رفتار سلول‌های ایمنی در مغز‌های مبتلا به بیماری آلزایمر

به گزارش مجله خبری نگار،نتایج تحقیقات دانشگاه واشنگتن نشان داد:میکروگلیا در مغز افراد مبتلا به بیماری آلزایمر بیشتر در حالت پیش التهابی قرار دارد و این امر باعث می‌شود که آن‌ها کمتر از مغز محافظت کنند.

میکروگلیا سلول‌های ایمنی هستند که با پاکسازی مواد زائد و حفظ عملکرد طبیعی مغز به سالم نگه داشتن مغز کمک می‌کنند. در پاسخ به عفونت یا پاکسازی سلول‌های مرده، این تغییر شکل دهنده‌ها می‌توانند برای جذب مهاجمان و زباله‌ها، حرکت کمتری داشته باشند. آن‌ها همچنین سیناپس‌ها را در طول رشد هرس می‌کنند که به شکل دهی مداری برای مغز کمک می‌کند تا به خوبی کار کند.

کمتر مشخص است که آن‌ها چه نقشی در آلزایمر دارند، اما در افراد مبتلا به بیماری مخرب عصبی، برخی از میکروگلیا‌ها به شدت پاسخ می‌دهند و ممکن است باعث التهاب شوند که به مرگ سلول‌های مغزی کمک می‌کند. متأسفانه، آزمایشات بالینی دارو‌های ضد التهابی برای آلزایمر اثرات قابل توجهی نشان نداده است.

برای بررسی نقش میکروگلیا در بیماری آلزایمر، کاترین پراتر (Katherine Prater) و کوین گرین (Kevin Green) دانشمندان علوم اعصاب از دانشگاه واشنگتن، همراه با همکارانی از چندین مؤسسه آمریکایی، از نمونه‌های کالبد شکافی مغز از اهداکنندگان تحقیقاتی برای مطالعه فعالیت میکروگلیا استفاده کردند.

با استفاده از روشی جدید برای تقویت توالی آر ان‌ای تک هسته ای، این تیم پژوهشی توانست ۱۰ خوشه مختلف میکروگلیا را در بافت مغز بر اساس مجموعه منحصر به فرد بیان ژن آن‌ها شناسایی کند که به سلول‌ها می‌گوید چه کاری انجام دهند. گفتنی است که سه مورد از این خوشه‌ها قبلا دیده نشده بودند و یکی از آن‌ها در افراد مبتلا به بیماری آلزایمر شایع‌تر بود. این نوع میکروگلیا دارای ژن‌هایی است که در التهاب و مرگ سلولی نقش دارند.

به طور کلی، محققان دریافتند: خوشه‌های میکروگلیا در مغز افراد مبتلا به بیماری آلزایمر بیشتر در حالت پیش التهابی قرار دارند. این موضوع بدان معناست که آن‌ها احتمال بیشتری برای تولید مولکول‌های التهابی داشتند که می‌توانند به سلول‌های مغز آسیب برسانند و احتمالاً به پیشرفت بیماری آلزایمر کمک کنند.

انواع میکروگلیا در مغز افراد مبتلا به آلزایمر کمتر محافظ هستند و توانایی آن‌ها را برای کشیدن وزن در پاکسازی سلول‌های مرده و مواد زائد و ترویج پیری سالم مغز به خطر می‌اندازند.

دانشمندان همچنین فکر می‌کنند میکروگلیا می‌تواند در طول زمان انواع آن را تغییر دهد. بنابراین، پیگیری چگونگی تغییر میکروگلیا در طول زمان می‌تواند به محققان کمک کند تا دریابند چگونه آن‌ها در بیماری آلزایمر نقش دارند.

پراتر می‌گوید: در این مرحله، نمی‌توانیم بگوییم که آیا میکروگلیا‌ها باعث آسیب می‌شوند یا اینکه آسیب باعث می‌شود این میکروگلیا‌ها رفتار خود را تغییر دهند. این تحقیق هنوز در مراحل اولیه است، اما درک ما از نقش این سلول‌ها در بیماری آلزایمر را ارتقا داده و نشان می‌دهد که خوشه‌های میکروگلیا ممکن است اهدافی برای درمان‌های جدید باشند. این تیم امیدوار است که کار آن‌ها منجر به توسعه روش‌های درمانی جدیدی شود که می‌تواند زندگی افراد مبتلا به آلزایمر را بهبود بخشد.

پراتر در پایان می‌گوید: اگر بتوانیم مشخص کنیم که میکروگلیا‌ها چه کار می‌کنند، ممکن است بتوانیم رفتار آن‌ها را با درمان‌هایی که ممکن است از این بیماری جلوگیری یا کندتر کند، تغییر دهیم.

شرح کامل این مطالعه در مجله تخصصی Nature Aging منتشر شده است.