ساز و کار سیستم ۴ هافبکه ژاوی

به گزارش مجله خبری نگار، پس از به پایان رسیدن جام جهانی و آغاز دوباره لیگ‌های اروپایی، بارسایی‌ها امید زیادی داشتند که تیم‌شان روند خوب نیم‌فصل اول در لالیگا را تداوم ببخشد و با حفظ صدرنشینی، پس از ۳ فصل ناکامی، بالاخره به عنوان قهرمانی لیگای اسپانیا دست پیدا کند. اما آن‌ها در دیدار اول‌شان بعد از جام جهانی ۲۰۲۲ قطر مقابل اسپانیول، چندان پرفروغ ظاهر نشدند و با تساوی ۱-۱ متوقف شدند. آن‌ها در آن مسابقه، نمی‌توانستند بازیکنانی همچون دمبله و کونده را از ابتدا در ترکیب قرار دهند، چرا که یک هفته قبل‌تر در فینال جام جهانی بازی کرده بودند و خطر مصدومیت وجود داشت. آرائوخو نیز هنوز به آمادگی صد درصدی نرسیده بود.

اما پیروزی سخت در برابر اینترسیتی در دور نخست رقابت‌های کوپا دل ری، ژاوی را وادار کرد تا برای بازی در مقابل اتلتیکو مادرید، سیستم تیمش را دستخوش تغییراتی کند.

بارسلونا سال‌هاست که از سیستم ۴-۳-۳ استفاده می‌کند و کمتر مربی‌ای بوده که در این سال‌ها از سیستم‌های دیگری استفاده کرده باشد. ارنستو والورده در مقطعی از سیستم ۴-۴-۲ خطی و رونالد کومان در یک دوره از سیستم‌های ۳-۵-۲ و ۳-۴-۳ استفاده کرد. حتی خود ژاوی نیز در فصل گذشته سعی کرد از سیستم سه دفاعه بهره ببرد، اما نتیجه خوبی نداشت و او هم در نهایت به همان ۴-۳-۳ کلاسیک بارسلونا بازگشت.

اما ژاوی هرناندز، در مقابل اتلتی، از هر ۴ هافبک سرشناس تیمش، یعنی بوسکتس، دی‌یونگ، پدری و گاوی استفاده کرد که اتفاقا این تغییر و تحول در سیستم و ترکیب، نتیجه خوبی داشت و بارسا توانست با ۱ گل از سد سفید و قرمز‌های مادریدی عبور کند.

بارسلونا در دیدار بعدی خود، یعنی در مقابل رئال بتیس در مرحله نیمه‌نهایی سوپرکاپ اسپانیا، دوباره به سیستم ۴-۳-۳ و استفاده از ۳ هافبک برگشت و دوباره کارش گره خورد. آن‌ها در ۱۲۰ دقیقه موفق نشدند تیم مانوئل پیگرینی را از پیش رو بردارند و در نهایت با پیروزی در ضربات پنالتی، حریف رئال مادرید در مسابقه فینال سوپرکاپ شدند.

ژاوی هرناندز در مقابل حریف سنتی و رقیب دیرینه بارسا، یک بار دیگر از ۴ هافبک در ترکیب اصلی تیمش استفاده کرد و همچون بازی مقابل اتلتی، باز هم موفق بود و به راحتی و با ۳ گل دیگر تیم شهر مادرید را شکست داد و اولین قهرمانی‌اش به عنوان سرمربی در بارسلونا را کسب کرد. اما سیستم ۴ هافبکه ژاوی در بارسلونا چگونه کار می‌کند؟

در این سیستم، حضور فرنکی دی‌یونگ در انتهای زمین در کنار سرخیو بوسکتس، به کاپیتان بارسایی‌ها کمک می‌کند تا از شر پرس مهاجمین و هافبک‌های حریف خلاص شود و آزادانه‌تر بازی کند. حضور فعال هافبک هلندی در کنار بوسکتس، ناتوانی او در دوندگی و حضورش در فضا‌های مناسب را پوشش داده است؛ چرا که دی‌یونگ با فعالیت زیادش در میانه میدان چند بازیکن حریف را مشغول خودش می‌کند و حتی اگر بوسکتس تحت فشار باشد، او می‌تواند گزینه‌ای مناسب برای مقصد پاس‌های مدافعان بارسا باشد.

حضور دی‌یونگ، آزادی عمل بیشتری به گاوی و پدری می‌دهد و آن‌ها می‌توانند با اتکا به حضور دو هافبک در پشت سرشان، با خیال راحت‌تری به محوطه جریمه حریف نزدیک شوند. اگر نگاهی به گل‌های بارسلونا در بازی‌هایشان مقابل اتلتیکو و رئال مادرید بیاندازیم، به وضوح می‌بینیم که این دو هافبک جوان حضور پررنگ‌تری در محوطه جریمه حریف دارند. آن‌ها با حضور در نیم‌فضا‌های چپ و راست، کاناب‌های کناری را لب خط آزاد می‌کنند. آن‌ها همچنین با حرکات طولی‌شان و جلو کشاندن یک مدافع حریف، فضا را برای فرار مهاجمین فراهم می‌کنند.

اما آیا با کم کردن یک وینگر از سیستم، توان تیم در حمله از جناحین کاهش نمی‌یابد؟ الخاندرو بالده و جوردی آلبا، مدافعان کناری‌ای هستند که با نفوذهایشان از کانال‌های کناری باعث می‌شوند نبود وینگر چپ در ترکیب به چشم نیاید. ژولز کونده و رونالد آرائوخو، مدافعینی بودند که در سمت راست ترکیب بارسا بازی کردند. آن‌ها در این پست، وظیفه هجومی زیادی بر عهده ندارند و غالبا وظایف دفاعی بیشتری بر عهده داشتند. عقب ماندن آن‌ها در هنگام حمله، این امکان را به دو مدافع دیگر می‌دهد که بازتر شوند و این‌گونه فضای خالی پشت سر دفاع چپی که نفوذ کرده است هم پوشش داده می‌شود.

حضور ۴ هافبک در زمین، باعث برتری عددی بارسایی‌ها در میانه میدان نیز می‌شود و کنترل بازی در دست بلوگرانا قرار می‌گیرد، اتفاقی که بارسایی‌ها به آن اعتیاد دارند، یعنی مالکیت توپ زیاد و در اختیار داشتن توپ و میدان.