افشاگری هاآرتص درباره شکنجه‌گاه‌های مخوف اسرائیل

به گزارش مجله خبری نگار،  این رسانه در مقدمه گزارش خود اعتراف کرد: اسرائیل هزاران نفر را بدون محاکمه و بدون ملاقات‌های صلیب سرخ در مراکزی محبوس می‌کند که گرسنگی، شکنجه و قساوت، روال روزمره زندگی در آنها است.

این رسانه پای صحبت شماری از اسرایی نشسته که شانس آزادی از این جهنم را داشتند و بخش‌هایی از جنایات این رژیم علیه بازداشت شدگان فلسطینی را بازگو کردند که در آن آمده است: اکنون سه سال است که زندان‌های امنیتی در اسرائیل به عنوان اردوگاه‌های شکنجه عمل می‌کنند.

گرسنگی، خشونت شدید، (گال)، و شرایط سخت زندگی بخشی از برنامه روزانه هزاران زندانی است.

این امور در خفا رخ نمی‌دهد، بلکه سیاستی اعلام‌شده است که در مرکز کمپین انتخاباتی ایتمار بن‌گویر قرار داشته و آن را علنا اعلام می‌کند.

حقایق تا به امروز در تحقیقات رسانه‌های پیشرو جهان، گزارش‌های سازمان‌های حقوق بشری و دادخواست‌های ارائه‌شده به دادگاه عالی افشا شده است، اما افکار عمومی اسرائیل غافل (یا همراه آن) باقی مانده است.

حتی قضات دادگاه عالی اسرائیل نیز در احساس تأثر دچار مشکل شدند، (وبا این جنایات همراهی می‌کنند).

پس از تعویق‌های متعدد و با کُندی فراوان، قضات دادگاه عالی دو بار علیه این سیاست حکم دادند. در سپتامبر ۲۰۲۵، قضات دستور دادند تغذیه مناسبی؟! برای زندانیان فراهم شود و در ژوئن امسال نیز به سازمان زندان‌ها دستور دادند بازدید‌های صلیب سرخ از زندان‌ها را از سر بگیرد.

به اعتراف هاآرتص: در هر دو مورد، به نظر نمی‌رسد این احکام چیزی را در رفتار مأموران تغییر داده باشد. به جز تغییرات جزئی در منوی غذا، سیاست گرسنگی‌دادنِ عمدی ادامه دارد و نمایندگان صلیب سرخ هنوز دسترسی به زندان‌ها پیدا نکرده‌اند.

در هر دو مورد، دادخواست‌هایی مبنی بر اهانت به دادگاه ارائه شد. دادخواست ارائه‌شده درباره درمان بیماری گال رد شد. خشونت و بدرفتاری در تمامی ابعاد زندگی زندانیان بدون وقفه ادامه دارد.

در سپتامبر گذشته، ۹,۳۲۹ زندانی امنیتی در اسرائیل (فلسطین اشغالی) نگهداری می‌شدند، اما تنها ۱۶ درصد از آنها در دادگاه متهم و محکوم شده بودند.

مابقی بازداشت‌شدگان را اسرائیل به عنوان جنگجویان غیر قانونی دسته بندی کرده و از این طریق با سلب تمام حقوق آنها هر نوع شکنجه و اقدامی را علیه آنها اعمال می‌کند.

این روند علیه ساکنان غزه، سوری‌ها و لبنانی‌ها اعمال و با آنها بدون اعطای حقوق اسیران جنگی یا بازداشت‌شدگان کیفری رفتار و محبوس شده‌اند.

در بخش دیگری از گزارش هاآرتص تاکید شده است: پنج زندانی که در طول یک سال و نیم گذشته آزاد شده‌اند، تصمیم گرفتند برای ضمیمه روزنامه هاآرتس از آنچه پشت میله‌های زندان در اردوگاه‌های شکنجه وابسته به سازمان زندان‌های اسرائیل می‌گذرد صحبت کنند.

سایر زندانیان آزادشده ـ به‌ویژه کسانی که در بازداشت اداری بودند ـ از ترس آسیب دیدن، از گفت‌و‌گو برای این گزارش خودداری کردند.

هر پنج نفر بین ۱۵ تا ۵۰ درصد از وزن بدن خود را به دلیل گرسنگی از دست داده‌اند.

