پرویز جاهد: بعضی فیلمسازان زیرزمینی، رنج مردم را به کالای صادراتی تبدیل می‌کنند/ جشنواره‌های خارجی بعضی فیلم‌های کم‌ارزش را به عرش اعلا رسانده‌اند

پرویز جاهد: در چند سال اخیر دیده‌ایم که چگونه جشنواره‌های خارجی برخی فیلم‌های بی ارزش یا کم ارزش سینمایی را صرفاً به خاطر اینکه بدون مجوز قانونی در ایران ساخته شدند یا تابوشکن بوده و درونمایه‌های تند سیاسی داشتند، به عنوان شاهکار تلقی کرده و به عرش اعلا رساندند.

به گزارش مجله خبری نگار، پرویز جاهد، منتقد سینما، درباره‌ی سینمای ایران گفت:

در چند سال اخیر دیده‌ایم که چگونه جشنواره‌های خارجی برخی فیلم‌های بی ارزش یا کم ارزش سینمایی را صرفاً به خاطر اینکه بدون مجوز قانونی در ایران ساخته شدند یا تابوشکن بوده و درونمایه‌های تند سیاسی داشتند، به عنوان شاهکار تلقی کرده و به عرش اعلا رساندند.

تصویری که سینمای ایران از جامعه و مردم ایران به جهان ارائه می‌کرد، هرگز یکدست نبوده است. کیارستمی، بیضایی، مهرجویی، بنی‌اعتماد، مخملباف، پناهی، رسول‌اف، اصغر فرهادی و دیگران، هرکدام با فیلم‌هایشان ایران متفاوتی را به جهان معرفی کرده‌اند. اما اهمیت کیارستمی در این بود که ایران را فقط به‌عنوان کشوری خفقان زده و سرکوب‌شده با مردمانی تحت ستم نشان نمی‌داد.

دغدغۀ بسیاری از فیلمسازان زیرزمینی، واقع‌گرایی و نمایش صادقانه و دردمندانه رنج مردم نیست بلکه سوء‌استفاده از این وضعیت و عرضه رنج مردم به شکل یک کالای صادراتی و قابل مصرف در بازار جهانی است. اینجاست که بحث «سفارش نامرئی» مطرح می‌شود.

موفقیت در یک جشنواره معتبر جهانی، سکویی برای پرش فیلمساز و کسب شهرت و پیشرفت است، اما تضمینی برای ماندگاری یک فیلم نیست. بردن یک جایزه بین المللی می‌تواند باعث شود فیلم بیشتر دیده شود، پخش وسیع‌تری داشته باشد و نقد‌های بیشتری دربارۀ آن نوشته شود، اما صرفاً بردن این جایزه، هیچ فیلمی را تاریخی نمی‌کند.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری