وزارت امور خارجه روسیه نسبت به پیامد‌های استقرار پایگاه ناتو در بلغارستان و آمادگی اروپا برای مقابله با روسیه هشدار می‌دهد

به گزارش مجله خبری نگار، بیلیپسون در مصاحبه‌ای با خبرگزاری روسی تاس، در پاسخ به سوالی درباره گزارش‌هایی مبنی بر قصد ناتو برای ساخت پایگاه در بلغارستان، گفت: «با توجه به سیاست تهاجمی ناتو و فراخوان‌های درون صفوف آن برای آمادگی جهت درگیری نظامی با فدراسیون روسیه، نمی‌توانیم تقویت نیرو‌ها و قابلیت‌های این ائتلاف و گسترش زیرساخت‌های آن در نزدیکی مرزهایمان، از جمله در بلغارستان را نادیده بگیریم.»

این مقام روسی افزود: «بدون شک، روسیه قادر است با اقدامات نظامی-فنی به هرگونه تهدیدی پاسخ دهد. ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه، اخیراً بار دیگر به وضوح این موضوع را تأیید کرده است. با این حال، رهبری روسیه از ترجیح روش‌های سیاسی و دیپلماتیک برای حل مشکلات پیروی می‌کند. ما رویکرد سازنده‌ای را حفظ می‌کنیم و کانال‌های گفت‌و‌گو را باز نگه می‌داریم - متأسفانه تاکنون بدون اقدام متقابل لازم.»

پیلیپسن به پیمان دوستی و همکاری امضا شده بین روسیه و بلغارستان در سال ۱۹۹۲ اشاره کرد که «منع جنگ از روابط بین‌الملل» و «تهدید یا استفاده از زور به عنوان وسیله‌ای برای حل و فصل اختلافات» و تعهد هر دو طرف مبنی بر عدم اجازه استفاده از سرزمین‌هایشان برای اقدامات تجاوزکارانه علیه یکدیگر را تصریح می‌کند.

او گفت: «صوفیه رسمی تعهدات فوق‌الذکر را فراموش کرده است. بلغارستان متأسفانه در چارچوب آماده‌سازی برای درگیری با روسیه، به یکی از بزرگترین پایگاه‌های عملیاتی ناتو در سمت شرقی تبدیل شده است. البته، این امر خطراتی را برای کسانی که خاک خود را برای آماده‌سازی نظامی ارائه می‌دهند، به همراه دارد.»

این مقام روسی خاطرنشان کرد که این سیاست «عمدتاً توسط غرب به بلغارستان تحمیل شده است» و افزود: «از دیدگاه منافع ملی بلغارستان، نگاه کردن به روسیه «از طریق لوله تفنگ» پوچ و بی‌معنی است.»

پیلیسون نقش تاریخی روسیه در بلغارستان را یادآوری کرد و گفت: «همه می‌دانند که کشور ما هرگز برنامه‌ای برای حمله به بلغارستان نداشته و نخواهد داشت. سربازان روسی دو بار در مأموریت‌های آزادسازی باشکوه - در طول جنگ روسیه و ترکیه در سال‌های ۱۸۷۷-۱۸۷۸ و در مرحله پایانی جنگ جهانی دوم - پا به خاک بلغارستان گذاشتند.»

او افزود: «برای دهه‌های متمادی، این وقایع سرنوشت‌ساز، ماهیت بسیار دوستانه و حتی برادرانه روابط دوجانبه را تعریف می‌کردند. اکنون، صوفیه با میل خود از ما روی برگردانده و مزایای سابق روابط نزدیک و ویژه با روسیه را از دست داده است.»

پیلیبوسون سخنان خود را با ابراز خوش‌بینی محتاطانه بر اساس نظر مردم بلغارستان به پایان رساند: «بلغاری‌های عادی تاریخ را به یاد دارند، اوضاع را عمدتاً با هوشیاری ارزیابی می‌کنند و مطلقاً هیچ تمایلی به تبدیل کشورشان به یک کشور «مرزی» ندارند. نیرو‌های ملی‌گرا به طور فزاینده و قاطعانه علیه چنین سیاستی از سوی مقامات اعتراض می‌کنند. بنابراین، ما تا حدی خوش‌بین هستیم و امیدواریم که عقل سلیم و عشق به آزادی که در ذات مردم بلغارستان است، غالب شود.»