتدا به لهجه عراقی ترجمه شده بود. با این حال، پس از گفت‌و‌گو با اعضای تیم، موفق شدیم ترجمه را اصلاح کنیم.

وی افزود: مایلم از دوستم، «هادی طراد» بازیگر لبنانی نقش صفوان، بابت کمک‌های ارزشمندش قدردانی کنم. او نقش بسزایی در اصلاح ترجمه ایفا کرد و کسی بود که مرا برای این پروژه پیشنهاد داد. او همچنین واسطه ارتباط میان من و تیم تولید شد، چرا که همان‌طور که می‌دانید، تفاوت‌های زبانی می‌تواند چالش‌های ارتباطی ایجاد کند، به‌ویژه در تولیدات هنری که نیازمند سطح بالایی از حرفه‌ای‌گری و تبادل دیدگاه‌های گوناگون است و انتقال شفاف ایده‌ها و پیشنهادات را می‌طلبد.

بازیگر سوری «رویای نیمه‌شب» درباره ویژگی‌های شخصیت صوفیا و زاویه نگاه خود به این نقش اظهار کرد: صوفیا یک زن است و تمام زنان از غریزه مادری ذاتی برخوردارند. هر مادری اگر از این موهبت محروم شود، حاضر است دنیا را به آتش بکشد. این همان زاویه‌ای بود که در مورد صوفیا بررسی کردم. از خود پرسیدم چرا او تا این حد شرور است و چنین کینه و نفرتی از کجا سرچشمه می‌گیرد؟

آلویز ادامه داد: «مادری» به کانون شخصیت او بدل شد. مرد زندگی‌اش صرفاً ابزاری بود برای انتقام گرفتن از کسانی که او را از پسرش محروم کرده بودند. همچنین نباید فراموش کرد که او با آن زن باردار چگونه رفتار کرد؛ رفتاری که تماماً ناشی از حسادت و بی‌ثباتی روانی‌اش بود.

وی در ادامه درباره سرنوشت شخصیت صوفیا گفت: در نهایت، او به ملکه بدل شد، چون عاشق بی‌حدوحصر خویشتن است. با این حال، کسی که تا این حد خود را دوست دارد، از اطرافیانش متنفر نیست، بلکه صرفاً هیچ‌کس جز خودش را نمی‌بیند.

بازیگر نقش صوفیا در ادامه درباره قرابت فرهنگی ایران و سوریه با فضای تاریخی «رویای نیمه‌شب» گفت: درست است که سوریه و عراق در دوران عباسی شباهت‌هایی با یکدیگر داشتند، با این حال، از آنجا که این نخستین پروژه تاریخی من بود، در ابتدا متوجه آن شباهت‌ها نشده بودم؛ شاید به این دلیل که پیش از کار بر روی مجموعه «رویای نیمه‌شب»، دانش چندانی درباره آن دوره نداشتم.

وی در انتها خاطر نشان کرد: پس از تحقیق و مطالعه پیرامون تاریخ اعراب در منطقه شام، می‌توانم تأیید کنم که واقعاً شباهت‌هایی وجود دارد. با این وجود، از دیدگاه شخصی، بازگشت به آن دوران برایم دشوار نبود و تجربه‌ای بسیار جذاب بود.