همه آنها تا حد شکستگی استخوان مورد ضرب و شتم قرار گرفته‌اند، همگی روایت کرده‌اند که چگونه بیماری گال زندانیان را نابود می‌کند و همگی تنبیه دسته‌جمعی وحشیانه، تحقیر‌های روزمره و وحشت را توصیف کرده‌اند.

یگان «کتار» وابسته به سازمان زندان‌های اسرائیل که به عنوان نیروی واکنش سریع این سازمان عمل می‌کند، به عنوان نهادی برجسته می‌شود که شدیدترین اشکال خشونت را هدایت کرده است.

مصاحبه‌شوندگان بین آوریل ۲۰۲۵ تا جولای ۲۰۲۶ از زندان‌های مجیدو، نفحه، کتسیئوت، عوفر و دیمون (محل نگهداری زندانیان زن فلسطینی) آزاد شده‌اند. همگی آنها در کرانه باختری سکونت دارند. با این حال اتفاق نظر بر این است که وضعیت بازداشت‌شدگان غزه به مراتب بدتر است.

علی سمودی، روزنامه‌نگار، ۵۹ ساله می‌گوید: «مأموران وارد بند شدند و در رختکن حمام‌ها به سمت زندانیان برهنه گلوله‌های لاستیکی شلیک کردند».

درک شکاف میان چهره علی سمودی پیش و پس از بازداشت دشوار است. سمودی که به مدت یک سال در بازداشت اداری نگهداری می‌شد، می‌گوید: «با وزن ۱۲۰ کیلوگرم و در حالی که از دو بیماری ـ دیابت و فشار خون ـ رنج می‌بردم وارد زندان شدم. پس از از دست دادن ۶۰ کیلوگرم از وزنم و در حالی که به ۱۰ بیماری مبتلا شده بودم از زندان خارج شدم.

سردرد‌های شدیدی دارم که منجر به از دست دادن هوشیاری می‌شود، گوش‌درد شدید، مشکلات چشمی، درد معده و روده بزرگ، ضربان قلب بالا، عفونت حاد مجاری ادراری، و درد‌های ناشی از پارگی در دست و پشت و التهاب تاندون‌ها پیدا کرده‌ام»، او اینها را چند روز پس از آزادی از بازداشت روایت می‌کند.

سمودی روزنامه‌نگار سرشناسی از جنین است که سال‌ها در رسانه‌های بین‌المللی مانند سی‌ان‌ان و رویترز کار کرده است.

او در اواخر آوریل ۲۰۲۵ بازداشت و در زندان‌های کتسیئوت و مجیدو نگهداری شد. در روز‌های نخست بازداشت، ارتش اسرائیل ادعا کرد که او مشکوک به انتقال پول به جنبش جهاد اسلامی است، اما او این ادعا را به شدت تکذیب کرد. او پس از یک سال بدون اتهام آزاد شد.

استفاده از بازداشت اداری میان روزنامه‌نگارانی که در طول جنگ بازداشت می‌شوند رایج است.

طبق داده‌های کمیته حفاظت از روزنامه‌نگاران، از زمان آغاز جنگ ۱۱۰ روزنامه‌نگار فلسطینی بازداشت شده‌اند که ۷۳ نفر از آنها از کرانه باختری بوده‌اند. از میان بازداشت‌شدگان کرانه باختری، ۴۶ نفر در بازداشت اداری نگهداری شده‌اند.

در ماه‌های نخست، سمودی در کتسیئوت نگهداری می‌شد، وی در مورد آن دوره می‌گوید: «در آنجا دست‌ها و پا‌های ما را از پشت می‌بستند، ما را روی زمین می‌انداختند، روی ما پا می‌گذاشتند و ما را می‌زدند. دست‌ها و پاهایم از ضربات زندانبانان دچار جراحت‌های شدید شد. ضرب و شتم‌ها طبق مزاج آنها بود؛ گاهی هر روز و گاهی هفته‌ای یک‌بار انجام می‌گرفت.

در ماه دسامبر، هیئتی از سوی رئیس دادگاه عالی به کتسیئوت آمد. ما وضعیت را برای آنها شرح دادیم و گفتند شرایط را بهبود خواهند بخشید. یک هفته بعد، ما را از کتسیئوت به مجیدو منتقل کردند. اما وضعیت بهتر نشد، بلکه برعکس، بدتر شد.

