بزرگترین حسرت گولنای کالکان در زندگی مشترکش با محروم طارق اونلو‌اوعلو

گولنای کالکان و طارق اونلو‌اوعلو از زوج‌های شناخته‌شده و کم‌حاشیه دنیای هنر ترکیه بودند؛ زوجی که رابطه‌شان برای بسیاری از مخاطبان، نمونه‌ای از همراهی عمیق و عاشقانه در میان هنرمندان ترک به شمار می‌رفت. این عشق، اما در سال ۲۰۱۹ با درگذشت طارق اونلو‌اوغلو بر اثر سرطان ریه، پایانی تلخ پیدا کرد.

به گزارش مجله خبری نگار،گولنای کالکان و طارق اونلو‌اوعلو از زوج‌های شناخته‌شده و کم‌حاشیه دنیای هنر ترکیه بودند؛ زوجی که رابطه‌شان برای بسیاری از مخاطبان، نمونه‌ای از همراهی عمیق و عاشقانه در میان هنرمندان ترک به شمار می‌رفت. این عشق، اما در سال ۲۰۱۹ با درگذشت طارق اونلو‌اوغلو بر اثر سرطان ریه، پایانی تلخ پیدا کرد.

طارق اونلو‌اوعلو، بازیگر باسابقه تئاتر، سینما و تلویزیون ترکیه، متولد ۱۶ نوامبر ۱۹۵۷ بود و در ۱ اکتبر ۲۰۱۹ در ۶۱ سالگی از دنیا رفت. او در طول سال‌ها فعالیت هنری، با نقش‌آفرینی در آثاری مانند «دره گرگ‌ها» و «راهزنان بر دنیا حکومت نمی‌کنند» به چهره‌ای شناخته‌شده برای مخاطبان تلویزیون ترکیه تبدیل شد. اونلو‌اوعلو علاوه بر بازیگری مقابل دوربین، سابقه‌ای جدی در تئاتر نیز داشت و از هنرمندان باسابقه صحنه محسوب می‌شد.

گولنای کالکان، بازیگر مطرح ترکیه، سال‌ها در کنار طارق اونلو‌اوعلو زندگی کرد. این زوج هرگز صاحب فرزند نشدند؛ تصمیمی که در دوران زندگی مشترک، برای آنها مسئله‌ای آزاردهنده نبود. کالکان بعد‌ها در گفت‌وگویی صادقانه از این موضوع به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین حسرت‌های زندگی خود یاد کرد و گفت:

«وقتی کنار هم بودیم، هیچ‌وقت احساس نمی‌کردیم به فرزند نیاز داریم. اما بعد از رفتن طارق، با خودم گفتم کاش حداقل فرزندی داشتیم که یادگار عشقمان و ادامه‌دهنده ژن‌های هر دوی ما باشد. این تنها حسرت زندگی من است.»

این اعتراف احساسی، وجهی انسانی‌تر از زندگی هنرمندی را نشان می‌دهد که پس از از دست دادن شریک زندگی‌اش، با خلأیی عمیق روبه‌رو شد. گولنای کالکان در این روایت، نه از پشیمانی نسبت به انتخاب‌های گذشته، بلکه از حسرتی سخن می‌گوید که پس از فقدان معنا پیدا کرده است؛ حسرت داشتن یادگاری زنده از عشقی که سال‌ها بخشی مهم از زندگی او بود.

داستان گولنای کالکان و طارق اونلو‌اوعلو یادآور این واقعیت است که تصمیم برای فرزند داشتن یا نداشتن، در هر دوره‌ای از زندگی معنای متفاوتی پیدا می‌کند. گاهی انتخابی که در زمان خود کاملاً طبیعی و درست به نظر می‌رسد، پس از فقدان و تنهایی، به احساسی تازه و متفاوت تبدیل می‌شود.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری