گوزن‌ها با سیگنال‌های ماوراء بنفش مرموزی ارتباط برقرار می‌کنند که دانشمندان را گیج کرده است

به گزارش مجله خبری نگار، این کشف درک جدیدی از چگونگی ارتباط و درک محیط توسط گوزن‌ها ارائه می‌دهد و نشان می‌دهد که ارتباط بین آنها صرفاً مبتنی بر بو نیست، بلکه ممکن است شامل نشانه‌های بصری ظریف نیز باشد.

در طول فصل جفت‌گیری پاییزی، گوزن‌های دم‌سفید نر (Odocoileus virginianus) با مالیدن شاخ‌های خود به درختان و کف جنگل، نشانه‌های مشخصی در جنگل‌ها از خود به جا می‌گذارند. در طول این فرآیند، با رشد شاخ‌ها، پوششی مخملی و غنی از خون از آنها جدا می‌شود. این حیوانات همچنین ترشحات غده‌ای، ادرار و مدفوع خود را آزاد می‌کنند و سیگنال‌های بویایی ایجاد می‌کنند که برای هشدار دادن و جذب ماده‌ها استفاده می‌شود.

این علائم وقتی روی درختان و بوته‌ها هستند به عنوان «خراش‌های گوزن» و وقتی روی زمین ظاهر می‌شوند به عنوان «خراش‌های شناسایی بو» شناخته می‌شوند. پیش از این تصور می‌شد که عملکرد آنها عمدتاً مبتنی بر حس بویایی است.

با این حال، دانشمندان دانشگاه جورجیا در ایالات متحده کشف کردند که این نشانه‌ها هنگام قرار گرفتن در معرض طول موج‌های فرابنفش می‌درخشند، که مطالعات قبلی نشان داده است که گوزن‌ها می‌توانند آن را ببینند. به گفته دانشمندان، این درخشش برای خود گوزن‌ها قابل مشاهده است و آن را به ابزاری بالقوه برای برقراری ارتباط بین آنها تبدیل می‌کند.

این اولین باری است که دانشمندان شواهدی از یک پستاندار که از زیست‌تابی در محیط طبیعی خود استفاده می‌کند، مستند کرده‌اند، اگرچه پدیده تابش فرابنفش در پستانداران بیش از یک قرن است که از نظر علمی شناخته شده است.

این مطالعه در یک جنگل تحقیقاتی ۳۳۷ هکتاری معروف به وایت‌هال انجام شد، جایی که گوزن‌ها آزادانه پرسه می‌زنند. محققان ۱۰۹ علامت خراش و ۳۷ خراش زمینی را در طول پاییز ۲۰۲۴ ردیابی کردند، سپس شب‌ها با استفاده از لامپ‌های فرابنفش در طول موج‌های ۳۶۵ و ۳۹۵ نانومتر به این مکان‌ها بازگشتند.

این طول موج‌ها به طور طبیعی در سپیده دم و غروب، دوره‌هایی که گوزن‌ها بیشترین فعالیت را دارند، ساطع می‌شوند. اندازه‌گیری‌ها نشان داد که آثار اصطکاک و ادرار از محیط اطراف روشن‌تر است و این امر، زیست‌تابی آنها را تأیید می‌کند.

دانشمندان معتقدند که منبع این درخشش ممکن است ترکیبی از ترشحات خود گوزن‌ها و ترکیبات گیاهی باشد که هنگام آسیب رساندن این حیوانات به پوست درختان در معرض آن قرار می‌گیرند، زیرا این مواد حاوی ترکیبات شیمیایی هستند که با اشعه ماوراء بنفش واکنش نشان می‌دهند و نوری را منتشر می‌کنند که برای گوزن‌ها قابل مشاهده است.

نتایج همچنین نشان داد که نوع نور ساطع شده با حساسیت سلول‌های بینایی در چشم گوزن‌ها مطابقت دارد، که نشان می‌دهد بینایی آنها با نور کم در سپیده دم و غروب سازگار شده است.

دانشمندان معتقدند که این علائم ممکن است مانند "بیلبوردهای" نورانی در جنگل عمل کنند و بدون اینکه توسط انسان‌ها متوجه شوند، اطلاعات را به سایر گوزن‌ها منتقل کنند. با این حال، این تیم هنوز به تحقیقات بیشتری برای تعیین پیام‌های دقیقی که این سیگنال‌ها حمل می‌کنند، نیاز دارد.

تیم تحقیقاتی خاطرنشان کرد که آنها تغییرات رفتاری ناشی از تابش نور را مستقیماً آزمایش نکرده‌اند، اما مشاهده کردند که شدت تابش با افزایش سطح هورمون در گوزن‌ها در طول فصل جفت‌گیری افزایش می‌یابد، که ممکن است نشان‌دهنده ارتباط بین این پدیده و رفتار تولید مثلی باشد.

یافته‌های این مطالعه در مجله بوم‌شناسی و تکامل منتشر شده است.

منبع: ساینس آلرت