کشف بقایای اسکلت یک دوزیست مرموز در جنوب روسیه، پیوند احتمالی بین علم و افسانه را زنده می‌کند

به گزارش مجله خبری نگار، این موجود در ساختار خود یکی از اسرار تکامل را در خود جای داده است، و شاید کلیدی برای درک منشأ یکی از اسطوره‌های باستانی که مردم نسل به نسل منتقل کرده‌اند.

موسسه دیرینه‌شناسی بوریسکی روسیه این کشف را اعلام کرد، که دریچه‌ای نادر به دوران پلیوسن پسین، تقریباً ۳.۰ تا ۳.۳ میلیون سال پیش، است. بقایای این موجود که در لایه‌های رسوبی حفظ شده بود، در نزدیکی شهر بلورچنسک یافت شد و جدول زمانی دقیقی از جنس منقرض شده *Meoprotis wesi*، قدیمی‌ترین و کامل‌ترین جد شناخته شده دوزیستان دم‌دار یا آغازیان تا به امروز، ارائه می‌دهد.

قطعات کشف‌شده شامل قطعات ریزی از جمجمه و عناصر استخوانی استخوان لامی هستند. آنها صرفاً استخوان‌های فسیل‌شده نیستند، بلکه مواد آناتومیکی منحصربه‌فردی هستند که دانشمندان را برای اولین بار قادر ساخته‌اند تا ساختار جمجمه این موجود را به طور دقیق توصیف کرده و ویژگی‌های مرموز آن را بازسازی کنند. این مطالعه، موجودی آبزی بزرگ را نشان داد که با خویشاوند مدرن خود، پروتئوس اروپایی، متمایز است و جمجمه‌ای پهن‌تر و عظیم‌تر، پوزه‌ای قدرتمند، آرواره‌های قوی و چشمانی کاملاً توسعه‌یافته دارد که احتمالاً محیط آبی ساکن یا کم‌حرکت را زیر نظر داشته است.

اینجا، علم با افسانه رو‌به‌رو می‌شود.

محققان معتقدند که این موجودات باستانی، با اندازه قابل توجه و ظاهر متمایزشان، کهن الگوی طبیعی را تشکیل می‌دادند که الهام‌بخش داستان‌های عامیانه باستانی درباره اژد‌های اولمک بود، موجودی افسانه‌ای که قرن‌ها در حافظه جمعی باقی مانده است. در طول تاریخ، انسان‌ها اغلب موجودات واقعی را به اسطوره تبدیل کرده‌اند و به آنها رمز و راز، اغراق و قدرت فرابشری افزوده‌اند.

این کشف نه تنها نوری بر گونه‌های منقرض‌شده می‌تاباند، بلکه پیوند عمیقی بین حافظه زمین‌شناسی زمین و حافظه فرهنگی بشر ایجاد می‌کند. این به ما یادآوری می‌کند که اسطوره‌ها ممکن است پژواک‌های دوری از یک واقعیت طبیعی ناپدید شده باشند، که هر استخوان فسیل‌شده داستانی را در خود جای داده است، و هر جمجمه‌ای ممکن است منشأ یک داستان باشد.

موجودی که ویژگی‌های اولیه خود را حفظ کرده است

ساختار جمجمه، از جمله فقدان برخی از استخوان‌های بینی و پیشانی، نشان می‌دهد که این موجود در مسیر تکاملی خود، موجودی محافظه‌کار بوده و طراحی اولیه موفقی را که مناسب محیط آبی آرام بوده، حفظ کرده است. دندان‌های آن، اگرچه تعداد کمی داشتند، اما بزرگتر و از نظر شکل متنوع‌تر بودند که نشان‌دهنده رژیم غذایی و سبک زندگی متمایز در آن دنیای آبی باستانی است.

بنابراین، این کشف صرفاً به عنوان یک خبر علمی ثبت نشده است، بلکه به عنوان یک شعر تکاملی است که توسط طبیعت بر روی صخره‌های زمان حک شده و منتظر کسی است که کد‌های آن را رمزگشایی کند تا فصل جدیدی از سفر حیات در سیاره زمین را تکمیل کند، جایی که فسیل‌ها فقط بقایای موجودات زنده نیستند، بلکه پل‌هایی بین جهان‌ها هستند.

منبع: خبرگزاری تاس