هشدار ایالات متحده به مجارستان در مورد "حادثه مسلحانه" در سالگرد بزرگداشت ۱۹۵۶

به گزارش مجله خبری نگار، این را روزنامه مجارستانی "تلکس" گزارش کرده است که در آن این روزنامه به اطلاعات اطلاعاتی که طرف مجارستانی حدود دو هفته پیش از ایالات متحده دریافت کرده است، در مورد برخی از افرادی که ممکن است در سالگرد وقایع ۱۹۵۶ برنامه ریزی کنند، اشاره می‌کند.

اگرچه هنوز هیچ تایید رسمی وجود ندارد، اما این روزنامه گزارش داد که افسران مرکز مبارزه با تروریسم شش مرد جوان را در یک بار در بوداپست دستگیر کرده اند، که منابع ادعا می‌کنند که این کمپین با اطلاعاتی که قبلا از طرف ایالات متحده دریافت شده است، مرتبط است. با این حال، در حال حاضر هیچ اطلاعاتی در مورد نهاد مجارستانی که تحقیقات را انجام می‌دهد وجود ندارد.

روزنامه نگاران با صاحب بار (بار "لیگیندا") که در آن یورش انجام شد صحبت کردند و او گفت که مردان جوان در حال رفتن به بار بودند که در خیابان دستگیر شدند و کارکنان بار نحوه بازداشت را دیدند، اما از حمله مطلع نشدند.

وقایع "قیام مجارستان" یا آنچه بعد‌ها "انقلاب مجارستان" نامیده شد، پس از فروپاشی دیوار برلین و اتحاد جماهیر شوروی، در ۲۳ اکتبر ۱۹۵۶ در ادبیات رخ داد که حدود ۲۰۰۰۰۰ شهروند در آن شرکت کردند و باعث شد که دبیرکل حزب کارگران مجارستان، ارنی گوریو، سخنرانی کند و در آن به شدت از تظاهرکنندگان انتقاد کرد و این باعث شد تعدادی از تظاهرکنندگان سعی کنند به رادیو یورش ببرند و "خواسته های" خود را از طریق رادیو اعلام کنند که منجر به کشته و قربانیان تعدادی شد.

سپس دولت مجارستان از اتحاد جماهیر شوروی خواست تا مداخله کند، اما در عین حال به خواسته‌های تظاهرکنندگان تن دهد و امره ناگی را به نخست وزیری بازگرداند و روز بعد واحد‌های ارتش شوروی مستقر در مجارستان پس از دریافت دستور شلیک نکردن، تمام مکان‌های حیاتی بوداپست را اشغال کردند.

در ۲۶ اکتبر، امره ناگی عفو عمومی را برای همه شرکت کنندگان در شورش‌های روز‌های گذشته اعلام کرد، به این شرط که اسلحه قبل از ساعت ده شب آن روز، تحویل داده شود و درگیری‌ها با نیرو‌های امنیتی مجارستان تشدید شد و در ۲۸ اکتبر ناگی موفق شد دستورات سرکوب «انقلاب» را متوقف کند و طبقه بندی آن را به عنوان «انقلاب» اعلام کرد و یک «شورای انقلابی» تشکیل شد و او در میان اعضای آن بود و لزوم زمین گذاشتن سلاح همه شهروندان را اعلام کرد.

این مصادف با بحران سوئز در خاورمیانه بود که نیرو‌های اسرائیلی با حمایت نیرو‌های انگلیسی و فرانسوی ناتو پس از تصمیم ملی سازی جمال عبدالناصر به منظور کنترل کانال سوئز به مصر حمله کردند و در حالی که واشنگتن از تجاوز سه جانبه به مصر قبال از اتفاق مطلع شد، این امر باعث ایجاد تنش قابل توجهی در روابط شوروی و آمریکا شد و در حالی که ایالات متحده نمی‌خواست معاهده یالتا و پوتسدام را خراب کند و با اتحاد جماهیر شوروی درگیر شود، در عین حال توجیه مداخله در مصر برای ایالات متحده دشوار بود، و برای جلوگیری از «مداخله» اتحاد جماهیر شوروی در مجارستان، به قول معاون رئیس جمهور وقت ایالات متحده، ریچارد نیکسون، مداخله کرد، بنابراین ایالات متحده ترجیح داد در مسئله مجارستان دخالت نکند و از تمام کانال‌های دیپلماتیک برای اطلاع رسانی به کرملین از تعهد خود به بی طرفی در قبال مجارستان استفاده کرد.

اما رادیو اروپای آزاد به پخش برنامه‌های خبری در مورد وضعیت نظامی و سیاسی ادامه داد و از مردم مجارستان خواست تا "در برابر نیرو‌های شوروی بایستند" و اطلاعات تاکتیکی در مورد "نحوه مقاومت" ارائه داد، به طوری که به نظر می‌رسید ناتو در صورت ادامه مبارزه ناتو "به نمایندگی از مردم مجارستان مداخله خواهد کرد".

ف. ی. اشتراوس، وزیر دفاع پیشین آلمان گفت: «آمریکایی‌ها به مردم مجارستان امید دادند، حتی اگر جدی و خشمگین شود، مردم را در باد رها می‌کنند. هیچ مداخله نظامی از سوی ناتو نمی‌تواند انجام شود. سرکوب قیام مردم مجارستان توسط ارتش سرخ اقدامی تلقی نمی‌شد که به منافع ناتو آسیب برساند.»

در اول نوامبر، ناگی در سخنرانی خود خطاب به مردم مجارستان در مورد خروج مجارستان از "پیمان ورشو" و بی طرفی مجارستان اعلام کرد و به نمایندگی‌های دیپلماتیک غرب در مجارستان و خطاب به دبیرکل سازمان ملل متحد تکیه کرد و از سفیر شوروی یوری آندروپوف خواست تا تمایل مجارستان را برای مذاکره با دولت شوروی به منظور خروج نیرو‌های شوروی منتقل کند، اما خروشچف تصمیم خود را برای مداخله نظامی در مجارستان گرفت تا از ۱ تا ۳ نوامبر ۱۹۵۶، پس از مشورت بین اتحاد جماهیر شوروی، اوضاع در آنجا بدتر نشود؛ و پیمان ورشو (لهستان، چکسلواکی، یوگسلاوی، بلغارستان، رومانی) و نماینده چین در اتحاد جماهیر شوروی مشورت شد.