یک روش نوآورانه، محرک‌های پنهان سرطان را آشکار می‌کند

دانشمندان دانشگاه استرالیای جنوبی روشی نوآورانه و مؤثر برای تشخیص تعاملات ژنی که باعث ایجاد سرطان می‌شوند، ابداع کرده‌اند که راه را برای تشخیص زودهنگام و درمان‌های دقیق‌تر هموار می‌کند.

به گزارش مجله خبری نگار، این روش جدید به جای تمرکز بر ژن‌های جهش‌یافته‌ای که به صورت جداگانه عمل می‌کنند، مانند مطالعات سنتی، برای شناسایی گروه‌هایی از ژن‌ها که برای رشد تومور با هم همکاری می‌کنند، به هوش مصنوعی متکی است.

دکتر آندرس سیفوئنتس-برنال، محقق ارشد، توضیح داد که تیمش از ابزار‌های هوش مصنوعی برای ارزیابی چگونگی تأثیر ژن‌ها بر یکدیگر در طول زمان استفاده کرده و تصویر واضح‌تری از مکانیسم‌های بیولوژیکی که تومور‌ها را قادر به رشد، گسترش و مقاومت در برابر درمان می‌کنند، ارائه می‌دهد.

او افزود: «روش‌های سنتی بر جهش‌های مکرر تمرکز دارند، اما اغلب تغییرات ژنتیکی ظریف یا نادر و تعاملات پیچیده بین ژن‌هایی که به سلول‌های بدخیم انگیزه توسعه می‌دهند را نادیده می‌گیرند.»

دانشیار توک لی، یکی از نویسندگان این مطالعه، گفت که این چارچوب جدید، نقش رو به رشد هوش مصنوعی در اکتشافات زیست‌پزشکی را برجسته می‌کند و به دنبال پر کردن شکاف‌های دیرینه در درک زیست‌شناسی سرطان است. سرطان یک حالت ایستا نیست، بلکه یک فرآیند پویا است که از طریق یک سری تغییرات تکامل می‌یابد. ژن‌ها با هم کار می‌کنند تا رفتار طبیعی سلول را مختل کنند و رویکرد ما برای ثبت این پیچیدگی طراحی شده است.

دانشمندان با استفاده از مجموعه داده‌های عظیم سرطان سینه نشان داده‌اند که یک سیستم مبتنی بر هوش مصنوعی نه تنها ژن‌های شناخته‌شده سرطان را شناسایی می‌کند، بلکه ژن‌های پنهان‌شده قبلی را نیز آشکار می‌کند. در حالی که برخی از این ژن‌ها جهش نیافته‌اند، بر ژن‌های دیگر تأثیر می‌گذارند و در توسعه تومور نقش دارند.

این تیم تأیید کرد که این روش با موفقیت بسیاری از عوامل محرک شناخته‌شده سرطان که در فهرست معتبر بین‌المللی سرشماری ژن سرطان ذکر شده‌اند را شناسایی کرده و همچنین ژن‌های کاندید جدیدی را که با سیگنال‌دهی سلولی، پاسخ ایمنی و گسترش سرطان مرتبط هستند، آشکار کرده است.

دانشمندان امیدوارند این روش به شناسایی اهداف درمانی جدید، به ویژه برای بیمارانی که تومور‌های آنها فاقد جهش‌های رایج است، کمک کند.

آنها اضافه می‌کنند که این چارچوب قابل انطباق است و می‌تواند برای سایر بیماری‌هایی که در آنها مکانیسم‌های تنظیمی با گذشت زمان تغییر می‌کنند، مانند تخریب عصبی، اختلالات خودایمنی و بیماری‌های التهابی مزمن، اعمال شود.

این مطالعه در مجله Royal Society Open Science منتشر شده است.

منبع: مدیکال اکسپرس

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری