چهار مهاجم تیم ملی فرانسه درس‌های زیادی آموخته‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، در مقابل اوکراین، چهار مهاجم بارکولا، امباپه، چرکی و اولیزه بین لحظات تردید و انفجار استعداد، متناوباً بازی کردند و به آبی‌ها پایه و اساس امیدوارکننده‌ای برای کار کردن قبل از جام جهانی ۲۰۲۶ ارائه دادند.

عصر پنجشنبه در پارک دو پرنس، تیم ملی فرانسه با نتیجه ۴-۰ اوکراین را شکست داد و صعود خود به جام جهانی ۲۰۲۶ را قطعی کرد. یک پیروزی قاطع و اطمینان‌بخش، اما بدون درس نبود، به خصوص در حمله. در حالی که آبی‌ها استحکام جمعی و تمام‌کنندگی دقیق خود را نشان دادند، این مسابقه همچنین به عنوان یک آزمون واقعی برای چهار بازیکن تحت نظارت ویژه بود: بارکولا، امباپه، چرکی و اولیزه. بین نیمه‌های اول محتاطانه، لحظات تردید و تجدید قوا در نیمه دوم، آبی‌ها نشان دادند که اثربخشی حمله به همان اندازه که به هماهنگی جمعی بستگی دارد، به دقت فردی نیز بستگی دارد.

این مسابقه یک آزمون واقعی برای چهار مهاجم فرانسوی بود. رایان چرکی به نقش شماره ۱۰ پشت سر کیلیان امباپه، کاپیتان و مهره اصلی خط حمله، بازگشت، در حالی که مایکل اولیزه، که پس از عملکرد‌های ناامیدکننده در ماه اکتبر به دنبال جبران خود بود، باید ثابت می‌کرد که می‌تواند خودش را حفظ کند. در جناحین، بردلی بارکولا، که اخیراً در PSG عملکرد خوبی نداشت، از غیبت عثمان دمبله بهره برد تا استعداد خود را به نمایش بگذارد و دشان را از اهمیت او برای تیم فرانسه متقاعد کند؛ بنابراین هر یک از چهار مهاجم انگیزه بیشتری داشتند: برای ارائه عملکرد خوب در زمین، نشان دادن ارزش خود و زمینه‌سازی برای بازی‌های ملی پیش رو.

یک بررسی مختلط قبل از بیداری واقعی!

نیمه اول نقاط قوت و ضعف این چهار نفر را برجسته کرد. اولیسه برای ایجاد یک تاثیر قاطع در برابر دفاع فشرده و سازمان‌یافته اوکراین تقلا می‌کرد، در حالی که امباپه، با دریافت سرویس کم، مجبور بود در فضا کار کند و با یک بلوک دفاعی متراکم رو‌به‌رو شود. بارکولا، به نوبه خود، هرگز از جناح چپ دور نشد و اغلب فعال‌ترین بازیکن در حمله بود، حتی اگر موفقیتش محدود بود، در حالی که چرکی، با تحرک و در دسترس بودن با ۹۲ لمس توپ، سعی در شروع بازی داشت، اما توسط تیم منظم اوکراینی خنثی شد. به نظر می‌رسید هر بازیکن در نقش فردی خود راحت است، اما کل تیم هنوز به طور کامل عمل نمی‌کرد، که نشان می‌دهد هنوز کار‌هایی برای ساده‌سازی پاسکاری و ترکیب موثر آنها باید انجام شود.

کیلیان امباپه توضیح داد: «نیمه اول کمی پیچیده بود، اما در نیمه دوم، پنالتی گرفتیم که اوضاع را برای ما باز کرد، بنابراین آنها مجبور شدند کمی هجومی‌تر بازی کنند و ما گل‌های زیادی زدیم. صحبت‌های بین دو نیمه؟ اینکه باید سرعت بازی را بالا می‌بردیم، اینکه هدف آنها خواباندن بازی بود، بدون اینکه قصد بی‌احترامی داشته باشند. اینکه در نیمه اول کمی در دام آنها افتاده بودیم، به این معنی که کمی بی‌خیال بازی کردیم. کمی بی‌خیالانه مالکیت توپ را از دست می‌دادیم. هدف این بود که همیشه ریتم را حفظ کنیم، سعی کنیم توپ را تا حد امکان به گردش درآوریم تا از سد دفاعی عبور کنیم، فضا برای شوت‌زنی ایجاد کنیم و حملات خود را به پایان برسانیم. این کاری بود که ما در نیمه دوم انجام دادیم و زدن چهار گل در یک نیمه یک دستاورد بزرگ است.» در نیمه دوم بود که این چهار نفر بالاخره ریتم خود را پیدا کردند و به گل رسیدند.

در واقع، مایکل اولیس با دقت فنی خود دروازه حریف را باز کرد و در فاز تهاجمی تعیین‌کننده بود. کیلیان امباپه از روی نقطه پنالتی گل اول را زد و سپس پس از کار اکیتیکه، با یک فرصت‌طلبی دو گل زد. با وجود اینکه جای خود را به آکلیوش داد، چرکی پیش از این تاثیر خود را گذاشته بود و در تبدیل پنالتی به گل توسط مهاجم رئال مادرید نقش داشت. این نیمه دوم به این چهار نفر اجازه داد تا پتانسیل جمعی خود را به نمایش بگذارند، اعتماد به نفس پیدا کنند و پایه‌های آنچه در پیش است را بنا کنند. دیدیه دشان در کنفرانس مطبوعاتی تأکید کرد: «بعضی از بازیکنان زمان بازی پیدا کردند که مهم بود. در طول این وقفه بازی‌های ملی مصدومیت‌هایی وجود دارد، احتمالاً تعداد آنها زیاد است، حتی اگر به من اجازه دهد بازیکنان دیگر را ببینم. اما این به من اجازه نمی‌دهد آنطور که دوست داشتم تمرین کنم. اگر همه اینجا باشند، و این چیزی است که من به آن امیدوارم، انتخاب دشوار خواهد بود. اما این استراحت با توجه به همه چیز‌هایی که در انتظار ماست مهم بود، حتی اگر من همیشه این کار را انجام داده‌ام.» در نهایت، ارزیابی کلی همچنان متناقض است، در ابتدا با شروع ضعیف مواجه شد، اما عملکرد نهایی مثبت بود. فراز و نشیب‌هایی وجود داشت، اما مهم‌تر از همه، پایه‌های محکمی برای ساختن قبل از بازی‌های بین‌المللی پیش رو وجود داشت.