زمین‌های بازی کودکان «سموم پنهان» آزاد می‌کنند که سلامت را تهدید می‌کند

به گزارش مجله خبری نگار، این مواد به سادگی از بین نمی‌روند؛ آنها می‌توانند سال‌ها در خاک و آب باقی بمانند و اکوسیستم‌ها را تهدید کنند و نگرانی‌هایی را در مورد خطرات احتمالی آنها برای سلامت انسان ایجاد کنند.

در مطالعه‌ای که در لهستان انجام شد، دانشمندان بر روی چیزی که به عنوان «لاستیک دانه‌ای» شناخته می‌شود، تمرکز کردند؛ گرانول‌های ریز سیاه رنگی که هنگام آسیاب کردن لاستیک‌های قدیمی تولید می‌شوند.

این لاستیک اغلب به عنوان یک پیروزی زیست‌محیطی به بازار عرضه می‌شود، زیرا از سرریز شدن میلیون‌ها لاستیک فرسوده به محل‌های دفن زباله جلوگیری می‌کند.

جای تعجب نیست که این ماده همه‌کاره، بادوام و کم‌نیاز به نگهداری، به انتخاب برتر برای پوشش زمین‌های ورزشی، پر کردن چمن مصنوعی و ایجاد مسیر‌های پیاده‌روی نرم و مقاوم در برابر لغزش تبدیل شده است - همه اینها به عنوان راهی برای محافظت از کودکان و ورزشکاران در برابر آسیب‌دیدگی به بازار عرضه می‌شود، زیرا علاوه بر مزایای دیگر، سطحی انعطاف‌پذیر و جاذب ضربه را فراهم می‌کند.

اما وقتی دانشمندان خود گرانول‌های لاستیکی را بررسی کردند و بر روی سه اندازه رایج مورد استفاده تمرکز کردند، متوجه یک جنبه نگران‌کننده شدند. این ماده حاوی سطوح بالایی از ترکیبات سمی به نام هیدروکربن‌های آروماتیک چند حلقه‌ای (PAHs) است. با گذشت زمان، این گروه از مواد شیمیایی در صورت استنشاق، بلع یا جذب از طریق پوست می‌توانند خطراتی را ایجاد کنند. آنها با عوارضی در طول رشد جنین و همچنین آسیب به کبد و سیستم تولید مثل مرتبط بوده‌اند و برخی از آنها سرطان‌زا شناخته شده‌اند.

بنابراین، متخصصان توصیه می‌کنند که پس از بازی در زمین‌های پوشیده شده با لاستیک دانه‌ای، دست‌های خود را بشویید، از خوردن غذا روی چمن مصنوعی خودداری کنید و زمان حضور در زمین‌های ورزشی را در هنگام گرمای شدید کاهش دهید.

برای درک بهتر خطرات احتمالی، تیم تحقیقاتی هم مقدار کل هیدروکربن‌های آروماتیک چند حلقه‌ای موجود در مواد بازیافتی و هم نسبت زیست‌فراهم‌شونده، یعنی بخشی که می‌تواند در آب حل شود و توسط موجودات زنده جذب شود، را اندازه‌گیری کردند.

پاتریک اولشوک، نویسنده اصلی این مطالعه، گفت: «نتایج ما نشان می‌دهد که لاستیک بازیافتی از تایر‌ها حاوی غلظت‌های بسیار بالایی از هیدروکربن‌های آروماتیک چند حلقه‌ای، به ویژه در کوچکترین اندازه ذرات است. این ریزذرات واکنش‌پذیرتر هستند و سهم بیشتری از ترکیبات سمی را در آب و خاک آزاد می‌کنند و خطرات را برای اکوسیستم‌ها و به طور بالقوه برای سلامت انسان افزایش می‌دهند.»

برای آزمایش این خطر در دنیای واقعی، دانشمندان بی‌مهرگان ریز ساکن در خاک، به همراه گیاهان شاهی و باکتری‌های دریایی زیست‌تاب را در معرض دانه‌های لاستیک سخت و آبی که در آن خیسانده شده بودند، قرار دادند. همه ارگانیسم‌ها اثرات مضری از خود نشان دادند.

اولشوک گفت: «داده‌های شیمیایی به تنهایی کل داستان را بیان نمی‌کنند. با ترکیب تجزیه و تحلیل شیمیایی با آزمایش‌های سم‌شناسی و زیست‌محیطی، توانستیم نشان دهیم که ترکیبات آزاد شده از گرانول‌های لاستیک نه تنها وجود دارند، بلکه از نظر بیولوژیکی فعال و مضر نیز هستند.» دانشمندان همچنین فلزات بالقوه سمی مانند روی و مس را در آب استخراج شده از لاستیک کشف کردند.

در برخی موارد، سطح فلز از دستورالعمل‌های آب آشامیدنی فراتر رفته و به سمیت کلی افزوده است.

این امر به ویژه نگران‌کننده است، زیرا لاستیک گرانول اغلب در مناطقی استفاده می‌شود که افراد - به ویژه کودکان - در تماس مستقیم با آن هستند. این مشکل می‌تواند با گذشت زمان بدتر شود، زیرا نور خورشید، گرما و رطوبت می‌توانند روند تخریب لاستیک را تسریع کنند و به طور بالقوه مواد خطرناک بیشتری را در محیط آزاد کنند.

بحث در مورد اینکه آیا میزان مواجهه اکثر افراد با لاستیک گرانولی می‌تواند واقعاً آسیب قابل توجهی ایجاد کند، در میان دانشمندان و کارشناسان بهداشت عمومی ادامه دارد و حجم زیادی از تحقیقات نتایج متفاوتی را به همراه داشته است.

برخی گزارش‌های علمی نشان داده‌اند که قرار گرفتن در معرض مواد سمی موجود در مواد بازیافتی تفاوت چندانی با قرار گرفتن در معرض آنها در زمین‌های بازی طبیعی ندارد. با این حال، مطالعه حاضر اهمیت بازیافت را به عنوان یک هدف انکار نمی‌کند، بلکه در مورد تعمیم‌ها هشدار می‌دهد. این مطالعه تأکید می‌کند که "هر چیزی که بازیافت می‌شود لزوماً ایمن نیست" و خواستار مقررات سختگیرانه، به ویژه در مورد اندازه ذرات مورد استفاده، است، زیرا خطر در جزئیات ظریف‌تر نهفته است.

منبع: نیویورک پست