چرا زنان در پنهان کردن ناراحتی‌های روانی خود تا این حد ماهر هستند؟

به گزارش مجله خبری نگار، اما یک مطالعه جدید این تصویر را کاملاً دگرگون می‌کند و نشان می‌دهد که پریشانی روانی در زنان آنطور که در فیلم‌ها به تصویر کشیده می‌شود، نیست، بلکه اشکال ظریف‌تر و پیچیده‌تری به خود می‌گیرد. در حالی که مردان ممکن است به خشونت فیزیکی متوسل شوند، زنان ممکن است به سلاح دیگری متوسل شوند: آشفتگی عاطفی درونی خود.

تفاوت اساسی در این واقعیت نهفته است که زنان مبتلا به اختلالات روان‌پریشی اغلب از تحریف عمیق احساسات خود و از دست دادن توانایی لذت بردن از ساده‌ترین لذت‌های زندگی رنج می‌برند - علائمی که به ندرت با همان شدت در مردان مبتلا به اختلالات روان‌پریشی بروز می‌کنند. این یافته صرفاً یک جزئیات دانشگاهی نیست؛ بلکه یک پیشرفت علمی است که می‌تواند تشخیص و درمان میلیون‌ها زن در سراسر جهان را متحول کند، به ویژه آنهایی که سال‌ها در سکوت رنج برده‌اند، زیرا علائمشان با کلیشه سنتی مردان در مورد روان‌پریشی مطابقت نداشت.

در طول این مطالعه، محققان دانشگاه بروکسل ۴۹۲ شرکت‌کننده را مورد بررسی قرار دادند و دریافتند زنانی که ویژگی‌های «سه‌گانه تاریک» - خودشیفتگی، ماکیاولیسم و ​​​​روان‌پریشی - را نشان می‌دهند، به طور قابل توجهی از دو وضعیت عاطفی خاص رنج می‌برند: کوری عاطفی، ناتوانی در درک احساسات خود، و فقدان لذت، که با از دست دادن تقریباً کامل لذت و انگیزه مشخص می‌شود. جالب اینجاست که این همبستگی آشکار هنگام مطالعه مردانی با ویژگی‌های روانشناختی مشابه کاملاً از بین رفت.

محققان این اختلاف جنسیتی را به سه فرضیه اصلی نسبت می‌دهند:

۱. عامل بیولوژیکی: هورمون‌هایی مانند تستوسترون - که معمولاً در مردان بیشتر است - ممکن است در کاهش ابراز عاطفی درونی پریشانی و هدایت آن به سمت رفتار‌های بیرونی مانند پرخاشگری و ریسک‌پذیری نقش داشته باشند.

۲. عوامل اجتماعی-فرهنگی: زنان ممکن است به دلیل انتظارات اجتماعی یاد بگیرند که پریشانی روانی را به صورت درونی (مانند غم و از دست دادن لذت) ابراز کنند، در حالی که مردان ممکن است آن را به صورت بیرونی (مانند خشم و بی‌پروایی) ابراز کنند.

۳. نظریه تنظیم هیجانی: شواهد نشان می‌دهد زنانی که ویژگی‌های روانشناختی بالایی دارند، اغلب سابقه اختلالات هیجانی یا آسیب‌های اولیه دارند که ممکن است منجر به مشکل مزمن در تنظیم هیجانات شود که به صورت علائم افسردگی و ناتوانی در شناسایی هیجانات بروز می‌کند.

مردان نیز ممکن است رنج مشابهی را به رفتار‌های بیرونی مانند پرخاشگری تبدیل کنند. سوم، نظریه تنظیم هیجان نشان می‌دهد که زنان دارای اختلال روانی اغلب سابقه آسیب‌های اولیه دارند که منجر به بی‌ثباتی عاطفی مزمن می‌شود.

این یافته‌ها با هشدار‌های قبلی کارشناسان مبنی بر اینکه ابزار‌های تشخیصی سنتی در تشخیص بسیاری از موارد اختلالات شخصیت زنان ناتوان هستند، همسو هستند، زیرا اختلالات آنها معمولاً اشکال ظریف‌تری به خود می‌گیرند. در حالی که یک مرد مبتلا به اختلال روانی ممکن است به خشونت فیزیکی مستقیم متوسل شود، یک زن تمایل دارد از ابزار‌های موذیانه‌تری برای تسلط مانند دستکاری عاطفی، سوءاستفاده رابطه‌ای از طریق پخش شایعات و کنترل اجتماعی استفاده کند و از انتظارات فرهنگی از نقش‌های جنسیتی سوءاستفاده کند.

این مطالعه نشان می‌دهد که اختلالات روانی یک موجودیت واحد و همگن نیستند، بلکه پدیده‌ای پیچیده هستند که توسط تعامل عوامل بیولوژیکی، روانشناختی و اجتماعی شکل می‌گیرند. این درک عمیق‌تر صرفاً یک موضوع دانشگاهی نیست؛ بلکه می‌تواند کلید توسعه روش‌های تشخیصی دقیق‌تر و برنامه‌های درمانی مؤثرتر باشد، به‌ویژه برای گروه‌هایی که مدت‌هاست به دلیل کاستی‌های مدل‌های تشخیصی رایج نادیده گرفته شده‌اند.

این مطالعه نشان می‌دهد که بیماری روانی یک تصویر واحد نیست و درک ویژگی‌های عاطفی درونی و تفاوت‌های جنسیتی، کلید تشخیص دقیق‌تر است، به خصوص برای زنانی که ممکن است این اختلال را به روش‌های کمتر آشکار و فریبنده‌تری نسبت به کلیشه سینمایی نشان دهند.

منبع: دیلی میل