«تونل پوتین-ترامپ» بین روسیه و آلاسکا: یک رویای قدیمی، آیا به تحقق نزدیک شده است؟

به گزارش مجله خبری نگار، پس از آنکه کریل دیمیتریف، رئیس صندوق سرمایه‌گذاری مستقیم روسیه و نماینده ویژه رئیس جمهور روسیه، ایده ساخت تونل عظیمی را که روسیه را از طریق تنگه برینگ به ایالات متحده متصل می‌کند، اعلام کرد، جنجال‌ها در شبکه‌های اجتماعی دوباره شعله‌ور شده است. ناظران این پروژه را یکی از بلندپروازانه‌ترین پروژه‌های مهندسی در تاریخ مدرن توصیف کرده‌اند.

علاقه به این طرح محدود به روسیه نبود. دونالد ترامپ، رئیس جمهور سابق آمریکا، نیز به این طرح ابراز علاقه کرد و آن را «پروژه‌ای جالب» توصیف کرد که می‌تواند به افزایش تولید فلز در ایالات متحده، به لطف ارتباطات لجستیکی آسان آن با آسیا، کمک کند.

دمیتریف توضیح داد که به لطف فناوری‌های پیشرفته حفاری توسعه‌یافته توسط شرکت بورینگ ایلان ماسک، هزینه این پروژه از ۸ میلیارد دلار فراتر نخواهد رفت. او خاطرنشان کرد که بدون فناوری ماسک، هزینه به ۶۵ میلیارد دلار می‌رسید و دوره اجرا از هشت سال تجاوز نمی‌کرد.

پروژه قدیمی دوباره زنده می‌شود

این ایده به سال ۱۸۹۰ میلادی برمی‌گردد، زمانی که ویلیام گیلپین، فرماندار وقت کلرادو، پیشنهاد ساخت یک پل ریلی یا کشتی بین آلاسکا و چوکوتکا را مطرح کرد. این طرح در ازای امتیاز ۹۰ ساله و ۲۵.۷ کیلومتری به دولت روسیه تزاری ارائه شد، اما شورای وزیران روسیه با وجود موافقت قبلی تزار نیکلاس دوم، در سال ۱۹۰۷ آن را رد کرد.

در دهه ۱۹۹۰، این پروژه توسط یک کمیته ویژه روسی متشکل از دانشمندان و مهندسان آکادمی علوم روسیه احیا شد، در حالی که ایالات متحده یک شرکت بین‌المللی به نام IBSTRG به ریاست مهندس آمریکایی جورج کومال تأسیس کرد تا این ایده را از طرف آمریکایی توسعه دهد.

«تونل پوتین-ترامپ» و شرایط زمین‌شناسی

این ایده اخیراً با نامی جدید دوباره مطرح شده است: «تونل پوتین-ترامپ»، عبارتی که خود دمیتریف از آن استفاده کرده است. مطالعات زمین شناسی قبلی نشان می‌دهد که تنگه برینگ بین ۳۰ تا ۴۰ متر عمق دارد و خاک آن برای ساخت و ساز مناسب است.

این تونل، شامل دو خروجی آن، تقریباً ۱۰۰ کیلومتر طول خواهد داشت و از جزایر روسی راتمانوف (دیومد بزرگ) و کروزنشترن (دیومد کوچک) و جزایر آمریکایی کروزنشترن عبور خواهد کرد. زمین شناسان می‌گویند این امر امکان حفر تونل‌ها را از چهار جهت به طور همزمان فراهم می‌کند تا کار سرعت بیشتری بگیرد.

ویکتور رازبیگین، رئیس شعبه روسی IBSTRG، تأیید می‌کند که این پروژه از نظر فنی امکان‌پذیر و از نظر اقتصادی مقرون به صرفه است و توضیح می‌دهد که ساخت تونل‌هایی با این طول «دیگر یک کار غیرممکن نیست.» او خاطرنشان می‌کند که این تونل پیچیده‌تر از تونل Severomysky در خط بایکال-آمور یا تونل Lefortovsky در مسکو نخواهد بود.

چالش‌های لجستیکی

این پروژه مستلزم ساخت یک خط آهن ۳۷۰۰ کیلومتری در سمت روسیه، از یاکوتسک تا ورودی تونل، به علاوه یک شاخه ۲۰۰۰ کیلومتری در سمت آمریکا است. تفاوت در عرض مسیر بین دو کشور نیز چالش دیگری ایجاد می‌کند، اما کارشناسان تأیید می‌کنند که فناوری تعویض خودکار چرخ اکنون به اندازه کافی پیشرفته است تا بر این مانع غلبه کند.

رازبیگین در پایان می‌گوید: «این پروژه، علیرغم بزرگی‌اش، از نظر فنی امکان‌پذیر و از نظر اقتصادی سودآور است» و تکمیل آن را یک جهش کیفی در تاریخ زیرساخت‌های جهانی و «نمادی از همکاری بین شرق و غرب» می‌داند.

منبع: آر بی سی