آغاز یک کار بزرگ

به گزارش مجله خبری نگار یکی از بزرگان سینما می‌گوید سینما وادی حیرت است و هر فیلمی که بتواند بیشتر و بیشتر مخاطب را به وادی حیرت ببرد، به این تعریف سینما بیشتر نزدیک شده است. سینما از همان بدو تولد، از همان زمان که در اولین نمایش برادران لومیر لوکوموتیو قطار را از پرده به سمت تماشاگران راند وباعث ترس و فرار آن‌ها شد میزان ابهت خود را به کشید. بعد‌ها وبا رشد تکنولوژی، توقع مخاطب هم از فیلم‌هایی که می‌دیدبالا رفت. رفته رفته به اندازه محتوای اثر، جذابیت‌های تصویری هم اهمیت پیدا کردوحتی گاه کاملا به محتوای اثر غلبه کرد. به این معنا که اگرجذابیت‌های تصویر ومیزان باورپذیری یک فیلم بیشتر بود بیشتربه چشم می‌آمد و این توانایی را داشت که اشکالات دیگر فیلم را یکسره به حاشیه ببرد.
در گذشته، کار‌های این بخش را متخصصان وکارشناسان جلوه‌های میدانی براساس تجربیات به دست آمده و براساس آزمون و خطا انجام می‌دادند؛ که کاری پرزحمت، وقت گیر، هزینه بر وگاه خطرناک برای عوامل بود. اما با گذشت زمان، سینما دیگر نمی‌توانست به همان جلوه‌ها و تروکاژ‌های قدیمی اکتفا کند. سینما در حال پوست انداختن بود. توقع مخاطبان به شدت بالا رفته بود وایده‌های نویسندگان فیلمنامه‌ها چنان عنان گسیخته و بی محابا و جاه طلبانه پروبال گرفته بود که تصویر وسینما برای رسیدن به آن باید حسابی به خود زحمت می‌داد تا کمی تصویری «هم قد» توصیف‌های فیلمنامه ارائه کند.
اینجا بود که جلوه‌های ویژه دیجیتال آرام آرام جایش را در سینما باز کرد و توانست خودش را تثبیت کند. حالا غول چراغ جادو بیرون آمده بود وسینما به کمک آن می‌توانست به هر شعبده‌ای دست بزند. حالا غول چراغ جادو به سینما کمک کرده بود تا در تاریکی سینما، هر عمل ناممکن و خارق العاده ودور از ذهنی را باور پذیر و عملی و در دسترس ببینیم. این هنر بی بدیل جلوه‌های ویژه دیجیتال بود که مرز‌های تخیل و حقیقت را یک تنه جابجا می‌کرد.
کاملا پیدا بود که آینده سینما از گذرگاه جلوه‌های دیداری می‌گذشت و مانند همیشه غرب خیلی زود پتانسیل‌های شگرف آن را برای ساخت آثار تصویری فاخر دریافت و همه بضاعت خود را برروی بسط و گسترش آن گذاشت وخیلی زود هم نتیجه گرفت. بله! معجزه اتفاق افتاده بود وآن معجزه جلوه‌های دیجیتالی و دستاورد‌های حیرت انگیزش در عالم سینما بود. سینما راه هزار ساله را یک شبه طی کرد. حالا هر ایده خلاقانه می‌توانست در حد اعلای خود به تصاویری با ورپذیر و باشکوه با جزییات فراوان تبدیل شود.
برگزاری اولین رویداد جلوه‌های بصری سینمای ایران از سوی بنیاد فارابی یک اتفاق بزرگ در این حیطه است و نشانه‌ای از آینده نگری و توجه مدیران این بنیاد به اسباب پیشرفت سینما و صنعتی شدن این حرفه است.
اهمیت جلوه‌های بصری در روزگار فعلی سینما بر کسی پوشیده نیست. سرمایه گذاری و اموزش برروی آن می‌تواند نتایج چشم گیری در روی هنر‌های تصویری ما داشته باشد.
شاید جلوه‌های بصری مدرن همان حلقه مفقوده ما در حوزه سینما باشد تا به غنای تصویری و جذابیت‌های ان کمک کند. تغییرات پرشتاب و فزاینده در حوزه سینما ما را وارد عرصه‌ای کرده که ناگزیریم پذیرای تغییرات گسترده و تازه در این حوزه بشویم وبدون شک جلوه‌های بصری سینما مدخل اصلی این تغییرات خواهد بود.
واقعیت این است که استفاده از جلوه‌های بصری دیجیتالی می‌تواند زمینه حضور سینمای ما را در بازار‌های جهانی فراهم کند. امکان ندارد به فکر حضور در بازار‌های جهانی باشیم، اما از نظر دانش بصری دیجیتالی و اجرای آن‌ها دستمان خالی باشد. سینمای چین، هند، کره جنوبی بخش عمده موفقیتش را مدیون سیستمی است که برای تولید آثار تجاری تدارک دیده است که بخش عظیمی از آن برروی جلوه‌های بصری فوق العاده و مدرن امروزی متمرکز است.
پررنگ شدن جلوه‌های ویژه تصویری اولین حسنش این است که تصاویر سینمای ما، به استاندارد‌های سینمای جهانی نزدیک می‌شود. خیلی مهم است که تولیدات ما به لحاظ کیفیت و ظرافت‌های تصویری پربار و امروزی باشد. یکی از راه‌های برون رفت سینمای ما از وضعیت فعلی، حضور فعالانه و برنامه ریزی شده در بازار‌های منطقه و جهان است و یکی از ارکان این اتفاق استفاده مستمر و حرفه‌ای از هنر بسیط جلوه‌های ویژه در آثار مختلف سینمایی ماست. هیچ چیز به این اندازه مهم نیست که مدیران و مسوولان سینما به جایگاه و نقش تعیین کننده جلوه‌های بصری در موفقیت و یا عدم موفقیت یک فیلم آشنا باشند و مهم است که این توجه به گونه‌ای باشد که بدنه سینما امکان استفاده بهینه و کاربردی از آن را داشته باشند.
باید به مدیران بنیاد فارابی به خاطر برگزاری اولین دوره «رویداد جلوه‌های بصری سینمای ایران» تبریک گفت وامیدوار بود که این حرکت آغازگر اتفاقاتی باشد که نتایج آن را در آینده نزدیک بهتر و گسترده تردر سینما ببینیم.