در مجیدو سر و سبیل ما را تراشیدند. در هر اتاق ۱۰ نفر حضور داشتند: ۶ نفر روی تخت‌ها می‌خوابیدند و ۴ نفر دیگر روی زمین. به ما تنها یک جفت لباس زیر داده بودند، بنابراین آن را می‌شستیم و بدون لباس زیر می‌ماندیم. وقتی می‌خواستند زندانی را تنبیه کنند، او را مجبور می‌کردند کاملاً برهنه شود ـ چه جوان باشد و چه مسن ـ و با لوله ضخیمی به تمام بدنش می‌زدند. این اتفاق اگر زندانی در حمام تأخیر می‌کرد یا هنگام پیاده‌روی در حیاط با زندانیِ اتاق دیگر صحبت می‌کرد رخ می‌داد.

در روز سوم ماه رمضان، مأموران در حالی که سلاح به دست داشتند به بند ما یورش بردند و در حالی که زندانیان در حمام‌ها برهنه بودند به سمت آنها گلوله‌های لاستیکی شلیک کردند.

این کار بدون هیچ دلیلی و صرفاً برای ایجاد رعب و وحشت صورت گرفت تا این پیام را منتقل کنند که اگر دسته‌جمعی یا با صدای بلند نماز بخوانیم تنبیه خواهیم شد.

در وعده افطار، یک‌چهارم قاشق چای‌خوری مربا و یک قاشق لبنه (ماست چکیده) دریافت می‌کردیم؛ گاهی کمتر، اما هرگز بیشتر نمی‌شد.

روزانه ۱۰ برش کوچک نان برای هر زندانی اختصاص دارد. در وعده ناهار، ۴ قاشق برنج، دو برش نازک خیار، دو برش نازک گوجه‌فرنگی و یک قاشق لوبیا به ما می‌دادند.

در وعده شام، یک قاشق ارده، دو قاشق نخود و یک تخم‌مرغ آب‌پز بود.

روز‌های شنبه برنجی در کار نبود، اما یک تکه کوچک شنیسل وجود داشت. روز‌های سه‌شنبه یک تکه کوچک بوقلمون و روز‌های چهارشنبه دو سوسیس کوچک اضافه می‌کردند. نه نمکی بود، نه شکری و نه قهوه‌ای.

برای هر نفر کمتر از یک‌چهارم لیوان چای وجود داشت. گاهی نخود تاریخ‌مصرف‌گذشته می‌آوردند که آن را دور می‌ریختیم. واضح است که این غذا حتی برای یک گربه یا کودک خردسال هم کافی نیست؛ تنها برای این است که بتوانیم هنگام آمارگیری بایستیم و بنشینیم. این وضع منجر به بیماری‌هایی شد مانند آنچه بر سر من آمد: هوشیاری‌ام را از دست می‌دادم و وقتی بیدار می‌شدم می‌دیدم روی زمین افتاده‌ام.

عید پسح بدترین دوره از نظر غذا بود. ما روزانه ۴ سهم «ماتسا» (نان فطیر) دریافت می‌کردیم؛ صبح‌ها سیب‌زمینی آب‌پز و تخم‌مرغ آب‌پز، و ظهر و شب هم به همین ترتیب.

وقتی این دوره تمام شد، ما را وزن کردند و هر کدام از ما بین ۲ تا ۸ کیلوگرم وزن کم کرده بودیم.

آنها هر دو ماه یک‌بار ما را وزن می‌کردند و زندانیانی که تا ۳۰ یا ۴۰ کیلوگرم وزن کم کرده بودند به اتّاق ویژه‌ای برده می‌شدند و چیز کوچکی به غذایشان اضافه می‌شد، اما نه چیزی که واقعاً کمبود و ضعف را جبران کند. افرادی را دیدم که ۳۵، ۴۰ و ۴۵ کیلوگرم وزن داشتند.

زندان‌ها به قبرستان زنده‌ها تبدیل شده‌اند. زندانی‌ای که نیاز به رفتن به درمانگاه دارد مجبور است بار‌ها و بار‌ها درخواست کند، و حتی زمانی که معاینه می‌شود درمان کاملی دریافت نمی‌کند.

