دانشمندان در مورد خطرات التهاب پنهان در کانال‌های دندان برای سطح قند خون هشدار داده‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، عفونت‌های ریشه عمیق دندان به طور سنتی به عنوان یک مشکل موضعی دندانی در نظر گرفته می‌شوند. با این حال، یک تیم بین‌المللی از دانشمندان کشف کرده‌اند که درمان موفقیت‌آمیز چنین التهاباتی می‌تواند تأثیر مثبتی بر سطح گلوکز داشته باشد و التهاب سیستمیک بدن را در سال‌های بعد کاهش دهد، همانطور که توسط The Conversation گزارش شده است.

این یافته‌ها بر اساس آنالیز متابولومیک است - یکی از دقیق‌ترین روش‌ها برای ارزیابی وضعیت بدن که امکان ردیابی صد‌ها مولکول در خون و مشاهده چگونگی تأثیر مداخلات دندانپزشکی بر متابولیسم کلی را فراهم می‌کند.

بیماران مورد مطالعه از پریودنتیت آپیکال - عفونت عمیق در نوک ریشه - رنج می‌بردند. چنین التهاباتی اغلب بدون درد هستند و به طور اتفاقی در عکس‌برداری با اشعه ایکس کشف می‌شوند.

پس از درمان - برداشتن بافت عفونی و بستن کانال - بیماران بهبود‌هایی را در سطح قند خون بلندمدت و نشانگر‌های التهابی مرتبط با خطر قلبی عروقی و متابولیک تجربه کردند.

محققان این موضوع را با این واقعیت توضیح دادند که عفونت‌های آپیکال اغلب به خود دندان محدود نمی‌شوند. وقتی باکتری‌ها به بافت‌های اطراف ریشه می‌رسند، سیستم ایمنی بدن پاسخ می‌دهد. اگر التهاب مزمن شود، حالتی از التهاب سیستمیک با شدت کم در بدن ایجاد می‌شود - یک "آتش‌سوزی پس‌زمینه" که حساسیت به انسولین را تضعیف می‌کند و مانع از تنظیم مؤثر سطح قند خون توسط بدن می‌شود.

بررسی هفت مطالعه نشان داد که بیماران مبتلا به دیابت بیشتر احتمال دارد که التهاب مداوم در اطراف ریشه‌های دندانی که قبلاً تحت درمان قرار گرفته‌اند، داشته باشند. بهبودی طولانی مدت با سطح بالای گلوکز مرتبط است که عملکرد سیستم ایمنی و بازسازی استخوان را مختل می‌کند.

با این حال، دانشمندان اکنون در حال مطالعه‌ی عکس این موضوع نیز هستند - چه اتفاقی می‌افتد وقتی یک عفونت با موفقیت درمان می‌شود. تجزیه و تحلیل متابولومیک نشان داده است که سطح گلوکز پس از درمان ریشه بهبود می‌یابد و نشانگر‌های التهاب کاهش می‌یابند. مطالعات دیگر خاطرنشان می‌کنند که حتی اگر روند بهبودی کند باشد، از بین بردن منبع عفونت همچنان مزایای سیستمیک ایجاد می‌کند.

این نتایج، پدیده‌ای شناخته‌شده‌تر را منعکس می‌کند: درمان بیماری لثه، کنترل گلوکز را در بیماران مبتلا به دیابت بهبود می‌بخشد. درمان پریودنتال - از بین بردن جرم، بافت ملتهب و باکتری‌های بیماری‌زا - منجر به کاهش سطح HbA۱c، نشانگر کنترل طولانی‌مدت قند خون، می‌شود. حتی تغییرات کوچک نیز نشان‌دهنده بهبود سلامت کلی و تأیید نقش مهم التهاب دهان در ایجاد اختلالات متابولیک است.