یک عامل غیرمنتظره که تعداد حیوانات غول‌پیکر روی زمین را محدود می‌کند، کشف شده است

به گزارش مجله خبری نگار،یک تیم بین‌المللی از دانشمندان کشف کرده‌اند که نمک منبعی کمیاب و حیاتی برای گیاهخواران وحشی است. مشخص شده است که توزیع و تراکم بزرگترین حیوانات خشکی - فیل‌ها، زرافه‌ها و کرگدن‌ها - مستقیماً به میزان سدیم پوشش گیاهی وابسته است؛ و تعداد مکان‌هایی در کره زمین که گیاهان می‌توانند نیاز‌های آنها را برآورده کنند، بسیار کمتر از آن چیزی است که قبلاً تصور می‌شد. این مطالعه در مجله Nature Ecology & Evolution (NE&E) منتشر شده است.

اندرو آبراهام، نویسنده‌ی اصلی این مقاله، توضیح داد: «در آفریقا، غلظت سدیم در گیاهان بیش از هزار برابر متفاوت است. در بسیاری از مناطق، گیاهخواران به سادگی نمی‌توانند مقدار نمک مورد نیاز خود را از رژیم غذایی معمول خود دریافت کنند.»

این مشکل برای همه گیاهخواران رایج است، زیرا گیاهان به نمک کمی نیاز دارند. اما هرچه حیوان بزرگتر باشد، نیاز آن بیشتر و جبران کمبود آن دشوارتر است. یک مطالعه جدید که با استفاده از یک روش مستقل انجام شده است، تأیید کرده است که گیاهخواران غول پیکر به ویژه در برابر کمبود سدیم آسیب پذیر هستند.

برای فهمیدن اینکه حیوانات دقیقاً در کجا کمبود سدیم دارند، دانشمندان نقشه‌های بسیار دقیقی از محتوای نمک گیاهان را با داده‌های تراکم حیوانات و اطلاعات به‌دست‌آمده از مدفوع آنها مقایسه کردند. تجزیه و تحلیل مدفوع به آنها اجازه داد تا ارزیابی کنند که آیا بدن آنها نمک کافی دریافت می‌کند یا خیر. مشخص شد مناطقی با محتوای سدیم کم در پوشش گیاهی با مناطقی مطابقت دارند که تعداد گیاهخواران بزرگ به طور قابل توجهی کمتر از حد انتظار بر اساس بهره‌وری اکوسیستم است.

کمبود نمک همچنین رفتار غیرمعمول حیوانات را توضیح می‌دهد. در کنیا، فیل‌ها برای استخراج مواد معدنی حاوی سدیم وارد غار‌ها می‌شوند؛ در جنگل‌های کنگو، آنها خاک شور را از کف رودخانه‌ها بیرون می‌کشند؛ گوریل‌ها برای شورترین گیاهان با هم رقابت می‌کنند؛ و کرگدن‌ها، گورخر‌ها و گاو‌های وحشی مرتباً از دشت‌های نمکی طبیعی از کالاهاری تا ماسایی مارا بازدید می‌کنند. «اشتیاق به نمک» عامل قدرتمندی است که مهاجرت‌ها و تعاملات اجتماعی آنها را شکل می‌دهد.

یافته‌های این مطالعه برای طرفداران محیط زیست نگران‌کننده است. بسیاری از ذخایر طبیعی در مناطقی با سطح سدیم پایین واقع شده‌اند. انسان‌ها با نمک‌پاشی جاده‌ها یا استفاده از چاه‌های آب، «نمکزار‌های مصنوعی» ایجاد می‌کنند. این امر حیوانات را به سمت سکونتگاه‌های انسانی جذب می‌کند و درگیری انسان و حیات وحش را تشدید می‌کند.

آبراهام تأکید کرد: «اگر حیوانات نتوانند سدیم کافی را در محیط طبیعی خود دریافت کنند، آن را در جایی که به راحتی در دسترس است - در اطراف انسان‌ها - جست‌و‌جو می‌کنند.»