دانشمندان مکانیسمی را در مغز کشف کرده‌اند که درد مزمن را سرکوب می‌کند

به گزارش مجله خبری نگار، دانشمندان مکانیسمی را در مغز کشف کرده‌اند که قادر به سرکوب درد مزمن نوروپاتیک پس از آسیب عصبی است. در آزمایش‌های انجام شده روی موش‌ها، گیرنده‌های μ-اپیوئیدی واقع در ناحیه کوچکی از ساقه مغز، لوکوس سرولئوس، نقش کلیدی در این فرآیند ایفا کردند. این موضوع در مجله Current Biology گزارش شده است.

لوکوس سرولئوس یا لوکوس سرولئوس، خوشه‌ای از سلول‌های عصبی است که در تنظیم بیداری، پاسخ به استرس و درک درد نقش دارد. در شرایط عادی، این ناحیه قادر است سیگنال‌های درد منتقل شده از طریق نخاع را تضعیف کند. با این حال، پس از آسیب عصبی، فعالیت این سیستم می‌تواند تغییر کند: به جای سرکوب درد، شروع به حفظ آن می‌کند.

نویسندگان این مطالعه این فرضیه را در موش‌هایی که به صورت تجربی دچار درد نوروپاتیک شده بودند، آزمایش کردند. دانشمندان با استفاده از اپتوژنتیک - فناوری‌ای که امکان کنترل نورون‌های خاص را با استفاده از نور فراهم می‌کند - فعالیت سلول‌های لوکوس سرولئوس را به طور موقت سرکوب کردند. این امر حساسیت بیش از حد حیوانات به لمس و گرما را کاهش داد.

اثر ویژه‌ای هنگام هدف قرار دادن نورون‌هایی که سیگنال‌ها را از لوکوس سرولئوس به قشر پیش‌پیشانی میانی منتقل می‌کنند، مشاهده شد. نتایج تأیید کرد که پس از آسیب عصبی طولانی‌مدت، این مدار عصبی ممکن است به عنوان منبع درد مزمن عمل کند.

سپس محققان بر روی گیرنده‌های μ-اپیوئیدی که در سطح سلول‌های لوکوس سرولئوس قرار دارند، تمرکز کردند. این گیرنده‌ها در بسیاری از قسمت‌های مغز و نخاع وجود دارند. آنها هم با اپیوئید‌های طبیعی بدن و هم با مسکن‌ها، از جمله مورفین و فنتانیل، تعامل دارند.

وقتی دانشمندان گیرنده‌های μ-اپیوئیدی را فقط از نورون‌های لوکوس سرولئوس حذف کردند، موش‌های دارای آسیب عصبی نسبت به گرما و لمس حساس‌تر شدند. در مقابل، بازیابی گیرنده‌ها در همان سلول‌ها، حساسیت بیش از حد را کاهش داد. بنابراین، گیرنده‌ها به عنوان نوعی ترمز بیولوژیکی عمل کردند و فعالیت مدار عصبی که واسطه درد است را محدود کردند.

همانطور که نویسنده ارشد مطالعه، جردن مک‌کال، دانشیار داروشناسی بالینی در دانشکده پزشکی دانشگاه واشنگتن، اشاره کرد، مواد افیونی سنتی بر گیرنده‌های سراسر بدن و مغز تأثیر می‌گذارند. این می‌تواند منجر به عوارض جانبی، تحمل و وابستگی شود.

این محقق توضیح داد: «درک چگونگی عملکرد گیرنده‌های موضعی در لوکوس سرولئوس به عنوان دروازه‌بان می‌تواند به روش‌های تسکین درد دقیق‌تر و مؤثرتر با خطرات کمتر منجر شود.»

در آینده، دانشمندان قصد دارند راه‌هایی برای هدف قرار دادن انتخابی لوکوس سرولئوس بدون تأثیر بر گیرنده‌های اوپیوئیدی در سایر قسمت‌های سیستم عصبی پیدا کنند. این رویکرد می‌تواند به طور بالقوه درد نوروپاتیک را بدون اثرات سیستمیک معمول دارو‌های اوپیوئیدی موجود، تسکین دهد.

مجله NeuroImage در تاریخ ۲۷ آگوست گزارش داد که افراد مبتلا به درد مزمن اولیه، تفاوت‌های ساختاری در قشر مغز در مناطقی که در پردازش احساسات، عواطف و خاطرات نقش دارند، نشان داده‌اند.