زندانیان از رفتن به درمانگاه، بیمارستان، دادگاه یا دیدار با وکلا متنفرند، زیرا در طول راه مورد ضرب و شتم قرار می‌گیرند. به همین دلیل بسیاری از زندانیان از رفتن به درمانگاه خودداری می‌کنند.

اگر درخواست رفتن به درمانگاه کنی، به تو فحاشی می‌کنند. به ما می‌گفتند: 'نزد خدا یا به غزه بروید تا درمانتان کنند'.

یک‌بار هوشیاری‌ام را از دست دادم و با سر به زمین خوردم؛ مرا به درمانگاه بردند. در آنجا به من پاراستامول (قرصی شبیه به استامینوفن) دادند و بتادین زدنند.

افسر امنیتی به من گفت: 'بلند شو و به بند برگرد، ما امکانات ساختن یک سر جدید برای تو را نداریم'.

یک شب صدای فریاد شنیدیم. وقتی پرسیدیم چه شده، گفتند زندانی بیماری وجود دارد و برای او درخواست پزشک می‌کنند.

اما وقتی درخواست پزشک می‌کنند، کسی نمی‌آید. در آمارگیری صبحگاهی، دوباره از افسر خواستند پزشک بیاورد، زیرا حال او بدتر شده بود. تأخیر‌ها تا ساعت ۷:۳۰ ادامه یافت و سپس به دو زندانی اجازه دادند او را روی یک تشک به حیاط منتقل کنند. رسیدن پرستار نیم ساعت یا یک ساعت دیگر طول کشید و در این مدت حالش وخیم‌تر شد.

نامش لوئیس تورکمان بود و جلوی چشمان آنها جان داد. پس از آن، او را به بیمارستان منتقل کردند.

من یک روزنامه‌نگار آزاد و مستقل هستم که ده‌ها سال در این حوزه کار کرده‌ام. هرگز خطری برای امنیت اسرائیل نبوده و نخواهم بود. تا پیش از این بازداشت، در طول ۴۰ سال هرگز برای بازجویی احضار نشده بودم، بازداشت نشده بودم و هشداری دریافت نکرده بودم.

من هشت بار بر اثر شلیک ارتش مجروح شده‌ام؛ آخرین بار زمانی بود که همکارم شیرین ابوعاقله را کشتند.

هیچ توجیهی برای بازداشت من جز کار روزنامه‌نگاری‌ام وجود ندارد. شاید عصبانی شدند، چون به ژنو سفر کردم و درباره قتل شیرین شهادت دادم، یا، چون شکایتی علیه آنها در این باره به دیوان کیفری بین‌المللی ارائه کردم.

بازداشت من بخشی از تعرضی آگاهانه به روزنامه‌نگاری فلسطینی است. اسرائیل شاهدی برای اقدامات خود نمی‌خواهد؛ نمی‌خواهد کسی این تصاویر را به جهان نشان دهد.

هبه علاوی، بانوی ۳۸ ساله فلسطینی هم در مورد شرایط خود در زندان‌های رژیم صهیونیستی گفت: «روی شکم دراز کشیده بودیم، دست‌بند زده و با چشم‌بند. ما را زدند و دندان‌هایم شکست».

هبه علاوی، مادر پنج فرزند است و به مدت پنج ماه و نیم در زندان دیمون در بازداشت قرار داشت.

در توافق اقرار به جرم که بر اساس آن محکوم شد و شامل هیچ اتهام امنیتی نبود، ذکر شده است که علاوی تنها نان‌آور خانواده‌اش است و سوء پیشینه ندارد.

او در برابر قاضی اشاره کرد که از بیماری قلبی رنج می‌برد و دارو‌های مورد نیازش را در زندان دریافت نمی‌کند. در ابتدا به چهار ماه حبس و پرداخت جریمه محکوم شد و به دلیل عدم توانایی در پرداخت جریمه، یک ماه و نیم دیگر در حبس ماند. وقتی در جولای گذشته آزاد شد، وزن او ۳۶ کیلوگرم کاهش یافته بود.

