هشداری که سعودی‌ها نشنیدند؛ چرا جنگ یمن به سود عربستان تمام نشد؟

به گزارش مجله خبری نگار، «در مسئله‌ی یمن بنده یک حرف نصحیت‌آمیزی به آقایان سعودی دارم که این واقعاً از روی نصیحت و خیرخواهی است: چرا جنگی را که یقین دارید در آن پیروز نمی‌شوید ادامه می‌دهید؟ اصلاً احتمال پیروزی سعودی‌ها در جنگ یمن هست؟»

فروردین سال ۱۴۰۱ بود که رهبر شهید انقلاب در جریان دیدار با مسئولان نظام بیانات دقیقی در خصوص یمن مطرح کردند. در آن روز‌ها آینده جنگی که عربستان سعودی با ائتلافی از کشور‌های عربی و غربی ایجاد کرده بود، مشخص نبود. اما امام شهید با قاطعیت در این خصوص سخن می‌گفتند.

«خب جنگی که در آن احتمال پیروزی وجود ندارد، چرا ادامه پیدا می‌کند؟ یک راهی پیدا کنید خودتان را از این جنگ خارج کنید.» این نصیحت رهبر شهید انقلاب از سوی حکام سعودی نادیده گرفته شد و جنگ پس از آتش‌بس در بحث تحریم و محاصره ادامه یافت تا اینکه شعله‌ور شدن مجدد آن در ماه‌های گذشته همراه با پیروزی‌های بزرگ انصارالله یمن، جهان را شگفت زده کرد.

اما سخنان رهبر شهید انقلاب مستند به ادله شرعی از قرآن و احادیث است که در ادامه به آن می‌پردازیم.

چرا عربستان قطعا پیروز نمی‌شود؟

«جَاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ»؛ وعده‌ای الهی که در آیه ۸۱ سوره «اسرا» آمده، حقیقتی روشن است. باطل نابودشدنی است و در نهایت پیروزی از آن حق خواهد بود.

اما این سوال پیش می‌آید که چرا بعضی اوقات در تاریخ شاهد پیروزی‌های باطل و شکست‌های جبهه حق هستیم؟ حضرت علی (ع) در خطبه ۱۶۶ نهج‌البلاغه به این پرسش پاسخ داده و هشدار می‌دهد که اگر مسلمانان در یاری حق کوتاهی کنند، باطل تقویت خواهد شد.

نکته اصلی درست در همین مساله است که اگر مسلمانان در یاری حق کاهلی و سستی نشان بدهند، باطل تقویت می‌شود. در واقع وحدت کلمه و ایمان به هدف و همراهی عموم مردم در یک جامعه اسلامی، رمز پیروزی آنان است.

در همین جاست که امام شهید نیز راز قطعیت عدم پیروزی عربستان بر ملت مسلمان و مقاوم یمن را بازگو می‌کنند. ایشان در ادامه بیانات معروف‌شان در فروردین سال ۱۴۰۱ می‌فرمایند: «با این همّتی که مردم یمن دارند، با این شجاعتی که رهبران‌شان دارند نشان می‌دهند، با این ابتکار عملی که در بخش‌های مختلف دارند، احتمال پیروزی (سعودی‌ها) وجود ندارد.»

ایمان به خدا رمز پیروزی قطعی جبهه حق

در فروردین سال ۱۴۰۱ و زمانی که رهبر شهید سخن از قطعیت عدم پیروزی عربستان در یمن به میان آوردند، آتش‌بس بین ریاض و صنعا در شرف برقراری بود، اما ایشان سال‌ها قبل از آن و در اوج تجاوز ائتلاف سعودی نیز نسبت به «قطعیت پیروزی» مردم یمن تاکید داشتند.

امام شهید در مرداد سال ۱۳۹۸ و در دیدار هیئتی از جنبش انصارالله یمن فرموده بودند: «هر ملت مؤمنی که به خدای متعال ایمان و به وعده‌ی الهی اعتقاد داشته باشد، قطعاً پیروز خواهد شد و بر همین اساس بدون شک پیروزی با ملت مظلوم و مجاهد یمن خواهد بود.»

این قطعیت کلام برگرفته از حدیثی از امیرالمومنین امام علی (ع) است که می‌فرمایند: «پس آنگاه که خدا، راستی و اخلاص ما را دید، خواری و ذلت را بر دشمنان ما نازل و پیروزی را به ما عنایت فرمود.»

در بررسی شیوه جهاد مردم یمن با دشمن سعودی و غربی، یکدستی، اخلاص و اتحاد آنها در پیشبرد هدف مقدس‌شان، به خوبی نمایان است. آنها مجاهدانی هستند که راستی و اخلاص را پیشه ساخته و به وعده نصرت الهی ایمان دارند.

صبر و مقاومت دو عامل پیروزی یمنی‌ها

«مردم یمن هم مردم صبوری هستند و در این قضیّه به معنای واقعی کلمه مظلوم واقع شدند و خب خدای متعال هم به مظلومین کمک می‌کند و مردم مقاوم یمن، مردم مقاوم فلسطین ان‌شاءالله مشمول لطف الهی خواهند بود.»

صبوری و مقاومت دو مورد دیگری است که امام شهید در سخنرانی فروردین ۱۴۰۱ آنها را به عنوان دلایل برتری قطعی مردم یمن بر سعودی‌ها ذکر کرده بودند. این دو مورد نیز دقیقا از آیات قرآن و احادیث استنباط شده است.

خداوند سبحان در سوره بقره آیه ۱۵۳ می‌فرماید: «ای افراد با ایمان! از صبر و استقامت و از نماز در برابر حوادث سخت زندگی کمک بگیرید زیرا خداوند با صابران است.»

از مارس ۲۰۱۵ (فروردین ۱۳۹۴) که عربستان با تشکیل ائتلافی تحت عنوان «عاصفة الحزم» (طوفان قاطعیت) تجاوز خود علیه مردم بیگناه یمن را کلید زد، به دنبال کسب یک پیروزی سریع و قاطع بود. اما مردم یمن با دو سلاح صبر و مقاومت به مقابله با تجاوزی پرداختند که غرب از آن حمایت می‌کرد.

پس از حدود هفت سال نبرد شدید، ائتلاف سعودی به حربه تحریم و محاصره روی آورد. اما اکنون که ۱۱ سال از شروع منازعه همه جانبه آنها با مردم مظلوم یمن می‌گذرد، ثمره سال‌ها صبر، مقاومت و ایثار یمنی‌ها در غالب پیروزی‌هایی رخ نشان می‌دهد که امام شهید انقلاب نشانه‌های این فتح قریب را براساس روایات قرآنی و اسلامی دریافته و، چون نصیحتی به سعودی‌ها گوشتزد کرده بودند. پندی که نشنیدند و اینگونه تنبیه شدند.