ارتباط خطرناکی بین یک اختلال خواب شایع و زوال سلامت روان کشف شده است

به گزارش مجله خبری نگار، آنچه ممکن است فقط خروپف بلند یا خستگی زودگذر روزانه به نظر برسد، در واقع می‌تواند دریچه‌ای به سوی مشکلات روانی عمیق‌تر باشد، به خصوص با افزایش سن.

یک مطالعه طولانی مدت که توسط محققان موسسه تحقیقات بیمارستان اتاوا و دانشگاه اتاوا انجام شد، بیش از ۳۰، ۰۰۰ نفر بین ۴۵ تا ۸۵ سال را برای سال‌ها دنبال کرد.

یافته‌ها نشان داد افرادی که در معرض خطر ابتلا به آپنه انسدادی خواب، اختلال شایعی که در آن تنفس به طور مکرر در طول خواب متوقف می‌شود، قرار دارند، تقریباً ۴۰ درصد بیشتر احتمال دارد که مشکلات سلامت روان مانند افسردگی و اضطراب شدید را تجربه کنند.

محققان چندین علامت هشدار دهنده ساده را شناسایی کرده‌اند: خروپف که دیگران را آزار می‌دهد، خواب‌آلودگی مداوم در طول روز با وجود خواب کافی، مکث در تنفس که دیگران شاهد آن هستند یا فشار خون بالا. وقتی این علائم وجود داشته باشند، قویاً نشان‌دهنده احتمال بالای آپنه خواب هستند.

از سوی دیگر، تعریف «سلامت روان ضعیف» در این مطالعه محدود به تشخیص‌های پزشکی رسمی نبود، بلکه طیف وسیع‌تری را در بر می‌گرفت: کسانی که علائم مداوم افسردگی را تجربه می‌کنند، کسانی که از استرس روانی شدیدی رنج می‌برند که بر زندگی روزمره آنها تأثیر می‌گذارد، کسانی که قبلاً به یک بیماری سلامت روان مبتلا بوده‌اند و حتی کسانی که دارو‌های ضد افسردگی مصرف می‌کنند. این تعریف جامع، تصویر واضح‌تری از رنج روانی واقعی ارائه می‌دهد که ممکن است همیشه به مطب پزشک نرسد.

آنچه این یافته‌ها را حتی قانع‌کننده‌تر می‌کند، تداوم آنها در طول زمان است. ارتباط بین اختلالات خواب و مشکلات روانی صرفاً یک تصادف موقت نبود؛ بلکه وقتی شرکت‌کنندگان پس از تقریباً سه سال دوباره ارزیابی شدند، همچنان قوی و پایدار باقی ماند. علاوه بر این، این یافته فراتر از همبستگی ساده بود و یک رابطه علّی احتمالی را نشان می‌داد، زیرا افرادی که در ابتدا اختلالات خواب را تجربه می‌کردند، اما هیچ مشکل روانی نداشتند، بیشتر احتمال داشت که بعداً در زندگی به چنین مشکلاتی مبتلا شوند.

دانشمندان این رابطه را از طریق چندین مسیر بیولوژیکی ظریف توضیح می‌دهند. هر بار که فرد مبتلا به آپنه خواب نفس می‌کشد، سطح اکسیژن خون او به طور ناگهانی کاهش می‌یابد و سیگنال‌های اضطراری به مغز ارسال می‌شود. این اختلال مکرر، مغز را از استراحت عمیقی که در شب برای ترمیم خود و تنظیم شیمی خود به آن نیاز دارد، محروم می‌کند. علاوه بر این، بیدار شدن‌های مکرر - حتی برای کسری از ثانیه که فرد صبح آن را به خاطر نمی‌آورد - چرخه طبیعی خواب را مختل می‌کند و از دسترسی به مراحل عمیق‌تر که انرژی ذهنی را تجدید می‌کنند، جلوگیری می‌کند.

از سوی دیگر، این دوره‌های مکرر شبانه، هورمون‌های استرس را در بدن آزاد می‌کنند و حتی در حین تلاش برای استراحت، حالت هوشیاری بیش از حد ایجاد می‌کنند.

با گذشت زمان، این اختلال مداوم ممکن است منجر به تغییراتی در تعادل انتقال‌دهنده‌های عصبی در مغز شود - آن دسته از مواد شیمیایی ظریف که خلق و خو و احساسات ما را تنظیم می‌کنند.

اهمیت این کشف در مقیاس مشکلی است که به آن می‌پردازد. اختلالات خواب مانند آپنه انسدادی خواب نادر نیستند؛ آنها میلیون‌ها نفر را در سراسر جهان تحت تأثیر قرار می‌دهند، که بسیاری از آنها از ابتلا به آنها بی‌اطلاع هستند. در همین حال، مشکلات روانی مانند افسردگی و اضطراب در صدر فهرست علل رنج بشر در زمان ما قرار دارند و هزینه‌های هنگفت انسانی و اقتصادی آنها سالانه تا یک تریلیون دلار فقط در بهره‌وری از دست رفته تخمین زده می‌شود.

بنابراین، یافته‌های این مطالعه از یک کشف صرفاً دانشگاهی به یک نقشه راه برای مراقبت‌های بهداشتی تبدیل می‌شود. آنها یک تغییر اساسی در نحوه برخورد ما با بزرگسالان مسن و میانسال را پیشنهاد می‌کنند: به جای درمان مشکلات خواب و سلامت روان به عنوان شرایط جداگانه، به یک رویکرد یکپارچه نیاز داریم. وقتی کسی از خروپف یا خستگی مداوم شکایت دارد، ارزیابی روانشناختی باید بخش استانداردی از ارزیابی پزشکی باشد. به طور مشابه، وقتی کسی به افسردگی یا اضطراب مبتلا می‌شود، باید در مورد کیفیت خواب او تحقیق کنیم.

منبع: مدیکال اکسپرس