او درباره زندان دیمون ـ تنها زندانی که زندانیان زن فلسطینی در آن نگهداری می‌شوند ـ می‌گوید: «در ماه مارس، یکی از وحشیانه‌ترین یورش‌ها رخ داد. آنها سه نارنجک گاز در حیاط انداختند، اجازه دادند دود بالا برود و سر ما فریاد زدند که روی شکم بیفتیم. وارد اتاق ما شدند، روی پاهایمان پا گذاشتند، ما را زدند، دست‌هایمان را گرفتند و با دست‌بند بستند ـ عمداً طوری که درد ایجاد کند. ما را به حیاط کشیدند و چشمانمان را با چسبی بسیار محکم بستند تا به ما فشار بیاید. در ابتدا سعی کردند چشم‌بندی روی من بگذارند، اما روی سرم قرار نگرفت. در نهایت زندانبان زن دیگری آمد، با تمام توانش دو سیلی به من زد، موهایم را با قدرت کشید و سپس چشم‌بند را گذاشت. مرا پابرهنه کشید. اگر می‌دیدند کسی سعی دارد دمپایی‌هایش را بردارد، به پاهایش ضربه می‌زدند. دخترانی بودند که ضربات محکمی به سرشان خورد. اما من، مرا زدند و دندان‌هایم شکست. یک زندانبان آن‌قدر روی انگشتان پایم پا گذاشت تا ناخنم کنده شد.

وقتی دراز کشیده بودیم، از شدت رعب و وحشت شهادتین گفتم، سپس یکی از زندانبانان به من گفت 'برای زندگی‌ات نماز بخوان'. اسیری بود که از شدت ترس آیاتی از قرآن می‌خواند و تفنگی را روی سرش فشار دادند. ما حدود یک ساعت آنجا روی زمین افتاده بودیم. از ما عکس گرفتند و فحاشی کردند، سپس در حالی که همه ما آنجا دراز کشیده بودیم، نارنجک صوتی دیگری جلوی پاهایمان انداختند. آن صدا وحشتی در من ایجاد کرد که تا به امروز هر شب می‌ترسم.

هنوز هم اگر صدایی در خانه بشنوم، حتی صدای کلید در، از ذهنم بیرون نمی‌رود؛ این‌که چگونه ما را کشیدند و چه بلایی سر ما آوردند.

دو بار دیگر هم در زندان ضرب و شتم شدم. یک‌بار به سرم ضربه زدند و گاز اسپری به صورتم زدند و بار دوم به شکمم ضربه زدند. به مدت ۱۵ روز خونریزی داشتم. نیاز به جراحی دارم، زیرا رحمم دچار آسیب شده است.

در تمام ۱۷۰ روزی که در زندان بودم، وعده صبحانه یک قاشق جو پرک بود که روی نوک قاشق مقدار کمی مربا قرار داشت. برای تمام روز ۶ برش نان دریافت می‌کردیم: گاهی سفت، گاهی خیس‌شده با آب، و گاهی کهنه.

در وعده ناهار معمولاً دو قاشق عدس همراه با دو قاشق نخود و دو قاشق برنج دریافت می‌کردیم ـ گاهی پخته و گاهی نیم‌پز.

روز‌های شنبه و سه‌شنبه یک برش مرغ غیرقابل خوردن و گاهی خام با بویی زننده می‌دادند.

دو روز در هفته یک قاشق چای‌خوری تن‌ماهی می‌دادند. خیار و گوجه‌فرنگی هم می‌دادند، اما کاملاً فاسد بود.

برای وعده شام یک قاشق ارده، یک قاشق نخود و یک تخم‌مرغ می‌دادند که فاسد یا یخ‌زده بود، به ما می‌دادند. ما تخم‌مرغ‌ها را دور می‌ریختیم، اما زندانیانی بودند که از شدت گرسنگی آن را می‌خوردند.

ما وعده صبحانه، ناهار و شام را جمع می‌کردیم تا با هم بخوریم و سیر شویم. برخی روز‌ها به سلول حمله می‌کردند و تمام غذاها، لباس‌ها و زیرانداز‌ها را بیرون می‌ریختند. زنانی بودند که داروی منظم داشتند و در طول یورش‌ها دارو‌ها را از آنها می‌گرفتند. حتی به زندانیان باردار هم کمکی نمی‌کردند؛ حتی اگر بی‌حال بودند، تب می‌کردند یا گرسنه بودند.

