یک پاپیروس مصری ۳۰۰۰ ساله، بحث در مورد «غول‌ها» در کتاب مقدس را دوباره داغ کرده است

به گزارش مجله خبری نگار، این سند که «آناستازی اول» نام دارد، به حدود قرن سیزدهم پیش از میلاد، بیش از ۳۳۰۰ سال پیش، بازمی‌گردد. این سند به تاجر و باستان‌شناس، جیووانی داناستازی، فروخته شد و در سال ۱۸۳۹ وارد مجموعه موزه بریتانیا شد.

اخیراً، انجمن تحقیقات کتاب مقدس دوباره آن را برجسته کرد و به آنچه در مورد مردمی به نام شوسو گفته شده بود، اشاره کرد.

این سند که به شکل نامه‌ای است که توسط کاتبی به نام هوری به همکارش آمنهوتپ در زمان جنگ نوشته شده است، خطرات گذرگاه‌های باریک کوهستانی را شرح می‌دهد و هشدار می‌دهد: «گذرگاه‌های باریک مملو از مردان شاسو است که در میان درختان پنهان شده‌اند. برخی از آنها از سر تا پا چهار یا پنج ذراع قد دارند، چهره‌هایشان خشن است، قلب‌هایشان رحم و شفقتی نمی‌شناسد و به اقناع پاسخ نمی‌دهند.»

بر اساس واحد اندازه‌گیری ذراع (تقریباً ۵۰.۸ سانتی‌متر) در مصر باستان، طول چهار تا پنج ذراع تقریباً معادل بین ۲۰۳ سانتی‌متر (۶ فوت) و ۲۵۴ سانتی‌متر (۸ فوت) بوده است. این بدان معناست که این سند، افرادی با قد قابل توجه را توصیف می‌کند که بسیار فراتر از میانگین قد انسان در آن دوران و حتی فراتر از بلندترین افراد زمان ما بوده‌اند.

محققان معتقدند که این لوح احتمالاً به دوره پادشاهی جدید در مصر برمی‌گردد و آن را در چارچوب تاریخی جنگ‌های آن دوران قرار می‌دهد. منتقدان استدلال می‌کنند که این متن در واقع یک پیام آموزشی طنزآمیز است که در آن نویسنده، هوری، همکار خود آمنهوتپ را به دلیل ناآگاهی از جغرافیا، استراتژی نظامی و لجستیک مسخره می‌کند و قصد توصیف تحت‌اللفظی غول‌های فوق بشری را ندارد.

در این راستا، دکتر مایکل هایزر، محقق فقید کتاب مقدس، خاطرنشان کرد که طول‌های ذکر شده (بین ۲۰۳ تا ۲۵۴ سانتی‌متر) بسیار بلند هستند، اما غیرممکن نیستند و می‌توان آنها را با بلندترین افراد در دوران مدرن مقایسه کرد و لزوماً شواهدی از موجودات ماوراء طبیعی نیستند.

اشاره به غول‌ها در کتاب مقدس مکرراً آمده است. در فصل ششم سفر پیدایش آمده است: «در آن روزگار غول‌هایی در آن سرزمین بودند...» متن عبری از کلمه «نفلیم» استفاده می‌کند که اغلب به عنوان «غول‌ها» ترجمه می‌شود. در اعداد ۳۳:۱۳، کاوشگران عبری ساکنان کنعان را توصیف می‌کنند و می‌گویند: «ما غول‌ها را دیدیم... به طوری که در نظر خود مانند ملخ بودیم و در نظر آنها نیز چنین بودیم.»

قرن‌ها، بسیاری این روایت‌ها را صرفاً افسانه یا اغراق‌های نمادین می‌دانستند. اما ظهور اولین پاپیروس آناستازی چیز متفاوتی را ارائه داد: یک سند رسمی و غیرمذهبی، نوشته شده توسط یک کاتب حرفه‌ای مصری، که در واقع افرادی با قد استثنایی را در همان منطقه جغرافیایی و دوره تاریخی توصیف شده توسط متون مذهبی توصیف می‌کند.

محققان به دو اردوگاه تقسیم شده‌اند: یکی این پاپیروس را به عنوان مدرک تاریخی نادری می‌بیند که روایت‌های باستانی را تأیید می‌کند. طرفداران این نظریه استدلال می‌کنند: «این اولین سند رسمی اداری است که افرادی با چنین قد بلندی را توصیف می‌کند. این یک داستان افسانه‌ای نیست، بلکه یک گزارش عملی است که توسط یک مقام دولتی نوشته شده است.»

گروه دیگر در مورد نتیجه‌گیری‌های عجولانه هشدار می‌دهند. بسیاری از محققان خاطرنشان می‌کنند که «شاسو» یک گروه بادیه‌نشین شناخته‌شده در شام بودند، نه موجودات ماوراءالطبیعه. آنها همچنین معتقدند که این پیام ممکن است صرفاً یک تمرین نوشتاری باشد یا حاوی اغراق‌های ادبی باشد.

مهمترین نکته‌ای که شکاکان بر آن تأکید دارند، فقدان شواهد فیزیکی قطعی است. تا به امروز، هیچ اسکلت انسانی که به طول دو و نیم متر برسد، یا مسکن و ابزاری مناسب برای چنین بدن‌های غول‌پیکری، در هیچ مکان باستان‌شناسی یافت نشده است.

موزه بریتانیا این سند را به عنوان یک سند تاریخی توصیف می‌کند که جنبه‌هایی از زندگی نظامی و آگاهی جغرافیایی در مصر باستان را نشان می‌دهد، بدون اینکه در مورد موجودات ماوراءالطبیعه نتیجه‌گیری کند. بنابراین، بحث بین کسانی که این متون تاریخی را تأییدکننده روایت کتاب مقدس می‌دانند و کسانی که آنها را صرفاً اغراق‌های ادبی یا توصیفات نسبی در چارچوب تاریخی و فرهنگی خود می‌دانند، تا زمان کشف شواهد مادی قطعی ادامه دارد.

منبع: دیلی میل