کد مطلب: ۳۰۹۷۳۰
|
|
۲۳ تير ۱۴۰۱ - ۱۲:۰۳

اینجا والیبال نیست!/ نسخه والیبال را نمی‌توان برای فوتبال پیچید

اینجا والیبال نیست!/ نسخه والیبال را نمی‌توان برای فوتبال پیچید
با استعداد و علاقه، برخی اشخاص می‌توانند یک فوتبالیست ماهر و موفق باشند؛ اما بدون تحصیلات آکادمیک و اصولی و آگاهی از مبانی علم مربیگری، کسی نمی‌تواند یک سرمربی توانمند باشد.

به گزارش مجله خبری نگار/ایران ورزشی: در بسیاری از ورزش‌های گروهی، بازیگری و سرمربیگری دو دنیای کاملاً متفاوت هستند. با استعداد و علاقه، برخی اشخاص می‌توانند یک فوتبالیست ماهر و موفق باشند؛ اما بدون تحصیلات آکادمیک و اصولی و آگاهی از مبانی علم مربیگری، کسی نمی‌تواند یک سرمربی توانمند باشد. بهره‌مندی از زیرساخت‌های پرورش سرمربیان بادانش و کاربلد، تفاوت بزرگی میان دنیای والیبال و فوتبال است؛ تفاوتی که به تن‌هایی ما را قانع می‌کند که فوتبال ایران هنوز به سرمربیان خارجی طراز اول نه نیاز، بلکه وابستگی دارد.

مردادماه سال ۹۸ بود که تیم زیر ۲۱ ساله‌های والیبال کشورمان روی سکوی قهرمانی جهان ایستاد. یکی از مقامات بلندپایه کشور با تحسین سرمربی ایرانی تیم، سایر فدراسیون‌ها و باشگاه‌های ورزشی را به استفاده از مربیان داخلی تشویق‌کرد. بدین ترتیب، بذر این تفکر نادرست پاشیده شد که، چون والیبال‌مان با مربی ایرانی موفق شد، فوتبال و بسکتبال‌مان هم باید قید مربیان خارجی را بزنند. آن مربی والیبال، کسی نبود به جز بهروز عطایی. چند روز قبل، تیم ملی والیبال بزرگسالان کشورمان با کسب هفتمی لیگ ملت‌های جهان، به یک‌چهارم نهایی راه یافت؛ اتفاقی که موجب شد تفکر ذکر شده قوت گرفته و در فوتبال ریشه بدواند.

اما حقیقت این است که نسخه والیبال را نمی‌توان برای فوتبال پیچید. بهروز عطایی پیش از رسیدن به تیم ملی اصلی، ۱۲ سال به عنوان دستیار و سرمربی تیم‌های پایه تجربه آموخت. آیا فوتبال از چنین ساختاری برای رشد مربیان داخلی برخوردار است؟ کدام باشگاهی را در ده سال اخیر دیده‌اید که حاضر باشد تیم بزرگسالانش را به سرمربی تیم‌های پایه بسپارد؟ در فوتبال ما، مربی پرورانده نمی‌شود؛ بلکه سیدمهدی رحمتی، محرم نویدکیا و سید جلال حسینی می‌توانند فردای روزی که کفش‌های‌شان را آویختند، با اعتباری سنگین وارد چرخه مربیگری شوند.

کدام سرمربی در فوتبال ما از تیم‌های نوجوانان، جوانان و یا امید کشورمان برخاسته است؟ همان کمیته فنی که صلاحیت اسکوچیچ و کی‌روش را رد می‌کند، نیمکت تیم‌های پایه را به نام‌هایی سپرده است که در ۱۵سال گذشته، حتی در دو سطح فوتبال باشگاهی کشورمان جزو مربیان ناکام بوده‌اند. حقیقت فوتبال ایران این است که شاخص‌های کیفیت فنی لیگ برتر از زمان کوچ مربیان خارجی آن دچار افت شدیدی شده، اما ما با شعار «گل شبدر چه کم از لاله قرمز دارد» چشم بر بی‌کیفیتی محصولات‌مان بسته‌ایم. نتیجه پیچیدن نسخه والیبال برای فوتبال، یا بازگشت به دوران پیش از کی‌روش با انتخاب علی دایی و امیر قلعه‌نویی خواهد بود و یا انتخاب نکونام به قیمت تخریب فولاد، نماینده لیگ خلیج همیشه فارس در لیگ قهرمانان آسیا.

ارسال نظرات
captcha
قوانین ارسال نظر