افراد زیر سن قانونی در سلول تنها بودند و شب‌ها را با گریه می‌گذراندند. آنها در وضعیت سوءتغذیه وحشتناکی بودند و هفته‌ای یک‌بار برای حمام بیرون می‌رفتند.

در ماه رمضان یورش‌های زیادی صورت گرفت و غذا بسیار بدتر شد. مقداری برنج می‌دادند که حتی برای یک کودک خردسال هم کافی نبود.

یک شب غذا خوردیم و وقتی شروع به نماز خواندن کردیم، به سمت ما نارنجک صوتی انداختند، ما را زدند، به حیاط کشیدند و سگ‌ها را روی سر‌های ما حرکت دادند. در آن زمان وارد سلول‌هایمان شدند و تمام غذایی را که جمع کرده بودیم تا شب پیش از آغاز روزه بخوریم، دور ریختند. همچنین آبی را که در بطری‌ها پر کرده بودیم تا طعم کلر آن ته‌نشین شود و بتوانیم بنوشیم، خالی کردند. همه چیز را روی لباس‌ها ریختند.

بیماری گال به سرعت در بند شیوع یافت. اول از من و یک زندانی دیگر شروع شد. در درمانگاه به ما گفتند این به دلیل شست‌وشوست. ما تنها دو تکه لباس داشتیم و اجازه حمام کردن به ما نمی‌دادند، پس طبیعی بود که به گال مبتلا شویم. یک‌بار بدون هیچ دلیلی به مدت هشت روز اجازه حمام کردن یا رفتن به حیاط را به ما ندادند. من بسیار ضعیف شده بودم، به همین دلیل سه هفته پیش از آزادی مرا به سلولی با زنان باردار منتقل کردند.

در زندگی‌ام هرگز احساسات تلخی مانند آنچه در زندان تجربه کردم نداشته‌ام. هیچ انسانی از آنجا سالم و طبیعی بیرون نمی‌آید. من هنوز نمی‌فهمم کجا هستم. به زندگی بازگشته‌ام، سعی می‌کنم آنچه را بر من گذشت فراموش کنم، اما هنوز احساس می‌کنم در یک کابوس هستم. هر صدایی که از فرزندانم یا اطرافیانم می‌شنوم، هنوز احساس می‌کنم در زندان هستم».

سامر حویره، روزنامه‌نگار، ۴۵ ساله هم می‌گوید: «می‌دانی اسکلت‌های متحرک چیست؟ ما به آن زامبی می‌گفتیم».

نخستین باری که سامر حویره زندانیان مبتلا به گال را در زندان دید، فرو ریخت: «می‌دانی اسکلت متحرک چیست؟ تمام پا‌ها خون، سینه خون، همه جا تاول و زخم. برخی با عصا راه می‌رفتند، برخی با واکر و برخی دیگر به یکدیگر تکیه می‌کردند. ما به آنها زامبی می‌گفتیم.

ذهن تو قادر به درک آن نیست: جوانان، سالخوردگان، به شدت لاغر. روی دست‌هایشان گوشتی وجود نداشت، فقط ریش و چشم می‌دیدی».

این چیزی بود که سامر حویره در انتهای ماه مه ۲۰۲۵ در زندان مجیدو دید. او هنوز نمی‌دانست، اما در سپتامبر همان سال خودش نیز در زندان نفحه به گال مبتلا شد. به گفته او، سه ماه طول کشید تا او را نزد پزشک ببرند.

در مصاحبه‌ای که در ژوئیه گذشته در ایستگاه رادیویی محل کارش انجام شد، حویره راه رفتن آهسته زندانیان مبتلا به گال و تلاششان برای دور نگه داشتن دست‌ها از بدن تا زخم‌ها لمس نشوند را تشریح کرد.

در طول یک ساعت و نیم، او سفر وحشتی را که در طول ۹ ماه میان مرکز بازداشت نظامی حواره و زندان‌های مجیدو و نفحه (که در بازداشت اداری نگهداری می‌شد) گذرانده بود توصیف کرد.

حویره در ژانویه ۲۰۲۶ پس از از دست دادن ۲۲ کیلوگرم از وزنش از زندان آزاد شد، پسر ۹ ساله‌اش در زمان آزادی او را نشناخت.